Het is inmiddels alweer zo’n zes maanden geleden sinds mijn jaarlijkse controle van het maagverkleiningstraject. Na de ingreep is er een traject van vijf jaar waar je na 1-2 jaar alleen nog jaarlijks een check-up hebt over hoe het met je gaat. En hoewel ik in juni pas 3 jaar PO (post-operatief) was, lopen m’n afspraken toch net een beetje anders.
Wel waren de bloedwaarden wat afwijkend vond ik. Het ziekenhuis was het hier deels mee eens, waardoor we hadden afgesproken dat ik nog wat meer zou doen op het vlak van vitamines. Toch zat mijn steeds verder dalende ferritine waarde mij niet zo lekker. Dus toen ik in juli de telefonische check-in kreeg over de uitslagen van mijn bloedwaarden kwam daar een discussie tot stand. Wat uiteindelijk heeft geresulteerd in dat ik ijzertabletten voorgeschreven heb gekregen.
Zes maanden geleden, op 29 maart werd ik overvallen voor aanvallen van positieduizeligheid, ook wel BPPD genoemd. De periode die volgende was intens, omdat deze aanvallen ‘zomaar’ kunnen ontstaan, maar ook heel lang blijven hangen waardoor het herstel langzamer gaat als je te maken hebt met stress.
Dat laatst was voor mij absoluut het geval. Werk bracht me veel stress en ik gaf mijn lichaam ook wel veel stress door vaak te trainen maar ook vooral lang te trainen. Dus toen ik moest herstellen wilde ik zo snel mogelijk weer aan de slag. En toen dat niet lukte viel ik in een zwart gat. Ik zag de marathon van Rotterdam, waarbij ik voor het eerst aan de 1/4 afstand zou deelnemen, aan me voorbij gaan. En toen ik opgeroepen werd voor m’n mediale armlift ingreep was ik natuurlijk dolblij, maar moest ook de strong Viking run gecanceld worden.
En eigenlijk was dat maar goed ook. Want ik was niet alleen fysiek uitgeschakeld, mentaal was ik veel slechter eraan toe dan dat ik had gedacht. En toen ik eenmaal groen licht had gekregen van dr. Jaquet om weer te gaan sporten ging het moeizaam. Samen met m’n trainer van BAER lifestyle, ging ik weer aan de slag. Geen urenlange krachttrainingsessies meer. Maar voorzichtig opbouwen. Dat kost heel erg veel geduld. En menig keer was m’n adem niet zo lang. Ik voelde mij niet mezelf meer omdat ik te lang door was gegaan als een machine.
Vandaag is het 6 maanden geleden tot die ene nacht, die me weer keihard heeft terug geroepen. Hoewel die kristallen in m’n gehoorbuis enerzijds alles door de war hebben geschopt, was dat tegelijkertijd ook m’n redding. Ik denk namelijk oprecht dat ik balanceerde op het randje van de afgrond om op een burn-out af te stevenen. En na de afgelopen maanden weer hard maar op een juist tempo aan mezelf te werken kost enorm veel, maar een stuk minder dan wanneer het anders was gelopen.
Dus vandaag ben ik even dankbaar. Ik heb nog wel een aardige weg te gaan, maar ieder stapje is er weer een meer dan gister. En ik ben dankbaar voor iedereen om me heen, die me helpt deze stappen te zetten als het mij zelf even niet lukt 🫶🏻
Wanneer ik in m’n lunchpauze terug kom van de supermarkt, tref ik een man aan die net een bos bloemen voor m’n deur aan het achterlaten is. Geheime aanbidder? Nee dat helaas niet, maar wel een prachtige bos bloemen. Ik zoek naar een kaartje, want ik verwacht eigenlijk helemaal niets van dit. Dus van wie zou het zijn?
“Beste Renske, Wat leuk dat jij binnenkort bij ons start. We kijken uit naar je komst en de verdere samenwerking. Groetjes,”
Ojaaaa! Ik had het nieuws natuurlijk nog niet gedeeld natuurlijk. Maar ik heb inderdaad per 1 oktober een nieuwe baan! Ik ga aan de slag als Service Coördinator bij een IT netwerkorganisatie. Afgelopen maandag heb ik mijn contract (digitaal) ondertekend waarmee dan nu de kogel officieel door de kerk is!
Veel liefs, Renske 