Biker Girl, Lifestyle

Gevallen x2!

veel liefs, Renske

Man, man, man… Vorige week tijdens mijn motorrijles lag ik al een keer onderuit. Gelukkig niet heel hard. Mijn lesbuddy Koen en ik waren bezig met dezelfde oefening. Ik dacht dat hij alweer zou vertrekken, maar hij kreeg nog wat extra instructies. Daardoor kneep ik in een bocht toch mijn voorrem in, verloor de motor zijn balans en kukelde ik om.. Het voelde bijna komisch: alles ging in slow motion, terwijl ik nog zat te bedenken of ik de motor beter moest tegen te houden, maar ik ben met mijn 1.61 echt te klein om het verschil te kunnen maken. Voor ik het wist, werd mijn been gegrepen en ging ik als een stervende zwaan dramatisch naar de grond. Het meest vervelende vond ik nog wel dat de helm van mijn vriendin, die ik in bruikleen had omdat die beter aansluit dan die van de rijschool, iets beschadigd raakte.

En vandaag deed ik het dus nog eens dunnetjes over. Dat vallen dan. Ik was druk bezig met de oefening ‘wegrijden uit parkeervak‘ – waarbij je dus moet spelen met iets gas geven, je koppeling loslaten en vervolgens direct weg te rijden uit het parkeervak. Het lukte me wel, soort van dan.. Maar soepel? Niet bepaald. “Het is op zich wel goed zo, maar probeer sneller en scherper in te sturen” zegt mijn instructeur als ik mij klaarmaak voor een nieuwe poging. Ik doe wat hij zegt. Alleen laat ik de koppeling te snel los, staat het stuur te haaks, slaat de motor af en valt deze met zo’n vaart dat ik direct word meegesleurd. Met mijn elleboog vang ik niet alleen mijn eigen gewicht maar ook dat van de motor op.

Even moet ik slikken om de tranen terug te dringen. Als de instructeur mij overeind wil trekken, aan precies die arm, zeg ik dat hij me beter heel even kan laten. Ik moet even op adem komen en de pijn laten zakken. Toch dringt hij er na een paar minuten op aan weer op de motor te stappen, zodat ik niet bang word…

Samen zetten we m’n motor weer overeind en stap ik weer op. Hij blijft de eerste paar keer naast m’n motor, maar het lukt me niet om de oefening te volbrengen. Het zit in m’n hoofd en wil er even niet uit. Dus besluit de instructeur om maar andere oefeningen te doen, waaronder het ‘achtje’. Die gaat gelukkig een stuk betet. Maar toch kan ik het gevoel niet van mij afschudden. Zeker omdat het AVB examen nog maar een paar weken weg is. Bah.. Hopelijk volgende week beter!

Compressie mouwen, Herstel, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie, Siliconen Sheets

Bijnaaaa

veel liefs, Renske

Inmiddels ben ik ruim 2 maanden post-operatief en vandaag staan er ook maar liefst 9 weken van compressie mouwen en 3 weken siliconenpleisters op de teller. En hoewel ik nu kan zeggen dat het nog redelijk snel is gegaan, waren het wel echt lange weken. Met name de dagen dat het 30+ graden was, vond ik het wel echt pittig. Dus toen dr. Jaquet aangaf dat er nog 2 weken bij kwamen, was ik echt niet zo blij. Wel gaf hij aan dat als ik écht wilde dat ik af en toe de mouwen wel even wat langer uit mocht doen.

En hoewel dat heel verleidelijk klinkt, heb ik dat echt minimaal gedaan. Ook omdat anders de tijd van het dragen ook niet helemaal volledig is natuurlijk. Zo heb ik afgelopen vrijdag voor het eerst bewust een avondje mijn mouwen uitgelaten tijdens mijn (verlate) verjaardagsfeestje thuis. En gisteravond tijdens het dansen in de stad. Niet alleen omdat het warm is buiten, want de temperaturen vallen momenteel wel mee. Maar tijdens een feestje of een avondje dansen krijg je het toch al snel(ler) warm. En dus dacht ik laat ik het eens proberen. Het gevoel is een beetje dubbel. Enerzijds voelt het heerlijk vrij, tegelijkertijd ook weer bloot. En met name in m’n oksels trekken de littekens een beetje tijdens het dansen, waar ik geen last van heb op het moment dat ik de siliconenpleisters en compressiemouwen draag. Misschien een kwestie van wennen, maar toch is het ook wel spannend. Dus ik houd m’n littekens goed in de gaten als ik dit doe.

Anderzijds hoef ik de mouwen en pleisters officieel nog maar één week te dragen, dan zitten de tien weken erop. Maar omdat ik in de komende week ook nog een paar dagen naar m’n zusje ga op haar vakantieadres en ik daar wel wat regelmatiger de pleisters en mouwen niet zal dragen. Dit ook omdat de pleisters bijvb. gewassen moeten worden en drogen. Dat is best nog wel wat ‘gedoe’, dus even kijken hoe ik dat allemaal ga doen. Maar daardoor twijfel ik of ik de draag-periode dan misschien nog iets zal verlengen om de ‘verloren tijd’ in te halen. Ook merk ik met sporten dat de mouwen mij toch wel een soort veilig gevoel van steun geven. Dus het kan zijn dat ik het op die momenten nog wel even zal blijven dragen tot ik wat meer het vertrouwen heb teruggevonden in mijn eigen armen.

Gek toch eigenlijk dat je enerzijds niet kan wachten om er vanaf te zijn en anderzijds je toch je gemak er in terug vindt. Hoe lang ik ze nog ga dragen valt dan nog even te bezien, maar het aftellen is in ieder geval begonnen. Nog maar één week te gaan!!

Maagverkleining, Natraject

Telefonische Follow-up

veel liefs, Renske

Na mijn afspraak in maart voor mijn jaarlijkse Bariatrie controle was het tijd om weer bloed te prikken en dan samen te kijken naar de bloedwaarden. Afgelopen dinsdag zou ik gebeld worden, maar voordat ik goed en wel op kon nemen was er ook alweer opgehangen. Toen ik direct terug belde werd ik niet doorverbonden maar kiezen ze ervoor een terugbelverzoek te maken, die vervolgens niet wordt opgevolgd. Om vervolgens de dag erna dit te lezen in mijn account:

Ik belde direct om m’n beklag te doen. Niet noemenswaardig?!?!?! En een vervolgafspraak bij Daniëlle is dus pas bij m’n jaarlijkse controle over pak en beet 10 maanden! Maar ik moet een nieuwe telefonische afspraak maken, die is voor vandaag, drie dagen verder..

Anyway. We bespreken de vitamine D en foliumzuur, die zijn weer iets in de stijgende lijn. Maar de ferritine wordt wederom niet benoemd en dus kom ik daar zelf mee. De bariatrisch verpleegkundige doet een poging tot het afwimpelen ervan. Het ziekenhuis kijkt niet per se naar de ferritine waarde, terwijl deze inmiddels gezakt is naar 12 (!!!!) en de minimale referentiewaarde volgens hun eigen site 20 hoort te zijn.

Doorgaan met lezen “Telefonische Follow-up”