Zo! De computer gister uitgezet en die gaat ook even niet meer aan. Tijd voor een weekje vakantie. Hard nodig, zó ontzettend aan toe. Even geen werk, geen afspraken mbt het maagverkleiningstraject, alleen 1 EMDR afspraak aan het einde van de vakantie. En… (ik denk) dus ook even geen blog. Gewoon Renske die even kan genieten van leuke dingen doen met leuke mensen. Maar vooral ook van helemaal niks. Geen verplichtingen. Geen stress.
Tot over een week!
Drs. O. vraagt aan me hoe het met gaat. Tsja hoe gaat het met me…? Op zich niet onaardig. Ik heb goede dagen, ik heb slechte dagen. Helaas zijn er van die laatste wat meer. En op een goede dag heb ik maar weinig nodig om overprikkeld te raken en dat het dan toch een slechte dag wordt. Ook is mijn energielevel zo beneden peil dat ik soort van burn-out klachten ontwikkel, terwijl de moeheid en het gebrek aan energie de enige reden daartoe zijn. Het traject is wel zwaar, maar het komt nog niet per se in de buurt van een burn-out. Althans, dat denk ik…
“Heb je al iets gehoord van je slaapapparaat?“. Eerder heeft Philips een terugroepactie gedaan voor mijn slaapapparaat omdat het veiligheidsrisico’s met zich meebracht. Maar de berichtgeving is steeds vaag en het ziekenhuis is op zich wel van mening dat het apparaat zonder risico gebruikt kan worden. Maar officieel uitspreken doen ze dan weer niet.
Toch vindt psychotherapeut (en ik zelf eigenlijk ook wel) dat het niet gebruiken van het apparaat waarschijnlijk een grote impact heeft op mijn gebrek aan energie. Naar aanleiding van de laatst ingevulde vragenlijst (deze vul ik periodiek in) ziet ze dat alles aardig goed in balans is maar dat de cognitieve klachten weer toenemen. En dat voel ik zelf ook heel erg. Ik heb weinig concentratie, ik ben vergeetachtig en chaotisch. En dat past totaal niet bij wie ik ben. En dat maakt me heel erg aan het twijfelen aan mijn keus om te stoppen met de slaaptherapie.
Hoe gaat het met je, vraagt drs. O. “Nou… Laat ik voorop stellen dat ik noooooooit meer zolang zonder je wil hoor.” Ze lacht maar kijkt wat bezorgd. Vandaag is het ruim 3,5 week geleden dat ik m’n psycholoog voor het laatst sprak. De eerste keer met zo’n lange periode ertussen. Op mijn eigen initiatief, maar er is zóveel gebeurd in de tussentijd. Dus absoluut niet voor herhaling vatbaar. “Maar vertel, wat is er allemaal gebeurd dan??”
Dit is waarschijnlijk hoe speeddaten voelt. Je hebt 3 minuten en moet het maximale eruit weten te halen. Praten praten praten en nog meer praten. Met een overzichtje van mijn blogs, handig zo’n online dagboek, probeer ik van alle gebeurtenissen een samenvatting te geven. Bloedonderzoek, magnesium, traject delen met de directeur, frustratie door vergelijken, ITIL training, de diëtiste, psychologisch onderzoek, bedrijfsfeestje, collega’s waar ik helemaal gestoord van word, de conditietest en laten we vooral de afhakende longarts niet vergeten..
En als we dan bijna aan het eind zijn, bijna 1,5 uur verder dient de volgende cliënt zich al aan. Drs. O. vertelt dat ze echt wel positieve dingen terug hoort in mijn verhaal. Overwegingen, dingen denken maar niet zeggen, zaken aan anderen overdragen en bepalen hoe ik iets breng. “Niet zo streng zijn voor jezelf hoor! Volgende week EMDR eraan wagen?”
Kan ze nog kiezen ook. Deze keer genoeg opties!
Veel liefs, Renske 