Ik kleur mijn haar al sinds jaar en dag. Toen ik (ongeveer) 13 was wilde ik, als brunette zijnde, blond haar dus overtuigde ik mijn moeder en ging met een blondeerspray aan de slag. Daarna heb ik door de jaren heen mijn haar nog rood, paars, donkerblauw en zwart geverfd. Op een gegeven moment was ik er klaar mee en knipte ik mijn haar weer kort(er). Aan het eind van mijn middelbare school periode kwam ik tot mijn positieven. Ik liet mijn haar lang groeien en stopte met verven (uit pakjes).
Toen mijn haar een stuk langer begon te worden, werd ik er ook steeds zuiniger op. Ik zag hoe gezegend ik was met een mooie volle bos en toen ik er weer eens een kleurtje in wilde nam ik mijzelf dan ook voor om mijn haar alleen nog maar bij een kapper te laten kleuren én met een kleurspoeling zodat dit minder schadelijk is voor het haar. Die had ik in mijn tienerjaren al genoeg schade berokkend. Totdat je grijze haren krijgt en de kleurspoeling niet langer meer dekt, dan moet je wel over gaan op verf.
Mijn prachtige lange (geverfde) haar, voordat ik het doneerde aan de Haarstichting, die pruiken maakt voor vrouwen met borstkanker.
Vandaag werd ik door een 010 nummer gebeld. En negen van de tien keer is dat het ziekenhuis. Wat ik alleen totaal niet had verwacht is dat mevr. vd W., medisch psychologe, de persoon aan de andere kant van de lijn zou zijn. Zij legde uit dat ze mij even belde omdat ze diverse berichten van D.H. had gekregen (heerlijk zo’n “case manager” die er echt achteraan gaat!), ze was een tijdje ziek geweest en daarom had zij geen tijd had gehad om het onderzoek uit te werken. Ze was nu net terug en ging dat alsnog doen en wilde dan graag een afspraak met mij plannen.
Nu is de communicatie naar mij iets anders gegaan, maar hee weetje. Ik wil het gewoon gedaan en klaar hebben. En guess what, niks geen oktober, maar gewoon maandag 6 september in de middag. Helaas schuift dat de uitslag datum wel wat op, want de informatie kan ze pas bespreken in het team als ik daar daadwerkelijk toestemming voor heb gegeven.
Dat is natuurlijk wel een beetje jammer, maar ik heb gelijk een bericht gestuurd naar m’n case manager of zij dan kan regelen dat ik die woensdag nog op de agenda sta van het team. Dan loopt dat een weekje vertraging op. Maar dat is natuurlijk te overzien. Dus toch nog even wat langer in spanning, maar hopelijk is het voor-/ ondersteuningstraject dan echt echt klaar en mogen we snel verder met de rest! Wachtlijst here we come!
Ik kan niet eens meer herinneren wanneer ik ontdekte dat ik deze afspraak had. Want wat was dát nog ver weg zeg. Maar het enige voordeel aan tijd is, dat het vanzelf verstrijkt. Hoelang het ook duurt, op een gegeven moment ben je er. En vandaag is het dan EIN-DE-LIJK zover. Mijn afspraak met de bariatisch verpleegkundige, specialisme chirurgie. De vrouw met wie ik de allereerste intake had op 17 februari ruim 6 maanden. “Zij word je case manager” was het enige wat uit mijn vele vragen kwam.
Nou, eigenlijk komt het er gewoon op neer omdat ik een extra ondersteuningstraject / voortraject moest volgen dat er net wat meer stappen bij komen kijken. De verpleegkundige; D.H. wilde gewoon alles nog even met mij doorlopen wat ik gedaan had en hoe ik het afgerond heb. “Dat bespreken we dan vervolgens ook nog met het team” En hoewel ik dat uiteraard al wist waren de bewegingstherapeut en de diëtiste erg positief. En zij sloot zich daar bij aan. Dan is het dus alleen nog wachten op de uitslag van het psychologisch onderzoek, wat nog steeds niet duidelijk is. En ik ook nog altijds niet gehoord had van een eventuele vervolgafspraak. Wel zag D.H. dat de psychologe vandaag een “administratief blok” had met mijn naam erbij.
“Hoewel het erg druk is, ga ik zorgen dat je op de lijst komt en morgen, of uiterlijk volgende week in het team besproken wordt. Je hebt nu lang genoeg gewacht.” En dat maakte dat alle eerdere twijfels die ik had rondom of het ooit nog wel goed zou komen verdwenen. Zij is bereid moeite te doen en jeetje wat voelt dát fijn zeg!
Dan is vooral de vraag of er nog wat uit het psychologisch onderzoek komt, dat ik mogelijk nog cognitieve therapie moet volgen. En of dat evt dan eerst moet of parallel met de afspraken die nog moeten volgen. Uiteraard als ik nog iets “extra’s” moet doen, hoop ik heel erg dat dat gewoon parallel mag. Maar ergens zou het nog fijner zijn als het voortraject nu gewoon klaar is! Maar zo makkelijk kom ik er vast niet mee weg.
Ik word in ieder geval uiterlijk 1 september gebeld en dan krijg ik te horen hoe nu verder. Dus nog heel eventjes wachten. Duimen jullie met me mee?! 🤞🏻🤞🏻🤞🏻
Veel liefs, Renske 