Zo! De computer gister uitgezet en die gaat ook even niet meer aan. Tijd voor een weekje vakantie. Hard nodig, zó ontzettend aan toe. Even geen werk, geen afspraken mbt het maagverkleiningstraject, alleen 1 EMDR afspraak aan het einde van de vakantie. En… (ik denk) dus ook even geen blog. Gewoon Renske die even kan genieten van leuke dingen doen met leuke mensen. Maar vooral ook van helemaal niks. Geen verplichtingen. Geen stress.
Tot over een week!
Drs. O. vraagt aan me hoe het met gaat. Tsja hoe gaat het met me…? Op zich niet onaardig. Ik heb goede dagen, ik heb slechte dagen. Helaas zijn er van die laatste wat meer. En op een goede dag heb ik maar weinig nodig om overprikkeld te raken en dat het dan toch een slechte dag wordt. Ook is mijn energielevel zo beneden peil dat ik soort van burn-out klachten ontwikkel, terwijl de moeheid en het gebrek aan energie de enige reden daartoe zijn. Het traject is wel zwaar, maar het komt nog niet per se in de buurt van een burn-out. Althans, dat denk ik…
“Heb je al iets gehoord van je slaapapparaat?“. Eerder heeft Philips een terugroepactie gedaan voor mijn slaapapparaat omdat het veiligheidsrisico’s met zich meebracht. Maar de berichtgeving is steeds vaag en het ziekenhuis is op zich wel van mening dat het apparaat zonder risico gebruikt kan worden. Maar officieel uitspreken doen ze dan weer niet.
Toch vindt psychotherapeut (en ik zelf eigenlijk ook wel) dat het niet gebruiken van het apparaat waarschijnlijk een grote impact heeft op mijn gebrek aan energie. Naar aanleiding van de laatst ingevulde vragenlijst (deze vul ik periodiek in) ziet ze dat alles aardig goed in balans is maar dat de cognitieve klachten weer toenemen. En dat voel ik zelf ook heel erg. Ik heb weinig concentratie, ik ben vergeetachtig en chaotisch. En dat past totaal niet bij wie ik ben. En dat maakt me heel erg aan het twijfelen aan mijn keus om te stoppen met de slaaptherapie.
Vandaag is het 6 maanden geleden dat ik de huisarts belde en met de assistente een afspraak maakte. Of niet één, maar eigenlijk twee afspraken. Die dag heeft mijn leven compleet op zijn kop gezet. Ik ben in de achtbaan gestapt van afspraken, onderzoeken, opdrachten en heel veel wachten.
Ik wist van tevoren wel dat het niet allemaal morgen geregeld zou zijn. Je hebt de intake, dingen die je daarvoor mogelijk moet regelen en dan start het voortraject. En als je die hebt afgerond kom je op een wachtlijst. Toch valt het wel een beetje tegen met hoelang je tussen de afspraken door moet wachten. “Het is druk”. En dat begrijp ik ook. COVID-19 heeft natuurlijk ook echt zijn stempel gedrukt op de zorg. Maar dat maakt het niet minder frustrerend. Ik ben inmiddels 6 maanden verder vanaf het moment dat ik mijn huisarts heb gebeld en voor mijn gevoel is het einde van het voortraject nog lang niet in zicht. En dat is ontzettend zwaar.
Daarnaast.. En ik weet niet of dat misschien aan mijn ziekenhuis te wijten is, of dat het standaard zo is weet ik niet. Maar het is erg onduidelijk. Onduidelijk wat er allemaal moet gebeuren, wat je kan verwachten. Ik krijg afspraken thuis gestuurd en dan is het een kwestie van wachten. Het is niet altijd duidelijk waar een afspraak voor is. In welk deel van het traject die afspraak is. En wat het vervolg zal zijn. En dat laatste waar niemand invloed op heeft momenteel, hoelang het gaat duren.
Maar voor nu, zijn de eerste 6 maanden achter de rug. De eerste stappen zijn gezet en zeker met het positieve nieuwtje van mijn lotgenoot gisteren, pakt niemand mij dat meer af! Op naar augustus, waar ik hopelijk ook wat meer duidelijkheid krijg op het vervolg!
Veel liefs, Renske 