Zo’n 11 maanden geleden had ik een openhartig gesprek met Gino. Een van de mensen in mijn netwerk, waarbij ik terecht kan voor vragen over mijn gezondheid. Op dat moment ben ik overtuigd dat m’n huidige gewicht de eindstreep is, -70,0 kilo. Het ziekenhuis bevestigt dat tijdens de controle en hoewel ik liever nog zo’n 15 kilo meer was afgevallen heb ik er ergens ook wel vrede mee, beseffend dat ik van écht heel ver ben gekomen.
“Bullshit” was zijn reactie op mijn verhaal en die van het ziekenhuis. En hoewel ook mijn trainer al vaker de krachttraining had laten vallen was ik gewoon nooit zo overtuigd. Want ja, fitness is verdomd saai. Toch?
Ik liet me overtuigen en ging een sessie mee met (inmiddels) m’n sportbestie Jade. Ze liet me de badass kant van krachttrainen zien en ik dacht oke let’s go! Toch was het niet zo makkelijk. Zeker niet toen ik voor de eerste keer alleen naar de sportschool ging. De oefeningen waren ineens niet zo vanzelfsprekend meer. Iedereen leek naar me te kijken inclusief vooroordelen en zo gingen de aannames nog even door in m’n hoofd. Gelukkig had ik digitale moral support en stapte ik uit mn comfort zone en zette door.
