28 juni, de dag wanneer ik psychotherapie had. Inmiddels 3 weken geleden. “Zullen we voor over 2 weken weer een afspraak plannen?” vraagt Drs. O. Dat was natuurlijk wel een optie geweest, maar ik moest zo ontzettend veel in die 2 weken dat ik vroeg of het oke was om een weekje op te schuiven. Dat was uiteraard geen probleem. Behalve dat het dat dus eigenlijk wel is.
De afgelopen weken waren er niet alleen veel verplichtingen, maar er is ook vrij veel gebeurd. En laten we het psychologisch onderzoek voor mijn bariatrie traject niet vergeten die er zo ontzettend hard in heeft gehakt. Veel zaken, met verschillende emoties. Emoties die ik soms toelaat, maar soms ook niet. Waar ik eigenlijk wat mee moet, maar dat pas meestal doe als ik therapie heb. Omdat ik dan onder ogen moet zien wat er zoal in mijn hoofd om gaat. Maar ook bij haar die veilige haven vind waar ik alles ongedwongen durf te vertellen wat er gebeurd is, wat ik vind/voel/denk. Zonder daarvoor “veroordeeld” te worden. En Drs. O. mij helpt (en leert) dingen beter in perspectief te plaatsen door te kijken naar waarom iets mij raakt.
Veel liefs, Renske 