Mijn interval wandelingen doe ik meestal in de ochtend. Als ik net wakker ben en nog energie heb. Want aan het einde van een werkdag heb ik daar, zeker de laatste periode, meestal geen zin noch energie meer voor. Vandaag leek mij dat echter niet zo handig. Na een interval ben ik meestal stuk en moet ik echt even bijkomen. Dan moet ik niet nog een 8 uur durende training voor de boeg hebben.
Want vandaag was het zover. ITIL 4 Specialist training. Een fikse uitdaging, zeker in de huidige staat van energie en concentratie. Toch ging ik vanochtend vol goede moed op pad.
Ik heb een Instagram account, vergelijkbaar aan deze blog. Daar post ik soms wat en deel ik mijn blogposts. Ook volg ik daar vrouwen die net als ik in het traject zitten, of die al geopereerd zijn.
Zoals je al eerder hebt kunnen lezen, vergeleek ik mijn traject met wat andere dames die er heel vlot doorheen lopen. En waarvan een paar zelfs al een operatiedatum hebben. Maar behalve dat een traject veel afwijkende afspraken kan hebben, volgen zij het traject ook nog eens ergens anders. Dus dan heb je niet echt een goede maatstaf. Dus is de kliniek sneller, of hanteren zij een andere werkwijze. Vraagtekens die ik niet beantwoord kreeg omdat ik nog geen ‘lotgenoten’ kon vinden die in hetzelfde ziekenhuis het traject volgen.
Tot nu! Een dame vond mijn account en stuurde mij een berichtje! We kletsen direct over hoe het traject ons af gaat. Waaruit ik direct op kon maken dat haar gevoel precies hetzelfde is als die van mij “gas op die lollie”. Maar in tegenstelling tot mijzelf hoefde zij enkel de 2 delen van de intake te doen en slechts 2 weken op de uitslag daarvan te wachten. En vervolgens zou er een afspraak ingepland worden met de internist.
Niks mis mee zou je denken. Behalve dat haar GO voor het voortraject eind april was en zij, nu ruim 2 maanden verder, nog steeds wacht op de afspraak met de internist. Ook bellen leverde haar weinig duidelijkheid op. Ze zijn nog niet bij “haar datum”, moeten nog inhalen van feb/maart, maar proberen echt de aanmeldingen nog dit jaar af te ronden.
Daar schrok ik echt wel even van. Ik ben (voor m’n gevoel) nog lang niet bij de afspraak met de internist. Op zijn vroegst pas na de afspraak van 24 augustus. Maar dan?
“Dus deze zomer nog geen stringbikini” grapt ze. Ik moet er wel iets om lachen. Maar de moed is mij echt wel een beetje in de schoenen gezakt.
Wakker.. de tering wat heb ik een hoofdpijn zeg. M’n hele hoofd is enorm van slag. Het psychologisch onderzoek van gister heeft er duidelijk in gehakt. Gedoucht in de hoop me beter te voelen, maar helaas was niets minder waar. Vervolgens m’n manager maar gebeld of ik last-minute verlof op kon nemen. Dat was gelukkig geen probleem.
“Kom je dan wel naar het zomerevent van vanavond?” vraagt collega R. Op dat moment, zo rond de klok van 8, staat m’n hoofd er écht niet naar. Laat mij maar ff lekker bijkomen, die collega’s en bedrijfsfeestjes komen wel weer. Ik was echt niet in mijn hum.
Slapen was een drama. Ik lag veel te draaien en te woelen. Maar uiteindelijk toch nog wel een paar uurtjes slaap weten te bemachtigen. En na 2 paracetamol en wat te eten begon ik mij zowaar, tegen een uurtje of 3 in de middag, een beetje beter te voelen.. Wederom kreeg ik dan ook de vraag of ik dan toch niet naar het bedrijfsfeestje zou komen. “Voorlopig kan het misschien weer niet en even er lekker uit zijn is ook belangrijk, na een paar drukke dagen.” Daar zit wel wat in natuurlijk. Dus ik ben maar in actie gekomen en richting werk gegaan voor het zomerevent van m’n werk.
Veel liefs, Renske 