Just life, Lifestyle, None Scale Victory (NSV), Selflove

Zenuwen & hard werken!

ZENUWEN! Vandaag is het zover, de boudoir shoot en ik ben een potje zenuwachtig… Niet te zuinig. Ik merk dat ik heel erg in m’n hoofd zit als het gaat om m’n eigen verwachtingen. Ik weet dat ik – ook al is het minder erg dan vroeger – nog steeds wel wat perfectionistische trekjes kan hebben. En mijn lichaam is verre van perfect, dus hoe kan ik dan goede foto’s verwachten? Zoveel moeite en dan is het straks allemaal niks? Een greep uit de gedachten die door m’n hoofd schieten.

Ik ben daardoor des te blijer dat ik een dagje vrij heb genomen zodat ik toch nog even een beetje rustig aan kan doen en mij hopelijk nog wat kan ontspannen. Na een rustige treinreis kwam ik aan in Haarlem waar ik de fotografe Joyce, en m’n vriendin Sylvana buiten aantref. Na een korte headsup en een knuffel moet Syl er helaas alweer vandoor en ga ik naar binnen, waar er gebruik wordt gemaakt van de daglicht studio van Ohana in Haarlem.

Doorgaan met lezen “Zenuwen & hard werken!”

Just life, Lifestyle, None Scale Victory (NSV), Selflove

Oh Boy.. eh Boud-oir!

Boudoir.. Als ik zeg dat ik een boudoir shoot wil doen krijg ik toch echt wel vaak de vraag wat dat nou precies is. Zoals wikipedia vermeldt: ” Een boudoir [budwˈaːr] was een in de achttiende eeuw vooral in Frankrijk populair, meestal elegant ingericht vertrek, waarin de vrouw des huizes zich kon terugtrekken. Oorspronkelijk was het boudoir de ruimte gelegen naast de slaapkamer van de vrouw, waarin zij zich kon wassen en kleden. In die zin was het boudoir het vrouwelijke equivalent van het mannelijke kabinet. Het boudoir heeft een sterk erotische connotatie. Over Napoleon gaat het verhaal dat hij eens – schielijk een boudoir binnengeschoten – de woorden sprak: Ik ben hier niet gekomen om een toespraak te houden.

Een erotische fotoshoot dus. Waarom is bijna altijd de vraag die daar op volgt. En ik heb daar, al zeg ik het zelf, best wel een goed antwoord op. In de afgelopen paar jaar ben ik door een immens proces gegaan van verandering. Ik heb niet alleen fysiek maar ook mentaal hard aan mijzelf gewerkt. Ik ben trauma gaan verwerken, aan de slag met handvatten om minder terug te vallen in oude gewoontes en aan m’n zelfbeeld gaan werken. Want hoe zwaar je ook bent, of wat je ook doet. Je mag er gewoon zijn, zoals je bent. Dat en 75 kilo afvallen maakt dat je echt wel anders door het leven gaat. Ik ben zo enorm blij met waar ik nu ben en wat ik heb gedaan om een positieve verandering door te maken. Maar dat maakt niet dat het allemaal perfect is. Ik ben nog steeds een handvol kilo’s verwijderd van een BMI die toelaat dat ik een aanvraag kan (laten) indienen bij de zorgverzekeraar voor een huidcorrigerende ingreep. En van die ingrepen zou ik er echt nog wel een aantal moeten ondergaan voordat ik echt daadwerkelijk een “mooi” figuur heb. En zelfs dan is het de vraag of ze volgens alle strikte eisen dat zouden goedkeuren?

Conclusie: Ik moet het doen met wat ik heb. En eigenlijk ben ik daar helemaal niet zo ontevreden mee. En ja, als ik voor de spiegel sta in mn ondergoed, dan zie ik het wel hoor. Al het overtollige vel dat ik heb bij m’n armen, mn bovenbenen, mn buik. Of m’n borsten die heel veel volume zijn verloren en zonder BH mij niet echt meer kunnen bekoren. Maar buiten dat, vind ik dat ik niet onaantrekkelijk ben. Sexy? Dat weet ik zo net nog niet, ik vind het altijd een beetje ongemakkelijk als een man mij zo noemt. Maar onaantrekkelijk zeker niet. Maar dat stapje, naar mezelf écht mooi en sexy voelen dat is er een waar je aan kan werken. En dat is precies de reden dat ik dit wilde gaan doen. Ik wil me sexy maar bovenal mooi voelen. Uit m’n comfort zone stappen en het vast laten leggen op beeld. Zeker nu ik (verder) nog niks aan mezelf heb laten sleutelen. Dit is wat ik zelf heb bereikt en daar heb ik kapot hard voor gewerkt al.

Doorgaan met lezen “Oh Boy.. eh Boud-oir!”

Intake & Aanvraag Armlift, Maagverkleining, Mediale Armlift, Natraject, Plastische Chirurgie

Nog maar 5!

Bijna twee maanden geleden werd ik gebeld door het ziekenhuis. Het telefoontje dat me woest maar tegelijkertijd ook verdrietig maakte. Het voelde zó oneerlijk. Gelukkig werd ik teruggebeld om dingen toch even wat meer een plekje te kunnen geven en na mijn gesprek via social media met dr. Jaquet besloot ik het over een andere boeg te gooien.

Maar als je al tijden enorm stabiel en in balans bent en heel hard werkt door middel van krachttraining om er nog wat vanaf te krijgen, wat doe je dan als er maar liefst 10 (!!!) kilo vanaf moet? Juist, de knop wederom omzetten en maar gewoon gaan. Ik ging terug naar het tracken van m’n eten. Meer eiwitten, minder koolhydraten en echt proberen weer meer te drinken. Náást natuurlijk weer goed in m’n sportroutine te gaan zitten en te zorgen dat ik ook voldoende vitamine en mineralen binnen krijg.

En guess what? Het lukt gewoon! Ik ben nog niet de op de helft van de periode, maar al wel heb ik de -5 kilo aangetikt. En dat maakt dat ik nog 5 kilo verwijderd ben van die magische grens om wél een aanvraag in te kunnen dienen straks bij m’n zorgverzekeraar. Dat ik überhaupt al ben gekomen bij dit gewicht is voor mij echt verbijsterend, dit heb ik zeker zo’n 20 jaar niet meer gewogen. En stel dat die ingreep goedgekeurd wordt door m’n zorgverzekeraar en ik verlies dan die vervelende losse huid! Dat is ook nog wel een kilo aan gewicht of misschien zelfs twee!

Oké, nee ik moet niet doorslaan nu! Maar ik ben zó trots op mezelf dat ik dit heb kunnen omdraaien. En er iets positiefs van heb weten te maken. Ik ben er zeker nog niet en er is ook geen garantie dat de zorgverzekeraar direct groen licht geeft. Maar ik hèb hier zo hard voor gewerkt en nog steeds. Ik geef niet op!