Categorie: Lifestyle

Fitgirl, Lifestyle, Maagverkleining, Voortraject

Rennen & vliegen

veel liefs, Renske

Als je mij een beetje kent dan weet je dat ik liever ergens 30 minuten te vroeg kom, dan 5 minuten te laat. Ik heb een hekel aan laatkomers, maar vooral zelf te laat ergens voor zijn. Braaf vergrendel ik om half 1 mijn computer en maak mij klaar om de deur uit te gaan. Als ik het parkeerdek af rijd kom ik tot de ontdekking dat de poort niet open gaat. Shit. Bladeren weggehaald, maar nog steeds geen verandering. Inmiddels staat een van mijn buren ook klaar om het parkeerdek op te gaan en achter mij iemand die vertrekken moet voor haar werk. Heb ik weer. Na contact met de verhuurmakelaar komt ineens mijn overbuurman als reddende engel, hij kent inmiddels de kuren van de poort maar heeft ook de oplossing. HOEZEE! Zo’n 15 minuten later vlieg ik dus richting het ziekenhuis voor mijn afspraak met de bewegingstherapeut.

Nu had ik al gebeld en de situatie uitgelegd, maar toch gun ik het mijzelf dan niet om rustig aan te doen. Met als resultaat dat ik helemaal gehaast en buiten adem op mijn afspraak kom. Maar wel gelukkig “slechts” 7 minuten te laat.

Eenmaal aangekomen stelt de bewegingstherapeut zich voor. Dhr. J.B. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mij van tevoren erg druk maakte. Ik had al een beetje gegoogled op wie mij zou gaan begeleiden en vond hier een jonge goed uitziende gozer. En ik dacht natuurlijk, mag het niet gewoon een wat oudere lelijkerd zijn? Maakt dit soort dingen toch een stuk makkelijker!

Doorgaan met lezen “Rennen & vliegen”

Let’s talk!, Lifestyle, Woordenbrij

Toch maar even niet..

veel liefs, Renske

Wat was ik enthousiast gister toen ik doorhad dat ik eindelijk zou gaan starten met het voortraject. Ik stond als een blij ei te stuiteren. Zoveel dingen die door m’n hoofd gingen. Ik was echt allerlei boxjes aan het afvinken in mijn hoofd. Gek dat je zo bezig bent geweest met dingen voor elkaar te krijgen en te duimen dat je een GO krijgt en dat het dan EIN-DE-LIJK gaat beginnen. Maar toen kreeg ik ’s avonds laat een berichtje van mijn moeder “Ben je nog wakker? Opa ligt namelijk in het ziekenhuis, ik ben net thuis.”

Inmiddels hebben we te horen gekregen dat Opa positief getest is op corona en ook is overgeplaatst naar de speciale covid afdeling. Maar dan denk ik wel, wat is het leven soms toch ook ontzettend oneerlijk. Als je dan werkt en veel doet om dingen voor elkaar te krijgen, dat je daar niet even van genieten mag. Gelijk word je met beide voeten weer op de grond gezet en maakt het gevoel van vreugde plaats voor zorgen. Grote zorgen om mijn lieve Opa.

En we mogen eventueel op bezoek, volgens een aantal regels van het desbetreffende ziekenhuis. Je wordt dan voorzien van een schort, handschoenen, masker en bril. Maarja het is toch een risico. Hoe goed je ook beschermd bent, ziekenhuispersoneel wordt ook ziek. En dat ziek worden of nog erger, corona over brengen naar misschien mijn eigen ziekenhuis in Rotterdam is een risico die ik niet wil dragen. Mocht de situatie veranderen, dan is er natuurlijk geen twijfel mogelijk. Dan ga ik gewoon en schuif ik mijn afspraken op. Maar tot die tijd, wachten we maar af vanuit het verre Rotterdam.

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Psychotherapie, Woordenbrij, Working girl

Confessions @ work

veel liefs, Renske

Moe, dat was ik natuurlijk al een tijdje. Weer in gewicht aankomen is niet bevorderlijk voor je algemene functioneren en dan heb ik daar bovenop die slaapapneu die maakt dat ik niet goed slaap en dus niet voldoende uitrust. Maar sinds ik psychotherapie heb merk ik dat het beetje energie dat ik nog wel had inmiddels verdwenen is als sneeuw voor de zon.

Ik probeer iedere dag heel hard alle ballen hoog te houden. Het voorbereiden op het voortraject van de ingreep, zoals het slaaponderzoek of het longfunctie onderzoek. De psychotherapie. De drukte op werk, maar ook mijn groei en ontwikkeling. Als m’n werkdag voorbij is, ben ik regelmatig zó ontzettend moe. En dan maak ik het mezelf ook niet makkelijker met 2 vrijwilligersfuncties en niet te vergeten mijn sociale leven.

Op mijn werk weten, naast de HR-manager, al een aantal collega’s van mijn trajecten. Ik werk voor een niet al te groot bedrijf en met een aantal van mijn collega’s ga ik ook privé om of praten we regelmatig over privé zaken. Ik vond het niet meer dan logisch hen hierover te vertellen. Toch vond ik het wel lastig, zeker omdat er vaak de nodige emotie bij komt kijken. Maar gelukkig waren de reacties die ik kreeg waren erg lief en bemoedigend. Pre-Corona bracht ik minstens 40 uur door met mijn directe collega’s, sommigen zag ik meer dan mijn meest dierbare vrienden en/of familie. Zij weten hoe ik ben, de goede maar ook de bitchy momenten. En dat helpt. Dat is fijn als het even niet meer gaat.

Doorgaan met lezen “Confessions @ work”