Bloedprikken, het mag weer gebeuren want m’n jaarlijkse controle komt eraan. Even voordat ik richting kantoor ga, naar het ziekenhuis. Een formuliertje meenemen of printen hoeft tegenwoordig niet meer. Alles staat digitaal, superhandig. Na een kleine 10 minuten ben ik al aan de beurt en wordt er een 5-tal buisjes aan bloed afgenomen.
De uitslag staat vaak dezelfde dag nog online, superhandig als je er aan denkt natuurlijk. Dus toen ik er eenmaal aan dacht gelijk even gekeken. En ja hoor, de uitslag is paraat.
Een half jaar geleden had ik zieke paniek, toen ik voor het eerst gebruik ging maken van een menstruatie disc. Ik was deze tijdens m’n menstruatie wat korte momenten aan het uitproberen en op dag 3, klaar voor een dag werken, kreeg ik hem ineens er niet meer uit. En zo slim dat ik was deelde ik dat met een man, die op dat moment in mijn leven was, die het ook nog versterkte door dingen te zeggen als “Ja maar hoezo doe je zoiets ook erin? Gebruik gewoon maandverband ofzo“. Ja nee, no shit Sherlock daar heb ik nu wat aan.
Op dat moment dacht ik, als dat godvergeten ding eruit is, pleur ik het straks weg. Nooit meer dat ik dit nog een keer ga proberen. Toch deed ik dat uiteindelijk niet, ik had er immers best nog wel wat geld voor betaald en hoewel ik het echt lastig vond wilde ik toch graag ontdekken of dit iets voor mij was. Dus de volgende rondes van menstruatie probeerde ik her en der de Saalt Disc toch nog even uit. Wel in combinatie met maandverband want behalve dat ik de disc heel erg goed voelde zitten, had ik ook nog wel last van wat ‘lekkage-gevaar’. Moedeloos werd ik er wel een beetje van, helemaal als ik dan kijk naar Fleur (menstruatie en vruchtbaarheid coach), zweert erbij. Zij zegt dat je er alles mee kan doen, van sporten tot intieme interactie. En ik? Ik ben niet eens in staat om te ademen zonder dat ik diep ongelukkig word van het ding.
Maar toch zette ik door. Want zelfs al zou ik altijd wat last houden van die lekkage, als ik er wel aan kan wennen geeft het zoveel meer gemak. Een beetje lekkage is al een stuk beter dan wat ik anders ervaar aan bloedverlies tijdens mijn menstruatie. Dus toch maar door bikkelen. En zo werden de korte -draag momenten-, toch wat langduriger. En nam ook het weeïge gevoel in mijn onderbuik tijdens het dragen, wat af. En afgelopen week had ik zowaar twee volle dagen waarbij ik op een moment de disc en dus ook mijn menstruatie zelfs bijna vergeten was! HOEZEE!
Dus, nee, ik ben nog niet zover als Fleur, maar het feit dat ik het gekke ding in eerste instantie in de prullenbak wilde gooien en nu als bijna prettig ervaar is toch wel een overwinning an sich! Wie weet, misschien ben ik over een tijdje net zo zen als zij!
Ik ben nog onderweg terug naar Nederland, in een bus vol mede-Feyenoordsupporters als ik gebeld word door een nummer die mijn telefoon herkent als “mogelijk VGZ“. Daarom neem ik toch op, maar spreek ik af met de medewerker dat hij mij om 15:00 terugbelt.
Iets later dan gepland word ik teruggebeld door Eric, hij stelt zich voor en vertelt dat hij werkt op de afdeling klachtenmanagement. Hij behandelt de medische bezwaren die worden ingediend naar aanleiding van een afwijzing machtigingsaanvraag en heeft daarom ook die van mij voor zich liggen. Hij bekijkt of er reden is om mijn bezwaar opnieuw te laten beoordelen door een medisch expert. Wel wil hij daar ook gelijk bij vermelden dat de foto’s die ik heb toegevoegd aan mijn bezwaar zijn vernietigd. VGZ accepteert sinds vorig jaar namelijk alleen nog medische foto’s die afkomstig zijn van de zorgverlener, dit na een situatie waar ze sindsdien zorgvuldiger met gevoelige informatie willen omspringen. Dit is uiteraard nadelig voor mij, omdat ik de foto’s juist vanuit een andere hoek heb genomen om duidelijker aan te tonen waarom ik denk dat ik aan de voorwaarden voldoe.
Eric belooft in ieder geval een begeleidende brief toe te voegen aan mijn bezwaar, waar hij uitlegt dat de foto’s zijn vernietigd en dat deze de alinea over het “huid-op-huid contact” zouden onderbouwen.
Veel liefs, Renske 