Tag: werken

Herstel, Maagverkleining, Natraject

6 weken PO

veel liefs, Renske

Z-E-S W-E-K-E-N PO (!!!!) Echt wát een beleving is dit. Officieel is mijn herstel voorbij en ga ik nu het natraject in. Als het goed is ben ik van binnen nu helemaal genezen en mag ik dingen als (intensief) sporten weer gaan oppakken.

Maar wat kijk ik met gemengde gevoelens terug op de afgelopen 6 weken. Van me best goed voelen, tot me heel naar voelen. Dumpings, vastlopers, ‘gewone’ misselijkheid en laten we de duizeligheid en gebrek aan energie ook nog even toevoegen aan de bingokaart. Om te zwijgen over de struggles met de weegschaal en de hoge verwachtingen die je hebt.

Zo relaxed als dat ik was op het moment van dat ik de operatiekamer in ging, zo waren de afgelopen weken in ieder geval niet. Ik denk dat ik mij echt best wel goed voorbereid had als het aankomt op wat er komen ging. Maar iets weten en iets ervaren zijn 2 zo ontzettend verschillende dingen. Feiten die ik mijn vriendinnen vertelde als ze zich onzeker voelden, die wist ik niet meer of ik negeerde het. Voelde me rot als er in een week nog maar 4 ons af was. Mezelf afvragend waar ik dit allemaal voor doe? Terwijl ik het dan eigenlijk nog makkelijk had. Ik kan goed eten, redelijk goed drinken en heb weinig pijn gehad.

Maar die mentale achtbaan in je hoofd is echt verschrikkelijk. Maar momenteel rijdt die van mij weer omhoog. Ondanks de vastlopers en de dumpings die ik heb gehad gaat het nu steeds wat beter. Ik probeer wat meer te gaan werken en morgen is m’n eerste stap naar meer beweging. En afgelopen weken was ook fijn om naar het getal op de weegschaal te kijken.

Wel heb ik afgesproken met vriendin C. dat ik vanaf dit moment niet meer dagelijks mag wegen. En gaan we samen strijden voor slechts 1 keer per week. We weten allebei dat het beter is voor onze mentale gesteldheid, maar je kan je gewoon niet voorstellen wat voor een obsessie het haast is op dit punt van de reis. Maar nu ik weer wat meer om handen heb ga ik proberen het proces te vertrouwen en af te kicken van de weegschaal.

Vandaag was mijn officiële weegmoment en ik ben 1,9 lichter dan vorige week! Wat het totaal nu brengt op: – 26,7! Dat is fijn, ik heb ook een lager tiental bereikt. En nu op naar nog veel minder dan dat!

Herstel, Lifestyle, Maagverkleining, Working girl

Opstarten

veel liefs, Renske

Aankomende donderdag is het inmiddels 4 weken geleden dat ik geopereerd ben. Bijna 4 weken en ik zit nog steeds thuis. Ja ik probeer wel dingen te doen. Even een boodschapje, een pakketje wegbrengen, naar een afspraak in het ziekenhuis en zelfs weer even weg voor sociale activiteiten. Maar het voelt wel dubbel dat werken nog niet weer opgestart is. Vorige week ben ik eventjes op ‘de koffie’ geweest. En vanaf deze week zet ik mijn wekker voor ‘opstaan voor werk’ ook weer aan. De ochtenden zijn pittig, maar daar moet ik ook weer aan wennen. Op deze manier kan ik per dag even kijken hoe ik mij voel.

Waar het gisteren nog niet ging doordat m’n ontbijt verkeerd viel, voel ik mij vandaag een stuk beter. Dus tijd om eens m’n gezicht weer te laten zien op kantoor. Gelijk m’n laptop maar meenemen zodat ik m’n nieuwe werkplek in kan richten. Na even een kletspraatje gemaakt te hebben met de baas, plug ik mijn laptop aan de docking en ga ik even door m’n e-mails heen. Ik werk deze weg en merk dat m’n hoofd er best wel moeite heeft. Her en der vlekken en een zeurend gevoel die zich in mn hoofd manifesteert. Leuk man, hoofdpijn. Toch weet ik een uur vol te houden. Dat wilde ik toch minimaal proberen. En ondanks dat het niet helemaal soepel ging is dat wel gelukt.

Nu in de metro, snel naar huis en dan maar even gestrekt. Iedere stap, hoe groot of klein ook, is er weer toch weer een!

De Ingreep, Lifestyle, Maagverkleining, Working girl

Laatste loodjes… futloos.

veel liefs, Renske

Opstaan Renske, kom op je moet opstaan. Ik had al een keer gesnoozed dus ik moest echt op staan. Veel ruimte heb ik namelijk niet voor snoozen in mijn ochtend routine. En hoewel ik niet een vast tijdstip heb om te starten, wil ik gewoon op tijd op mijn werk zijn. Maar god wat ben ik moe. Gister was ik in de laatste 2 uur van mijn werkdag al op een punt dat ik geen enkele concentratie meer over had en gewoon mijn bed in wilde duiken. “Als het fijner voelt om bijvoorbeeld woensdag een dagje vrij te nemen, voel je dan echt niet bezwaard hoor” zei mijn baas. Ik wuifde het weg, maar tegelijkertijd zat ik de minuten weg te kijken. Ik herken mezelf even niet terug. Ik houd van werken. Hoeveel energie kan het nou helemaal kosten om een beetje werk te verrichten? Heb ik dat even onderschat zeg.. Zwaar onderschat.

En vandaag beloofde niet beter te worden. Gedurende de dag leek mijn energiepeil wel te verbeteren, maar werd ik wel nog een paar keer licht in mijn hoofd. Zoals ik vanmorgen al tegen mijn zusje zat te klagen ik kán gewoon niet meer. Het calorie- en dus ook energietekort haalt me in. Als ook één van m’n vriendinnen mij probeert op te beuren met een lief appje, springen de tranen in mijn ogen.

Oké genoeg. Ik had beloofd wat beter voor mezelf te zorgen. En zodra ik aan mijn baas vertel dat ik toch wel graag vrij zou willen zijn morgen, valt er een last van mijn schouders. “Natuurlijk Renske, denk vooral even aan je gezondheid. Werk komt wel weer“.

Nog maar 1 dag te gaan, maar wel eentje waar ik iets minder van mezelf hoef te eisen!