Let’s talk!, Maagverkleining, Natraject, Psychotherapie

The big 5-0 !!!

Het is inmiddels (precies!) 22 maanden geleden dat ik met gemengde gevoelens m’n huisarts belde. Ik was zo ontzettend verstrikt geraakt in negatieve gevoelens , dat ik mijzelf helemaal kwijt was. De -32 kilo van voor de Corona zaten er allemaal weer aan, met nog een beetje extra.

Ik ben nooit slank geweest, maar ik was wel relatief gezond. Nu was het allemaal verdwenen en heb ik rock bottom ervaren. Pluspunt? Het kon alleen nog maar beter gaan. En dat bleef ik mijzelf voorhouden in het 12 maanden durende voortraject. Maar makkelijk was het niet. Ik had gehoopt dat voor het traject kiezen zou betekenen dat er een knop omging en de motivatie met bijbehorend resultaat zou komen. Ik had dat immers wel vaker gedaan.

En hoewel ik wel iets fitter werd, bleef het gewichtsverlies uit. Net als de motivatie. Als kers op de taart scheurde mijn kuitspier (zweepslag) en was ik een aantal maanden uit de running, waarbij ik niks anders kon dan met m’n been omhoog. Resultaat? + nóg eens 7,5 extra kilo.

Doorgaan met lezen “The big 5-0 !!!”

Just life, Lifestyle, Maagverkleining, Natraject, Selfcare & Health

Wat een beloning!

Al vroeg voor m’n operatie bedacht ik een aantal beloningen. Een beloning als ik 25 kilo kwijt ben, of 50 kilo. Of wie weet hoeveel nog meer.. Ik vind het nog steeds een prachtig idee. Want hoeveel vooroordelen er ook zijn, een operatie is niet de easy way out en ik werk er hard voor om het te laten slagen. Dus als ik specifieke mijlpalen behaal, heb ik mij voorgenomen mijzelf te belonen met iets waar ik blij van word!

Het punt met dit soort dingen is alleen, dat je er dan ook echt tijd voor vrij moet maken.. Ik ben al een tijdje 25 kilo kwijt, maar bij die pedicure heb ben ik nog niet geweest. En op het moment van schrijven ben ik 0,5 kilo verwijderd van de -50 kilo, dus ja.. Wat doe je dan?

Doorgaan met lezen “Wat een beloning!”

Dumpings, Maagverkleining, Natraject

3 maanden controle

Vandaag was het tijd voor mijn 3-maanden controle. Ik ben inmiddels 3,5 maand geleden geopereerd en via beeldbellen wil het ziekenhuis toch even checken hoe het met me gaat. Ik vertel de physician assistent M.R. dat de afgelopen maanden best goed zijn gegaan. De duizeligheid is op een enkele keer na, zo goed als verdwenen. Het eten gaat over het algemeen erg goed. Maar de afgelopen 2 weken heb ik het een beetje moeilijk.

Toen ik bijna op m’n mijlpaal zat, had mijn lichaam even andere plannen. De weegschaal gaf ineens allemaal plusjes aan, zonder dat ik enig idee had waar dat vandaan kwam waardoor ik terugviel in een oud gevoel. Het gevoel van als je maanden aan het diëten bent en het gewichtsverlies ineens stagneert (of dat je zelfs aankomt), terwijl je er zo hard voor werkt. Dat is een gevoel van demotivatie. Dat gevoel kwam toen ik iedere dag op de weegschaal de -40 steeds verder zag verdwijnen. Dan wil je alles gewoon loslaten. Opgeven, want het werkt toch niet. En dat gevoel kwam samen met een continue trek naar “slecht” voedsel. McDonalds, BurgerKing, shoarma.. Noem maar op. En overal waar je tegenwoordig kijkt, advertenties van fastfood vind je echt overal; in het openbaar vervoer, op Social media of op tv. Er is geen ontkomen meer aan. En dan moet je het van je wilskracht hebben…. Dat lukt heus 1 keer of 2 keer. Maar als je je al zo motivatieloos voelt, dan lukt het de 3e keer of 4e keer echt niet. Helemaal niet als eraan toegeven je ook niet verzadigt. Een klein “gelukje” is dan nog dat je erop dumpt. Zoals ik wel deed op een aantal dingen. Krentenbol met kaas? Dumping! Broodje Indiase kip? Dumping! Shoarma? Dumping! Dus echt los gaan lukt gelukkig maar voor een heel kort moment, dan worden de banden weer aangetrokken.

Doorgaan met lezen “3 maanden controle”