Ik schrijf niet zo vaak over mijn moeder, in tegenstelling tot mijzelf is zij erg op haarzelf. Waar niks mis mee is natuurlijk. Toch schreef ik over haar, 2 jaar geleden. Vooral ook om voor mezelf het even een plekje te geven, de ziekte het hoofd te bieden. Voor een gevecht die alleen zij kon voeren. Kanker is een ontzettende rotziekte en er zijn momenten geweest dat ik enorm schrok van hoe mijn moeder er uit zag. Maar wat is ze sterk geweest! Ik ben zo dankbaar en trots!
🩷🩷
Fijne moederdag mams, ik hoop dat er nog vele mogen volgen!
Mijn moeder zei wel eens dat toen ze zwanger was van mij, bij mijn vader achterop de motor heeft gezeten. Hij reed toen zo hard, dat ik er misschien ook wel een trauma van had gekregen.. En hoewel ik op mijn 14e eens een klein stukje achterop had gezeten bij de vader van een vriendin, wat ik echt dood eng vond is trauma wel het laatste waar ik aan denk bij motorrijden. Want vaak als ik motorrijders voorbij zie komen kijk ik vooral vol bewondering. En misschien ook wel een beetje angst. Want indrukwekkend is het wel he.
Toen ik aan mijn maagverkleiningstraject begon ben ik samen met de diëtiste doelen gaan stellen. Wat zou je nou willen als je eenmaal dat gewichtsverlies hebt bereikt? Welke doelen heb je voor ogen? En hoewel weer gaan dansen met stipt op 1 stond, volgde motorrijden direct. En een van mijn vriendinnen heeft niet alleen haar rijbewijs maar ook een gave motor, wat maakt dat je er steeds meer mee te maken krijgt en het dus ook echt vaker begint te kriebelen. “Wat houd je tegen?” vraagt ze me dan ook.
Behalve dat het wel wat prijzig is, weet ik het niet goed. Dus ik begin met rijscholen op te zoeken in Rotterdam om wat te vergelijken en te kijken naar reviews. Op instagram komt dan reclame over de ‘ANWB opstapdagen’ voorbij. 30 euro voor een proefles van een uur. Even kennismaken met de motor en het rijden. Op dat moment hak ik de knoop door en boek ik een les. 28 juni om 13:00, de zaterdag na mijn verjaardag.
Ik ben heel benieuwd, ik vind het best een beetje spannend. Maar tegelijkertijd kan ik ook niet wachten!
Nog maar een paar maanden geleden voelde ik me topfit, ik zat lekker in mn routine en was druk bezig met het ‘vereiste’ gewicht halen voor mijn intake met dr. Jaquet. Toen die afspraak achter de rug was viel er echt een last van mijn schouders waardoor ik plots even in een gat viel.
Mijn trainer had me al vaker gewaarschuwd dat ik veel van mezelf vraag, zeker omdat ik op zakelijk vlak momenteel tegen een aantal uitdagingen aanloop. Maar ik dacht dan “het gaat toch goed?” De moeheid sloeg toe en tijdens mijn jaarlijkse controle voor de Bariatrie werd ook duidelijk dat mijn bloedwaarden wat afweken, met name de vitamine D kwam weer duidelijk naar voren. Maar goed, daar had ik zelfs voor m’n maagverkleining al last van. Dus echt nieuw is het niet. Maar het werkt natuurlijk wel wat averechts als je 5 keer in de week actief bezig bent met boksen, dansen, hardlopen en krachttraining naast alle werkperikelen en een soms wat volgepland sociaal leven.
En toen kwam die ene nacht. BPPD. En vervolgens was er helemaal niks meer. Geen werk. Geen sport. Geen druk sociaal leven. maar duizelingen, hoofdpijn, misselijk en moe. Zo ontzettend moe.
Veel liefs, Renske 