“Ja, ik heb inderdaad om 11.40 nog een plekje” zegt het meisje aan de telefoon nadat ik al mijn gegevens heb doorgegeven. Ik ben helemaal flabbergasted. Vorige week kreeg ik te horen dat dr. Jaquet pas op 14 mei pas een plekje had, dus kreeg ik als tip mee om op woensdagen, de dag dat hij poli heeft ’s ochtends rond 09:00 te bellen om te kijken of er nog afbellers zijn. De dame aan de telefoon gaf nog mee dat iedere week dit doen misschien een beetje veel is, maar dat af en toe geen kwaad kan.
Ik bedacht me dan vanmorgen ook geen tweede keer en had braaf m’n wekker gezet om 09:00. “Afbellers dr. Jaquet“. En nu heb ik mijn afspraak gewoon met 50 (!!!!) dagen vervroegd. Hoezeeee, het zit een keertje mee!
Dus nadat ik braaf op kantoor de tijd heb weg zitten kijken, mocht ik eindelijk richting het ziekenhuis. Hoewel het wachten daarmee nog niet was gestopt.. Uiteraard was ik ruim op tijd en was er enige uitloop. Genoeg tijd om me lekker druk te maken en wat zenuwachtig te worden voor de afspraak!
Gister toen Eric van de afdeling klachtenmanagement mij belde voor de goedkeuring, vertelde hij dat het nog wel maximaal een week kon duren voordat deze officieel was doorgevoerd. Tegen beter weten in belde ik toch het ziekenhuis, in de hoop dat ik dan toch die afspraak vast kon maken, maar helaas was dat niet het geval. De dame aan de telefoon liet me weten dat de aanvraag bij hen nog niet verwerkt was, waardoor ze nog geen afspraak voor me kon maken. Ze vertelde echter dat ik morgen even terug kon bellen, aangezien haar collega Jolanda dan administratie dag had. Op dat moment zou mijn aanvraag waarschijnlijk verwerkt zijn en konden ze direct een afspraak maken.
Toen ik ophing wist ik al dat die kans klein was, want ze hebben dus wel echt het officiële akkoord nodig. Jammer, maar niet heus. Want vanmorgen zat het officiële akkoord in mijn inbox!
De telefoon gaat, exact 3 weken na mijn bezwaarschrift en “VGZ” verschijnt op mijn scherm en met de zenuwen die door mijn lijf beginnen te gieren neem ik op. Het is Eric van de afdeling klachtenmanagement van VGZ. Ja, dat had ik al door en ik merk gelijk hoe ongeduld en zenuwen mijn lichaam meester maken. Hij doet even een leuke babbel over voetbal, omdat we vorige week tot de constatering kwamen dat we allebei voetbalsupporter zijn, echter van verschillende clubs.
“Maar het belangrijkste is dat jij een bezwaar hebt ingediend over een zorgaanvraag en jij nu wil weten wat het antwoord is, toch?” Nou ik kan je zeggen dat is een understatement, mijn hele maag vult zich met zenuwen en voelt zwaar aan. Mijn keel is dichtgeknepen, maar ik kan nog net een ja eruit persen. “Nou ik kan je zeggen dat je de medisch specialist je aanvraag heeft goedgekeurd!” Wauw. Goedgekeurd?!?! Echt? Ik ben vol ongeloof maar zó intens blij dat ik spontaan begin te huilen. Ik had enorm gehoopt, maar ergens toch niet verwacht dat het daadwerkelijk zou lukken. En was me al enigszins aan het voorbereiden over de laatste stap richting de geschillencommissie.
Eric vertelt over de terugkoppeling van de medisch specialist, naar aanleiding van mijn bezwaar en hij belooft deze straks gelijk op de mail naar me te zetten.
Zo zie je maar, dat het soms echt belangrijk is om een stapje extra te zetten. Het systeem is vaak zo geautomatiseerd dat er weinig persoonlijke invloed bij komt kijken. Toch denkt men vaak bij bezwaar indienen dat het niets oplevert, maar ik kan nu dus beamen dat het dat toch echt wel doet. En deze ingreep is natuurlijk best wel duur, maar het gaat zoveel kwaliteit van mijn leven weer geven als dat vervelende huidoverschot straks verdwenen is!
Na het gesprek bel ik direct mijn ziekenhuis in de hoop een vervolg-afspraak te kunnen maken bij dr. Jaquet. Dat is helaas niet het geval want zij moeten ook eerst de goedkeuring ontvangen. En die moet eerst nog officieel door de afdeling van VGZ verwerkt worden. Erg jammer natuurlijk, maar tegelijkertijd maken die paar dagen ook niet meer uit. Ik ben zó intens blij, nu nog even geduld hebben.
Veel liefs, Renske 