Vanmorgen heb ik de poli even gebeld om m’n verhaal uit te leggen en om advies te vragen. De dame aan de telefoon heeft een belafspraak gemaakt en zo’n 2 uurtjes later werd ik teruggebeld door de verpleegkundige.
M’n linkerarm waar ook kleine irritatie is ontstaan op de huid rondom het litteken
Nogmaals leg ik uit dat ik sinds vrijdag best wel last heb van irritatie bij m’n oksels. Over m’n hele arm zie je wel wat irritatie aan de uiteinden van de pleisters, maar in m’n oksels ontstonden echt helemaal rode bultjes. Wat natuurlijk niet heel gek is met deze temperaturen en dan ook nog m’n compressiemouwen. Ik vertel ook dat ik nu de huid enorm insmeer en eroverheen een gaasje doe en dan de huid al wel weer een stuk rustiger is. Maar dat doet natuurlijk niet zoveel meer qua ondersteuning.
“Nee dat klopt, maar je bent 22 mei geopereerd toch?” Dat bevestig ik en geef aan dat ik a.s. donderdag 6 weken PO ben. “De pleisters geven het litteken nog wel ietsje ondersteuning maar dat doen de mouwen ook. Dus het is niet per se meer nodig om de pleisters erop te houden, zeker niet als ze irritatie geven.”
En daarmee ronden we het gesprek af. Spannend vind ik het wel, zo zonder de pleisters. Maar ik denk dat het goed is voor m’n huid om even helemaal tot rust te kunnen komen. En het is echt een grote stap naar het “normale” leven.
De laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik denk dat ik dat nu wel een klein beetje begin te merken. Het is inmiddels ruim 5,5 week geleden dat ik geopereerd ben aan mijn armen. En mijn herstel gaat eigenlijk wel echt heel voorspoedig.
Ik voel me goed, m’n wonden herstellen (volgens mij) echt wel prima. En hoewel de littekens natuurlijk groot zijn, begint het er allemaal steeds wat rustiger uit te zien. Verder heb ik nu wekelijkse lymfedrainage massages en draag ik ook nog 24/7 compressiemouwen voor de duur van 8 weken en daar begint ook het eind in zicht te raken. Of naja soort van dan, want die mouwen dragen met deze temperaturen is nog wel echt een hele opgave!🥵
Alleen sinds deze week begint er irritatie te komen in m’n oksels. Er waren al wel lichte rode vlekjes ook op mn armen aan de uiteinden van de pleisters, maar die beginnen nu ook te ontstaan in mn oksels. En dat in combinatie met de wrijving van mn compressiemouwen maakt het nu inmiddels een beetje pijnlijk. Zo pijnlijk dat ik bij mn pleisterwissel van afgelopen donderdag besloten heb de pleisters op die plekjes maar even weg te laten en flink in te vetten met wat tallow. En dan af te dekken met wat gaasjes. Op die manier kan de huid tenminste even tot rust komen en de littekens zijn in principe helemaal dicht, dus ik ga er vanuit dat het voor een paar dagen geen kwaad kan.
Maandagochtend bel ik even het ziekenhuis voor advies want m’n afspraak met dr. Jaquet staat pas voor een week later. Dus nog heel even op m’n tanden bijten, als het goed is worden de hechtpleisters ingeruild voor siliconenpleisters bij die afspraak. Dan mogen we weer een stapje verder!
Mijn psychotherapie wisselt af. Waar we de ene sessie alleen praten, is de andere sessie er een met EMDR. Zo duren sommige sessies een uur, maar stond ik vandaag pas na een uur en drie kwartier weer buiten. Toch allemaal voor hetzelfde resultaat, dat ik weer een stukje over mezelf te weten kom en daarvan kan leren en waar ik mee aan de slag kan. Bij iedere EMDR sessie kiezen we een situatie die mij raakt, of irriteert of boos maakt. Vandaag koos ik een vrij recente. Een gesprek waarbij iemand een opmerking maakte naar aanleiding van een aanname over hoe ik zou reageren.
Ik weet dat ik een temperament heb. Is het niet deels mijn Hongaarse roots dan wellicht wel het feit dat ik opgegroeid ben met een narcistische vader. Ik heb al jong moeten leren op mijn strepen te staan en te vechten voor mijzelf. Daardoor heb ik een bepaalde stijl in gedrag ontwikkeld, mijn zogeheten blauwdruk, die vaak hard en direct over kan komen. Dat in combinatie met mijn temperament maakt dat mensen soms de aanname doen dat ik boos ben of mij opwind, terwijl dat niet altijd het geval is. En in een deel van die gevallen blijf ik er dan (te lang) mee lopen.
Ik bespreek de situatie met Drs. O. en zij vraagt “wat had je zelf anders kunnen of willen doen?”. Dit is een vraag die zij bij iedere situatie stelt, alleen deze keer heb ik er niet zo’n goed antwoord op. Ik vond het gewoon een rotopmerking en daar heb ik ook op gereageerd. Terwijl ik dat uitspreek besef ik mij wat voor een lastig vak mijn psychotherapeut heeft. Ik weet het niet, maar zij moet het wel weten? Tijd voor EMDR. Tijdens EMDR gaan we de situatie ontleden tot duidelijk is waarom ik er mee blijf lopen. Ik word voorzien van een de koptelefoon en trilmechanismes. En mag naar het lichtje kijken dat maar heen en weer blijft gaan.
Op zo’n moment, in combinatie met de vragen die me gesteld worden, ontdek ik meer van zo’n gesprek. Waarom is het gesprek gegaan zoals het ging. Waar ik het zelf snel af doe als irritatie, is het dat dus niet. Als het slechts irritatie is dan zou het me niet zo raken. En aangezien ik er mee blijf lopen, heeft het mij op een bepaalde manier toch geraakt. Maar wat heeft mij dan geraakt en waarom? De wat werd langzaamaan duidelijk.. En heeft te maken met hoe ik dingen zie. Als ik ergens hard aan werk en iemand daarmee vertrouw, om het op een onbenullig moment terug in mijn gezicht gegooid te krijgen dan voelt dat heel naar. Maar in plaats van wat met dat nare gevoel te doen, reageer ik op dezelfde manier terug.
Op de zogeheten “jakhalzen” manier. Waarmee je bij een ander, die mogelijk al in zijn of haar “jakhals” zit dit nog meer triggert. Wat Jakhalzen en Giraffen met elkaar doen? Dat ga ik lezen in een boek over ‘geweldloos communiceren’ die met dank aan Drs. O. weer op mijn boekenlijst is toegevoegd. Wil je daar ook mee over weten? Het boek heet de giraf en de jakhals in ons.
Veel liefs, Renske 