Auteur: veel liefs, Renske

Fitgirl, Maagverkleining, No-Nonsense

No-Nonsense!

veel liefs, Renske

“Is dat je nieuwe schoondochter?” wordt mijn (ex-)schoonmoeder gevraagd op de eerste familie verjaardag waar ik bij ben. Ze zitten aan de andere kant van de kamer. “Pfffft” zegt zij terwijl ze haar wenkbrauw ophaalt en het op haar beurt wegwuift. Ik was 18 een enorm sociaal dier, maar zo zelden dat ik mij zo ongemakkelijk voelde op een feestje. Het is in deze maatschappij heel erg lastig om dicht bij jezelf te blijven. Om vertrouwen te hebben in wie jij bent en daar om te geven. En zeker als je niet slank bent, krijg je door fatshaming zó’n stempel op je gedrukt.

Door de jaren heen heb ik ieder dieet bijna wel uitgeprobeerd. Sonja Bakker, Cambridge, Forever Clean 9, intermittent fasting en ga zo maar door. Ik heb het ook een tijd volgehouden met gezond eten (lees: mezelf niks meer gunnen en soms zelfs maar 1200 kcal binnenkrijgen). Aan het eind van de rit blijft er niet alleen een laag zelfbeeld over, je lichaam raakt ook verstoord door het gejojo. Zeker als je obesitas krijgt.

Tijdens mijn laatste poging in 2018 verloor ik maar liefst 32 kilo voordat het gewichtsverlies stagneerde. Ik ben een lijngerichte eter en doorstond maanden zonder mezelf ook maar iets lekkers te gunnen. Dan weet je gewoon dat als je niet meer beloond wordt en er geen gewichtsverlies meer is dat opgeven er langzaam in sluipt. Tot het moment dat alle kilo’s er weer aanzitten. Met nog een beetje extra.

Doorgaan met lezen “No-Nonsense!”

De Ingreep, Lifestyle, Maagverkleining, Wachtlijst & Afspraken, WLS Community

Er is weer hoop!

veel liefs, Renske

Wát een rollercoaster is het afgelopen jaar geweest. Mijn voortraject die maar liefst 12 maanden (+ 1 week) duurde en voor mijn gevoel steeds een nieuwe en bovenal onverwachte tegenslag kreeg. Of de keren dat mensen zeiden “komt goed, geduld is een schone zaak”. Goed bedoeld uiteraard, maar dat soorten woorden komen op een gegeven moment echt je strot uit.

Mijn ziekenhuis kiest ervoor om altijd een beetje vaag te doen. En zijn in mijn optiek tótaal niet transparant. Zo is de wachtlijst in ons ziekenhuis hét gesprek van de dag in de online community. Maar weigert het ziekenhuis er concrete uitspraken over te doen. Maar door de openheid van een aantal leden is het best aardig te doen qua schattingen maken over hoevaak ze nu helemaal opereren. Dus op een gegeven moment ben ik zelf maar een lijst bij gaan houden van wachtlijst data en operatie data. Nu is dat natuurlijk niet iedereen van de wachtlijst, maar het helpt wel inschattingen te maken. Zo zijn afgelopen week alle resterende patiënten van de maand oktober opgeroepen en hebben zij een operatiedatum gekregen voor de maand april.

Nu denk je misschien maar eh oktober dat is toch eigenlijk nog vét ver weg. Daar heb je helemaal gelijk in. Maaaaarrr in de tweede week van december hebben ze besloten om geen opnamegesprekken en groepsbijeenkomsten meer te organiseren, om te voorkomen dat de wachtlijst te ver uit verhouding zou lopen ten opzichte van de operaties. En opereren kon op dat moment helaas niet meer. Deze afspraken zijn op 1 februari pas weer hervat. Dat betekent dus een gat van bijna 2 maanden.

Dat betekent dat ik nog zo’n 9 weken aan patiënten voor me heb, die opgeroepen moeten worden. Als de lijn zo blijft stijgen wordt het steeds en steeds meer realistischer dat ik eind juni geopereerd ga worden. Wat ik echt ontzettend gaaf vind! En spannend, zou het dan nu eindelijk gaan gebeuren??

Duimen jullie met me mee?!

Let’s talk!, Psychotherapie

“Nou, over je vader en vroeger”

veel liefs, Renske

Inmiddels loop ik nu bijna een jaar bij mijn psychotherapeut Drs. O. Zij heeft me het afgelopen jaar ontzettend veel geholpen al met de eerste grote dingen. De onrust in mijn hoofd, een stukje zelfbeeld en het was eigenlijk de bedoeling dat ik bij haar ook aan de slag ging met mijn onverwerkte trauma als gevolg van het kind zijn van een narcistische vader in de vorm van EMDR.

Ik besef mij echt hoe ontzettend veel geluk ik heb gehad bij het vinden van mijn psychotherapeut. Zij was mijn eerste keus en vanaf moment één hebben wij een goede klik. Zij ziet Renske objectief, onbevooroordeeld en prikte direct door die stenen muur heen alsof het niet meer dan lucht was. Ik voel bij haar alles en misschien nog belangrijker; ik voel niets. Geen schaamte, geen beperkingen en geen veroordelingen. Maar een veilige plek waar ik álles kan zeggen, zonder gevolgen. Of nouja zonder.. Ik werk hard aan mijzelf om te ontdekken wie ik echt ben en welke gevoelens er nu echt schuil gaan achter de soms heftige reacties die ik heb op dingen.

Vandaag was het tijd voor mijn 2e sessie dit jaar. Mijn 2e sessie na het oplopen van zweepslag in mijn kuitspier. Ik heb tijdens het herstel in die maanden veel tijd gehad om na te denken, alles wat ik vorig jaar geleerd en meegemaakt heb een plekje proberen te geven. Het gaat echt al zóveel beter met mij, hoe ik naar mezelf kijk en wie ik ben als persoon. Ik laat niet meer dagelijks m’n hoofd gek maken door onbeduidende dingen. Niet dagelijks, wel nog af en toe. Dus ik vertel haar over mijn akkefietje met de Service & Tickets afdeling van Feyenoord. Een waar ik echt tegen een stenen muur van onvermogen, onbegrip en gebrek aan inlevingsvermogen ben aangelopen. En wat me achteraf gezien onnodig veel energie heeft gekost, maar voor wat?

Doorgaan met lezen ““Nou, over je vader en vroeger””