Vanmorgen vroeg mijn collega S. of ik inmiddels al iets gehoord had. Na de eerste fase van het proces ‘Het gaat beginnen‘ stond er dat ik binnen enkele weken iets zou horen, “ik verwacht er deze of volgende week wel een bericht over” vertel ik de meiden van mijn team.
Als het scherm van mijn telefoon oplicht en ik de titel van het net binnengekomen e-mailbericht lees slaak ik een harde kreet “Uitnodiging Married at First Sight | Testdag”. Om mij heen voel ik dat vrijwel alle hoofden van mijn team omhoog gaan. “Heb je iets gehoord?!?!?!”.
Vandaag was mijn 1 jaar controle van de gastric bypass met de physician assistent M.R.. Als ik ga zitten vraagt hij hoe het met me gaat en ik zeg dat het best goed gaat en sinds wanneer ik geen pijn meer had van de galblaas operatie. “Je ziet er anders niet uit alsof je geen pijn hebt”. Ik vertel dat ik gister het niet zo geniale plan had om de kussens van m’n hoekbank te wassen en de hoes om het grote kussen te krijgen resulteerde in nu een wat pijnlijk gevoel.
Dus gaat het al snel over het herstel, rustig aan doen en sporten. En met name wat allemaal dus niet mag. “Het officiële herstel na een operatie is acht weken. Gezien hoe je lichaam reageert lijkt het me goed om toch de 8 weken aan te houden voor je echt weer van start gaat met de intensievere sporten. Want anders ga je jezelf echt voorbij lopen”. Ik had wel echt op wat positiever nieuws gehoopt, stiekem had ik zelfs al een beetje in gezet op aanstaande maandag om weer aan bokstraining te beginnen. Maar helaas. Wel mag ik wandelen, fietsen én dansen! Ik ga in juli een zomercursus salsa dansen doen met vriendin S. Daar kreeg ik gelukkig wel groen licht voor.
Uiteraard is mijn eten en drinken ter sprake gekomen. Dat het momenteel vrij zwaar valt. Dat ik er ook regelmatig misselijk van word. Dat is niet gek en zou mettertijd beter moeten worden. M’n eetpatroon zelf heb ik onlangs nog met de diëtiste besproken dus dat hoeft nu dus niet.
Ik ben op zich best een open persoon. Ik deel veel met de mensen die dichtbij mij staan, maar ook wel met de meiden van het werk waar ik immers zo’n 40 uur per week mee doorbreng en soms zelfs in m’n vrije tijd!
Opgeven voor Married at First sight vertelde ik echter aan helemaal niemand direct. Ik denk dat ik vooral dacht dat we het eerst maar eens moesten zien allemaal. Tot ik op een avond op het terras zat met vriendin C. Mijn eerste bondgenoot. Het voelt fijn om te delen, waar ik vroeger soms wel eens moeite had dingen te delen is dat nu andersom. Dit is iets leuks, iets positiefs waarom geheim houden?
Toch duurt het even voordat ik de kring met “wetenden” uitbreid. Pas ná de e-mail dat het gaat beginnen, het invullen van de vragenlijst en het maken van de video’s vertel ik het aan mijn zusje. “Ik moet je iets vertellen” zeg ik heel dramatisch. Het zelfde doe ik een week later als ik het de meiden uit mijn team vertel. De reacties zijn enorm enthousiast en de collega’s zijn al helemaal doorgeslagen aan het broeden over hoe mijn eventuele bruiloft gaat worden! 😂
Mijn bruiloft, wat klinkt dat raar! Maar voordat ik mij laat meeslepen in ieders enthousiasme, eerst maar even afwachten of ik überhaupt door mag naar de volgende fase! Want ik ben natuurlijk niet de enige die zich opgegeven heeft.
Veel liefs, Renske 