Wat vind ik mijn psychotherapeut een fantastisch mens. Echt, ik had nooit van tevoren kunnen bedenken dat ik iemand zou vinden waar ik mee zou klikken en die mij ook daadwerkelijk kan helpen. Ik geloof echt dat therapie in welke vorm dan ook, je echt verder kan helpen. Maar dat het staat of valt met de persoon van wie je het krijgt. En Drs. O. staat voor mij als een betonnen paal! Ze kijkt dwars door me heen. Laat me lachen, huilen en boos zijn. En soms zelfs een beetje trots!
Vandaag had ik weer een afspraak staan. Normaliter hebben we een praatsessie en dan afwisselend EMDR. Afgelopen week had ik echter m’n vaccinatie gehad en was wat ziekjes geweest dus in plaats van op een ding te focussen praatte ik haar bij over mijn bariatrie traject, de onderzoeken in het ziekenhuis en alle bijkomende frustratie. En laten we vooral het Jumbo bezorg “yoghurt” akkefietje niet vergeten.
Zo’n 10 jaar geleden stopte ik met de pil. Ik had de Diana-35 en deze kwam slecht in het nieuws. Mijn relatie destijds was op sterven na dood, dus van intimiteit was weinig sprake. Daarom koos ik ervoor geen nieuwe pil meer te kiezen. Na een paar jaar werd mijn lichaam rustiger en hoewel mijn menstruatie erg heftig was, zat er veel regelmaat in de periodes en bleef ik bij mijn besluit.
Ik heb altijd een kinderwens gehad. Een van de redenen dat ik niet terug wilde aan de pil is omdat deze voor eventuele vertraging kan zorgen bij het proberen zwanger te worden. Zodra je stopt zijn de hormonen immers niet direct uit je lijf. Nu 10 jaar later heb ik die kinderwens nog steeds alleen gaat hij voorlopig op ‘on hold’. Wat niet per se lastig is, want ik heb momenteel ook geen relatie. En kinderen zou ik natuurlijk het liefst krijgen samen met een leuke partner! Maar dat is nu even niet van toepassing en dat is maar goed ook. Want zwanger worden net na een ingreep is geen optie.
Na een ingreep verandert er namelijk heel veel. Je maaginhoud is sterk verminderd en afhankelijk van welke ingreep je ondergaat is er mogelijk ook iets aangepast in je darmstelsel. Hierdoor kan je niet alleen minder eten, maar neem je ook nog veel minder voedingsstoffen op. Dat is deels de bedoeling en onderdeel van het gewichtsverlies proces, maar ontzettend zwaar voor je lichaam.
Dan is het natuurlijk niet verstandig dat er een klein wondertje in je groeit. Zo’n kleintje heeft veel nodig en vraagt dat allemaal aan je lichaam. Als je lichaam dan zelf nog hard werkt aan het opnieuw vormen, herstellen en stabiel worden, dan kan dat zorgen voor grote problemen. Vandaar dat aangegeven wordt, dat zwanger worden minstens 12 maanden absoluut uit den boze is. Behalve alle gezondheidsrisico’s voor jou en je ongeboren kindje wil je natuurlijk ook wel kunnen genieten van een eventuele zwangerschap als het zover mocht zijn. En niet continue stressen over of je kindje het wel goed maakt en of hij/zij genoeg binnen krijgt. Of lang genoeg blijft zitten. Vroeggeboorte is namelijk een van de risico’s.
Dus belde ik de huisarts en vroeg om advies rondom anticonceptie. Heel gek, met mijn 34 jaar voelde ik mij ineens weer even 14. Twintig jaar terug in de tijd. De huisarts heeft mij microgynon voorgeschreven. Iedere dag ga ik weer een pilletje slikken. Waar dat tien jaar van mijn leven “normaal” was, zal ik wel weer even moeten wennen aan die dagelijkse routine!
Wat kunnen bepaalde mensen mij soms frustreren. Ik wil niet zeggen dat ik superslim ben, maar ik ben ook zeker niet dom. Ik heb een goed stel hersens in mijn hoofd zitten en ik denk goed na over zaken. En ik kan dan ook echt geirriteerd raken als iemand doet alsof ik onwetend ben. Of weigert naar je te luisteren omdat ze van mening zijn dat ze het zelf beter weten.
Bij mijn eerste slaaponderzoek was het allemaal niet zo lekker gegaan. Ik had heel licht geslapen, continue bewust van dat kastje. Waardoor, voor mijn gevoel, dat onderzoek geen nut had. Als ik namelijk in m’n slaap bewust ben van het kastje en echt stil lig (als koningin woelen) dan weet je gewoon dat het geen reeel beeld is. Toen ik de eerste keer het kastje had ingeleverd had ik een briefje erbij gedaan en uitleg gegeven. Omdat ik het apparaat al vroegtijdig inlever als er nog niemand aanwezig is had ik ook nog even nagebeld. Ik werd teruggebeld door de OSAS-consulent die alles wat ik zei nogal wegwuifde. Maar mochten er echt twijfels zijn dan belde ze mij diezelfde dag nog terug. Ik werd niet teruggebeld, dus ik had hoop. Diezelfde hoop werd direct de grond ingeboord toen de longarts me vertelde dat mijn slaaponderzoek echt prima was gegaan, geen slaapapneu, want ik had slechts 2 stops per uur.
In 2019 heb ik een slaaponderzoek gedaan waar ik gemiddeld zo’n 25 keer per uur stopte met ademen. Na een gewichtsverlies van 30 kilo was dit nog maar 8 keer per uur. Inmiddels ben ik het gehele gewichtsverlies weer aangekomen en zit daar spijtig genoeg zelfs nog wat bovenop. Daarmee werd geconcludeerd dat ik een slaapapneu heb die wordt veroorzaakt door mijn overgewicht. Maar dan is 2 stops per uur natuurlijk niet erg geloofwaardig. Dat heb ik de longarts ook aangegeven. Zeker met het oog op de ingreep is het echt heel belangrijk om te weten of ik wel of geen slaapapneu heb. Ik wil heel erg graag ademend die operatietafel verlaten straks. Toen is in overleg met de longarts een nieuwe afspraak gepland voor het slaaponderzoek.
Veel liefs, Renske 