Bijna is het zover! Begin januari kreeg ik de e-mail van First Dates met de uitzenddatum van ‘mijn’ aflevering.
Enorm leuk natuurlijk, want hoewel ik het met slechts een enkeling had gedeeld waren de betrokkenen wel enorm enthousiast. Dus toen ik het nieuws met de datum deelde opperde een van mijn vriendinnen om het samen te kijken. Dus besloot ik er dan maar gelijk een kijkfeestje van te maken met het grootste gedeelte van mijn ‘inner circle’.
Tsja, ik ben eigenlijk nog steeds een beetje boos. Of misschien is boos niet helemaal het goede woord. Gefrustreerd? Geirriteerd? Jup. Maar misschien nog wel het allermeest teleurgesteld. Mijn eerste afspraak in dit ziekenhuis voor mijn maagverkleiningstraject was in februari 2021. Bijna vier jaar en zeker 75 kilo geleden. Wat heb ik sindsdien toch een journey beleefd in dit ziekenhuis. En nu voelt het een beetje alsof ik weer ‘terug bij af’ ben.
En dat is natuurlijk niet zo, dat enorme gewicht is er nog steeds af. Maar voor wat ik nog meer wil, maakt het allemaal niet uit. En dat doet best wel veel met me. Toch wil ik laten zien, dat ik echt open sta voor meer. Maar meer betekent niet dat ik lukraak van alles ga doen of klakkeloos overal ja op zeg. Al kan een informatieve afspraak absoluut geen kwaad.
Dus ben ik weer terug bij bij de physician assistent van het bariatrisch centrum. “Tijdje geleden dat we elkaar hebben gezien“, zegt hij dan ook gelijk als ik binnenkom. En dat klopt, want waar ik voor al m’n eerste controles na de maagverkleining bij hem ben geweest word je na het eerste jaar overgedragen aan een bariatrisch verpleegkundige. “Je bent door de plastisch chirurg terugverwezen naar ons, vertel“. En dus begin ik te vertellen over de operatie aan mijn armen. En hoe ik dat ook graag aan mijn benen wil. Maar dat ondanks het behoorlijke gewichtsverlies en de strijd tegen de getalletjes van de BMI, dat het gewoonweg niet genoeg is. De verzekering hanteert een voorwaarde van een BMI van onder 35, maar dr. Jaquet opereert liever niet bij een BMI boven de 30. En dat daarom de assistent-arts mij mede deelde dat ik wellicht gewichtsreducerende medicatie kan overwegen.
“Ze houden zo ontzettend vast aan de BMI-eis, terwijl we weten dat BMI eigenlijk helemaal geen goede maat om te meten is.” zegt hij als hij laat weten dat hij het met me eens is hoe krom het eigenlijk is. En we praten dus nog over een gewichtsverlies van 15-20 kilo die je dan nog zou moeten behalen.
Het was weer zover, een controle telefoontje over het beloop van mijn vitamines. Vorige week ben ik gaan bloedprikken en ik had online binnen het account van mijn ziekenhuisportaal al gezien dat het behoorlijk mis was. Wat ergens fijn is, want de afgelopen maand heb ik mij echt belabberd gevoeld. En nu is er deels ook een oorzaak voor.
Dus gooi ik voor nu de handdoek in de ring als het gaat om natuurlijke supplementen. Hoe graag ik ook zou willen, mijn lichaam neemt het momenteel niet op. En dus is er geen andere optie meer dan toch synthetische multivitamine erbij gaan slikken. En omdat ik wel graag weer terug wil naar alles wat ik allemaal deed en niet iedere avond ‘uitgeblust’ na werktijd te ‘crashen’ op de bank vraag ik of naast de vitamine D ik toch een nieuw recept mag voor de ijzertabletten. En dat gaan we doen voor de komende twee maanden, naast de WLS vitamines. In de hoop dat we daarmee de bloedwaarden snel weer wat meer op peil krijgen.
Niet zoals ik het graag had gezien, maar soms moet je roeien met de riemen die je hebt. Ik denk dat ik niet helemaal ga stoppen met de natuurlijke vitamines, maar ze zal combineren met de synthetische supplementen. En dan even afwacht hoe mijn lichaam er op reageert..
Veel liefs, Renske 