Zo’n 11 maanden geleden had ik een openhartig gesprek met Gino. Een van de mensen in mijn netwerk, waarbij ik terecht kan voor vragen over mijn gezondheid. Op dat moment ben ik overtuigd dat m’n huidige gewicht de eindstreep is, -70,0 kilo. Het ziekenhuis bevestigt dat tijdens de controle en hoewel ik liever nog zo’n 15 kilo meer was afgevallen heb ik er ergens ook wel vrede mee, beseffend dat ik van écht heel ver ben gekomen.
“Bullshit” was zijn reactie op mijn verhaal en die van het ziekenhuis. En hoewel ook mijn trainer al vaker de krachttraining had laten vallen was ik gewoon nooit zo overtuigd. Want ja, fitness is verdomd saai. Toch?
Ik liet me overtuigen en ging een sessie mee met (inmiddels) m’n sportbestie Jade. Ze liet me de badass kant van krachttrainen zien en ik dacht oke let’s go! Toch was het niet zo makkelijk. Zeker niet toen ik voor de eerste keer alleen naar de sportschool ging. De oefeningen waren ineens niet zo vanzelfsprekend meer. Iedereen leek naar me te kijken inclusief vooroordelen en zo gingen de aannames nog even door in m’n hoofd. Gelukkig had ik digitale moral support en stapte ik uit mn comfort zone en zette door.
Gister werd ik gebeld door het ziekenhuis, zij wilden mijn afspraak met dr. Jaquet annuleren. Boos, gefrustreerd en verdrietig. Dat was ik zeker en ik besloot dr. Jaquet een berichtje te sturen via social media waarin ik hem schreef dat mijn afspraak waar ik al 4 maanden op wachtte niet door zou gaan omdat hij geen mensen met een BMI hoger dan 31 wilde opereren. En of ik bij een andere arts wilde. Mijn ongeloof kon dit gewoon geen plekje geven zonder een beter antwoord.
Inmiddels zag ik vanmorgen dat ik gister in de avond een reactie heb gehad. “Hi Renske, ik begreep van m’n baliemedewerkerster dat er onrust was. Heel vervelend! Mijn excuses daarvoor dat was niet de bedoeling. Tegenwoording komen patiënten uit heel Nederland en ook het buitenland naar mijn spreekuur. Ze hopen dan dat het vergoed kan worden. Ik moet hen dan bv 200 km rijden vertellen dat bij een BMI hoger dan 30 ik het niet kan aanvragen bij de zorgverzekeraar en na een gastric bypass mag de bmi niet boven de 35 zijn. Als het wel daarboven is kunnen wij de aanvraag niet eens opsturen. Wij kunnen dan in het vragen formulier niet verder met invullen en daardoor niet indienen. Natuurlijk kunnen mensen het dan zelf betalen maar wij wilden juist mensen vooraf goed informeren om een onnodige rit naar het ziekenhuis te voorkomen.
Dan het verhaal mbt de bmi van 31. Een bwc is een grote ingreep. Zeker als we ook liposuctie doen, de buiksperen reven en de venusheuvel moeten reconstrueren. Zeker dat reven van de buik is belangrijk voor een goed resultaat. Als de bmi dan te hoog is kunnen we de buik niet volledig reven. De inhoud van de buik wordt bij het reven tegen het middenrif gedrukt. Het middenrif is de belangrijkste ademhalingsspeir. Hoe platter we de buik proberen te maken hoe meer druk er op het middenrif komt. Zeker als de buik nog bol is dan kan ik het niet reven tot de buik helemaal plat is. Er zou dan te veel druk op het middenrif komen waardoor je niet goed kan ademen. De anesthesist houdt tijdens de operatie de beademinsdruk in de gaten en dit mag nooit boven de 39 komen. Dan moet ik stoppen met reven. Ik wil natuurlijk geen half resultaat afleveren en mensen uiteindelijk wakker worden met een bolle buik. We weten met alle buikwandcorrecties die wij gedaan hebben dat het sterk te adviseren is om een bmi van 31 of later te hebben. Dan kunnen we een zo optimaal mogelijk resultaat halen. Als de bmi te hoog is kan je wel de buikhuid weghalen en een beetje reven maar niet volledig. Ook is de kans op een longembolie of trombose groter bij hoge bmi. Het was alleen onze bedoeling om jullie zo goed mogelijk te informeren. Gr. Jean Bart Jaquet.“
Terwijl ik naar de metro loop, vanavond is Feyenoord dus ik ben wat eerder gestopt met werken en het is heerlijk weer, word ik gebeld door een 010 nummer. Ik neem op en krijg een dame aan de telefoon van het ziekenhuis; afdeling Plastische Chirugie.
Nietsvermoedend sta ik haar te woord en ze vertelt dat ik op 12 augustus om 16:20 een afspraak heb bij dr. Jaquet. Terwijl ze dat zegt krijg ik een naar gevoel in mijn onderbuik. En dat is helaas niet onterecht. “We moeten deze afspraak helaas annuleren. Dr. Jaquet heeft een enorm lange wachtrij die inmiddels al oploopt tot twee jaar en kan dit bijna niet meer weg opereren. Dr. Jaquet zal geen mensen opereren met een BMI boven de 31.” Ik ben flabbergasted en sprakeloos. M’n ogen branden, ik ben boos en voel me machteloos. Ik weet dat ik (nog) niet in aanmerking kom hiervoor, maar ik kom van een BMI van 66. Ik ben een heel volwassen persoon afgevallen, waarom wordt hier niet met meer menselijkheid naar gekeken? Daarbij is voor mensen van de bariatrie een ander BMI ingesteld, wat voor mij ook nog wel 10 kilo weg is. Maar dat is al beter dan de 20 kilo die ik nog zou moeten afvallen om onder die BMI van 31 te komen. Ik ben al zolang stabiel dat 10 kilo al een onmogelijke opgave lijkt, laat staan 20. En daar had ik vrede mee, maarja wat nu dan?
Omdat ik het even moet verwerken stelt de vrouw voor de afspraak even te laten staan en dat ik terug kan bellen met wat mijn voorkeur heeft. Ik zou namelijk wel eventueel nog bij een andere arts terecht kunnen. Dat vind ik ook al raar. Is het dan dat ik niet geopereerd kan worden, of heeft Dr. Jaquet zo z’n voorkeur vanwege de grote vraag voor hem? Dat lijkt me niet heel erg etisch. Dan kies je enkel de patiënten die altijd geopeerd mogen worden en dus geld opleveren? En ja ik weet heus dat dit een hoop aannames zijn op basis van mijn teleurstellende gevoel. Omdat ik met de chirurg in het verleden al eens contact heb gehad stuur ik hem een bericht. Maar nog voor ik daar een reactie op krijg word ik wederom door hetzelfde telefoonnummer gebeld. “Ja nog even met het ziekenhuis, ik heb zojuist met dr. Jaquet gesproken. Ik vond het zo vervelend en merkte echt hoe aangeslagen je was. En hoewel de zaken er niet echt door veranderen wil hij best de afspraak door laten gaan om je persoonlijk uit te leggen waarom het niet zal gaan.” Ik vind het enorm lief van haar dat ze die moeite doet en bedank haar daarvoor. Maar nog steeds moet ik het echt even laten bezinken. Ik heb vier maanden gewacht op de afspraak en dan twee weken van tevoren krijg je gewoon een stomp in je maag.
Veel liefs, Renske 