Ik heb al erg lang overgewicht.. In mijn tienerjaren was ik een beetje mollig tot gezet.. Ik voelde mij altijd te dik.. Niet per se onaantrekkelijk, want ik wist dat sommige rondingen de aandacht kregen bij mannen, maar wel te dik. En in de jaren die volgden is dat nooit verdwenen.
Ik op Thrillogy toen ik een jaar of 18 was
Als ik terug kijk naar de afgelopen jaren dan vind ik mijzelf op oudere fotoos altijd slanker, mooier. Zou ik graag weer even terug willen naar dat moment, dat figuur.. Gek toch eigenlijk want op het daadwerkelijke moment van de foto voelde ik mij nooit zo. Daar is denk ik het jojo-en mee begonnen. Want als je niet jezelf kan accepteren, dan is het nooit goed genoeg. En alleen als je dat kan voelen, dan ga je het redden.
Zo’n 7 weken geleden liep ik een zweepslag op. Een fikse scheur in mijn kuitspier die mij immens veel pijn bezorgde. In de weken die volgde, voelde het alsof ik een beetje aan mijn lot was overgelaten. Gevalletje houd maar rust en zoek t verder maar lekker uit. Inadequate zorg noemde de Arbo arts het. Dat vind ik nogal een heftige constatering, maar het onderschreef zó het gevoel dat ik al weken had.
Gek toch hoe een kort moment; een knappend geluid. Zóveel impact kan hebben en zelfs mijn been eruit kan laten zien alsof er een vrachtwagen overheen is gereden.
De Arbo arts had aangegeven dat het misschien beter was om een andere (lees; betere) fysiotherapeut te zoeken of om het gesprek aan te gaan met mijn huidige. Ze zou al de dag erna komen, dus ik besloot om toch het gesprek maar aan te gaan. Wisselen geeft misschien ook onnodig veel gedoe.
“Ik heb gister mijn gesprek gehad met de Arbo arts, alleen deze was niet zo tevreden. Hij is van mening dat er wel wat tekortgeschoten is, waardoor mijn herstel minder snel is gevorderd dan misschien mogelijk was geweest.” Hoewel ik nooit confrontatie vermijdend ben, vond ik dit wel ontzettend lastig. Ik ben zelf een leek wat dat betreft, zit soms ontzettend in de knoop met emoties als het aankomt op belangrijke dingen rustig te brengen. Maar dit ging redelijk. En het leek er zelfs op dat ze open stond voor feedback. Ik kreeg een lading oefeningen en we zouden elkaar 1,5 week later weer treffen.
“Ik wist helemaal niet dat je het daar kon terugvinden, dus ik heb netjes gewacht tot mijn afspraak”, is het antwoord dat ik krijg als ik vraag aan een paar meiden, die de afspraak met de internist al hebben gehad, hoelang het duurde voordat de uitslagen in het ziekenhuis account zouden komen te staan. Nouja, dan maar weer iedere dag inloggen! En terwijl ik dat denk log ik automatisch in. Geen verwachtingen uiteraard want ik heb gistermiddag rond 15:00 pas bloed geprikt en vandaag is het zaterdag. Dus op zijn vroegst denk ik dat er maandag pas wat te zien is.
Toch kan ik het niet laten om te klikken op de uitslagen. Er zijn 4 opties. Waarvan het bloed waarschijnlijk onder laboratorium valt en mijn faeces onder microbiologie uitslagen. Als ik deze tabbladen aanklik krijg ik de vraag of ik het wel wil bekijken voordat ik het besproken heb met een arts. Ja duuuh, ik ben gewoon nieuwsgierig!!!
Veel liefs, Renske 