Afgelopen week bedacht ik mij dat het weer tijd was om mijn centimeters op te meten. Maar wacht… dan is de zes maanden post operatief ook bereikt! Zes maanden….. Wauw! Zes maanden geleden onderging ik een van de spannendste dingen in mijn leven.
De allereerste keer dat ik écht koos voor mijzelf, een beter leven. Omdat ik zo niet meer wilde leven. Maar wat een rollercoaster; het voortraject, de operatie maar ook het herstel. Ik dacht dat er geen einde aan kwam. En poef ineens was het daar toch. Geen duizeligheid, geen pijn meer rondom de wondjes. Ook die zijn inmiddels goed genezen en worden zelfs al een beetje lichter van kleur.
Eindelijk was het zover! Mijn eerste 1-op-1 afspraak met de diëtiste na de operatie. Ik had die afspraak al veel eerder kunnen hebben, maar ik had het ziekenhuis gevraagd een afspraak in te plannen bij dezelfde diëtiste als in het voortraject. Behalve de historie die zij kent, had ik ook een klik. En word ik een beetje simpel van alle wisselende gezichten. Ik heb nog een natraject van 5 jaar, dan is het fijn dat je bij de juiste specialist terecht komt. Dus werd mijn afspraak in verband met vakantie zo’n 5 weken opgeschoven en mocht ik eindelijk langskomen!
“Hoe gaat het nu met je?” vraagt M.B. Dat is natuurlijk geen vraag die onbekend is. Mensen die ik zie en weten van mijn operatie stellen die vraag. Maar in dit geval mag het antwoord wat uitgebreider zijn. En terwijl ik vertel over mijn gebrek aan energie en duizeligheid besef ik mij ineens dat de duizeligheid eigenlijk is afgenomen. Alleen met opstaan uit bed onderweg naar de badkamer wordt de wereld soms nog wel even wat draaierig. Maar verder? Goh wat raar eigenlijk, de duizeligheid was zo’n grote hinder gedurende de dag. Ik heb niet eens gemerkt dat hij weg was……
Verder nemen we qua eten mijn dag door. Dat ik het lastig vind om te blijven variëren met verschillende producten. Dat soms de zuivel echt m’n neus uit komt. En hoe ik dat heb geprobeerd op te vangen, met bijvoorbeeld de “Bolletje tussendoortje crackers” of de “Nature valley proteine notenrepen” die ik door tips vanuit de Instagram WLS community was gaan gebruiken.
Een tijdje geleden tijdens de maagverkleinerslunch vertelde iemand dat ze altijd aquarobics deed. We wonen in dezelfde buurt dat ik was benieuwd en vroeg haar of dat niet voor oude mensjes was. Dat was wel het geval, maar met de instructeur was het, volgens haar, wel echt een leuke les.
Toen vorige week na mijn sporten onder begeleiding uurtje het pijnlijk duidelijk werd dat de duizeligheid mij toch weer dwars zat, zag ik het somber in. Ik deelde dat op mijn Instagram account en kwam toen in gesprek met medemaagverkleiner S. en ik bracht aquarobics ter sprake. Ze is zwemjuf, dus ik was benieuwd naar haar gedachten erover. “Ik denk oprecht dat in het water de impact een stuk minder kan zijn”. Niet geheel overtuigd legde ik het even naast me neer.
Maar vandaag bedacht ik mij ineens. Ondanks dat ik gewerkt heb voel ik mij best goed. Zal ik het doen? Dus kwam ik uit bed en at ik de helft van m’n avondeten om 16:00 en vertrok tegen half 5 naar het zwembad. Voor de les startte informeerde ik de instructeur dat dit mijn eerste “intensievere” beweging weer zou zijn sinds m’n operatie 6 weken geleden. Maar mocht het niet goed gaan dan zal ik eerder stoppen.
Maar wat ben ik blij! Hoewel ik eventjes gestopt met voor een slokje drinken en een moment om op adem te komen heb ik vrijwel alles gewoon mee kunnen doen. Ruim 45 minuten!! Ik ben de torenhoge drempel overgestapt en heb het gewoon gedaan! Zo blij ben ik!! Op naar volgende week!
Veel liefs, Renske 