Weet je wat zo gek is. In het hele proces dat je continue bezig bent met wachten kan het niet snel genoeg gegaan. Maanden ben ik bezig met mijzelf inlezen, m’n blog informatiever maken, mentaal voorbereiden op wat komen gaat. Wat mij betreft was ik gister al geopereerd. “Ik ben er helemaal klaar voor, het enige wat nog moet komen is het telefoontje”. Tot dat ik doorkreeg dat dat telefoontje nu wel écht op de loer ligt kreeg ik echt even kortsluiting.
Wat moet ik doen? De eerste vraag die in mijn hoofd naar boven komt. Ik ben nog 3 weken aan het werk bij mijn oude baas, waar ik echt nog zo ontzettend veel moet doen aan overdracht. Aansluitend ben ik wel een weekje vrij, omdat ik een leuk feestje bij m’n zusje gepland heb rond Hemelvaart. “Ja maar wat is nou belangrijker, die operatie of dat feestje” vraagt mijn zusje mij. Totdat ik haar erop wijs dat onze moeder en zijzelf mijn steun en toeverlaat zouden zijn die eerste dagen en zij dan dus óók niet naar dat eerste feestje sinds COVID-19 kan. “Ohja” en ze is even stil.
Veel liefs, Renske 