Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Woordenbrij, Working girl

Last but not least!

Onlangs vertelde ik de operationeel directeur over mijn traject. God wat vond ik dat moeilijk. Maar daarna was er ook een soort van opluchting, alsof er een zware last van mijn schouders gevallen. Maar toch niet helemaal, want er is nog één iemand over waarvan ik vind dat hij het ook verdient om te weten; de directeur. Hij is natuurlijk een druk bezet man, hij heeft een bedrijf met zo’n 80-90 man personeel. En daarnaast is hij toegewijd manager van het development team waar non-stop hard gewerkt wordt aan het product waar onze business om draait.

Voor de tweede keer vandaag loop ik zijn kamer in “nieuwe ronde, nieuwe kansen?” hij knikt terwijl hij zijn conference call afrondt. Als hij aanschuift aan de vergadertafel zegt hij “ik hoor dat je leuk nieuws hebt!”. Enigszins overdonderd hoor ik dat de operationeel directeur hem al geïnformeerd heeft. Enerzijds geeft dat een mooie ingang, anderzijds irriteert het me omdat ik het graag zelf had willen vertellen. Maar hij staat er open voor om mijn verhaal te horen, vol begrip en geduld luistert hij oprecht naar mijn verhaal. En dat is zo ontzettend fijn.

Dat maakt ook dat ik meer open kan zijn, durf te zijn. Een stukje laat zien van mijn verleden. Vertel over mijn narcistische ‘vader’ en hoe je leert te overleven en welke gevolgen dat heeft. Dan vertelt hij over zijn vrouw, zij is therapeut en werkt met kinderen. Maar de ouders worden er vaak bij betrokken omdat het eigenlijk zelden aan het kind ligt. Maar die er wel door gedupeerd raakt.

Ik vind het knap van je. We vinden je al een topper en willen je graag helpen, maar dit is iets wat je zelf moet doen. Onthoud wel, als wij iets voor je kunnen betekenen laat het dan vooral weten!” En met die woorden sluit ik die laatste deur van delen. Iedereen in mijn privé en werk omgeving die ik persoonlijk op de hoogte wilde stellen is inmiddels wel geïnformeerd.

Het is fijn om op zo’n prettige manier je verhaal te kunnen doen en te weten dat er begrip is. Dat men weet dat je dit niet zomaar doet en dat deze periode niet makkelijk voor me is. Dat maakt het net even wat makkelijker!

Fitgirl, Lifestyle, Maagverkleining, Voortraject

3×3 = bloedprikken!

Vier weken geleden startte ik met mijn allereerste interval wandeling. Helaas bleef dat bij slechts één wandeling daar ik door migraine genoodzaakt was te stoppen. De week erna begon ik vol tegenzin aan een nieuwe eerste week.

En vandaag heb ik 3 weken, 3 interval wandelingen per week afgevinkt! Ik wil enerzijds zeggen dat het makkelijker wordt, maar dat is een beetje lastig. Ja het wandelen gaat mij wellicht wel wat beter af, maar de intervallen worden hoger in frequentie en het zijn er steeds meer. Dus dat maakt het wel weer zwaarder. Dat moet natuurlijk ook, als het zo blijft als bij het begin maak ik geen voortgang en zal ik geen verbetering merken.

Doorgaan met lezen “3×3 = bloedprikken!”

Here we go.., Let’s talk!, Lifestyle, Maagverkleining, Woordenbrij

Hiep hiep “hoera”

Vandaag is mijn 35ste verjaardag. “Hoera!” 35 alweer. Zo’n mijlpaal waar je niet meer vanaf komt. Voor mij is het toch ook wel een dag met een dubbele betekenis. Mijn hopelijk laatste verjaardag waarin ik mij opgesloten voel in mijn te zware, oververmoeide lichaam. Een lichaam die van mij is geworden, maar niet past bij wie ik ben en wie ik wil zijn. Tijd voor een nieuw begin, een gezondere toekomst.

Toch kreeg ik een leuke verrassing wat mijn dag ontzettend positief heeft beïnvloed. Vandaag is namelijk ook de finaledag van de Feyenoord Street League. Een bijzondere dag, want dit seizoen mogen we afsluiten op de mooiste grasmat van Nederland: namelijk in de Kuip! En hoewel mijn team geen kampioen is geworden, zijn we wel als 7e geëindigd! Wat mijn 35ste verjaardag toch wel enigszins speciaal maakte.

Teamleider bij de Feyenoord Street League is een van de vrijwillige functies die ik bekleed. Vrijwilligerswerk, dat doe ik al jaren. Wat begon als 12-jarig meisje in een wereldwinkel groeide tot een eigen stichting voor minima gezinnen in ‘s Hertogenbosch. Toen ik eenmaal naar Rotterdam verhuisde wilde ik mij weer nuttig maken en mij tegelijkertijd verbonden voelen met mijn stad. En dat lukte. Ik zette mij in voor de jaarlijkse KiKa & Make a Wish evenementen, als coördinerend activiteitenbegeleider bij een Autisten Soos én teamleider bij de Feyenoord Street League.

Doorgaan met lezen “Hiep hiep “hoera””