Herstel, Maagverkleining, Natraject

6 weken PO

Z-E-S W-E-K-E-N PO (!!!!) Echt wát een beleving is dit. Officieel is mijn herstel voorbij en ga ik nu het natraject in. Als het goed is ben ik van binnen nu helemaal genezen en mag ik dingen als (intensief) sporten weer gaan oppakken.

Maar wat kijk ik met gemengde gevoelens terug op de afgelopen 6 weken. Van me best goed voelen, tot me heel naar voelen. Dumpings, vastlopers, ‘gewone’ misselijkheid en laten we de duizeligheid en gebrek aan energie ook nog even toevoegen aan de bingokaart. Om te zwijgen over de struggles met de weegschaal en de hoge verwachtingen die je hebt.

Zo relaxed als dat ik was op het moment van dat ik de operatiekamer in ging, zo waren de afgelopen weken in ieder geval niet. Ik denk dat ik mij echt best wel goed voorbereid had als het aankomt op wat er komen ging. Maar iets weten en iets ervaren zijn 2 zo ontzettend verschillende dingen. Feiten die ik mijn vriendinnen vertelde als ze zich onzeker voelden, die wist ik niet meer of ik negeerde het. Voelde me rot als er in een week nog maar 4 ons af was. Mezelf afvragend waar ik dit allemaal voor doe? Terwijl ik het dan eigenlijk nog makkelijk had. Ik kan goed eten, redelijk goed drinken en heb weinig pijn gehad.

Maar die mentale achtbaan in je hoofd is echt verschrikkelijk. Maar momenteel rijdt die van mij weer omhoog. Ondanks de vastlopers en de dumpings die ik heb gehad gaat het nu steeds wat beter. Ik probeer wat meer te gaan werken en morgen is m’n eerste stap naar meer beweging. En afgelopen weken was ook fijn om naar het getal op de weegschaal te kijken.

Wel heb ik afgesproken met vriendin C. dat ik vanaf dit moment niet meer dagelijks mag wegen. En gaan we samen strijden voor slechts 1 keer per week. We weten allebei dat het beter is voor onze mentale gesteldheid, maar je kan je gewoon niet voorstellen wat voor een obsessie het haast is op dit punt van de reis. Maar nu ik weer wat meer om handen heb ga ik proberen het proces te vertrouwen en af te kicken van de weegschaal.

Vandaag was mijn officiële weegmoment en ik ben 1,9 lichter dan vorige week! Wat het totaal nu brengt op: – 26,7! Dat is fijn, ik heb ook een lager tiental bereikt. En nu op naar nog veel minder dan dat!

Herstel, Lifestyle, Maagverkleining, Working girl

Werk & warmte

Na een beroerde nacht (met dank aan blaffende politiehonden en mensen met vuurwapens in hun auto enzo), is het tijd om op te staan. Al een week probeer ik om 06:00 op te staan om weer wat meer ritme te krijgen. Maar het valt zwaar.

Toch wil ik echt proberen vandaag m’n gezicht weer even te laten zien. En misschien ook wel weer wat werk te verrichten. Ik ben één keer even ‘op de koffie’ geweest, 2 weken geleden en afgelopen week ben ik 2 keer een uurtje aanwezig geweest.

En na een keer snoozen lukt het me eindelijk om uit bed te komen, m’n routine te doen en richting werk te gaan. Eenmaal op het werk moet ik echt even bijkomen. De trappen van het metrostation hakken er nog een beetje in, nu ik toos conditieloos ben. Ook de warmte helpt niet echt mee. Ik zweet me de tyfus maar ik ben er, dus stap 1 kan ik alweer afvinken. Om 09:00 is er het wekelijkse overleg, waar ik weer even op de hoogte gebracht wordt van alle ins & outs. En deel ik met mijn team dat ik vanaf deze week wil proberen weer wat meer structureel aanwezig te zijn. Beginnende met maandag, woensdag en vrijdagochtend, voor zo’n 2-4 uur afhankelijk hoe ik mij voel.

Doorgaan met lezen “Werk & warmte”

Herstel, Maagverkleining

1 maand PO

Wauw. Vandaag is het één maand geleden dat ik werd geopereerd. Wat is het een rollercoaster zeg. Van me eigenlijk meer dan prima voelen naar onwijs moe en steeds duizelig. Maar toch eigenlijk wel stappen moeten blijven maken wat betreft herstel. Het is zo onwijs pittig, dat heb ik enorm onderschat.

En als je dan iedere dag zo struggled zou het fijn zijn als je er in ieder geval al wat resultaat van terug ziet op de weegschaal. Dat was de afgelopen 2 weken helaas niet het geval. Ik kwam op sommige dagen zelfs aan!!! En ja ik weet dat het erbij hoort, mocht ik t vergeten dan hoor ik het wel via goedbedoelde adviezen. Hoevaak heb ik ook zelf niet tegen lotgenoten gezegd: “het hoort erbij, je lichaam is hard aan het werk. Stilstaan betekent niet dat er geen vooruitgang is”. Maar dat maakt me momenteel allemaal geen reet uit, het blijft gewoon frustrerend. Ik wil op zo’n moment niet horen hoe het zit. Maar dat iemand me aanhoort en begrijpt dat het kut is. Dat het gevoel dat je hebt gewoonweg niet te stroken valt met rationeel nadenken. Dat de hoge verwachtingen die je hebt, ook doordat je veel meemaakt in die eerste weken, niet worden waargemaakt.…

Doorgaan met lezen “1 maand PO”