Tag: wachten

Intake & Aanvraag Armlift, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Afwijzing machtigingsaanvraag

veel liefs, Renske

Druk in m’n hoofd met allerlei dingen voor werk ben ik direct afgeleid als ik zie dat er een e-mail binnenkomt van VGZ met het onderwerp “Afwijzing machtigingsaanvraag”. Nu kan het zijn dat die van de huidtherapeut afkomstig is, maar dat verwacht ik eigenlijk niet. En dat is het ook niet.

Vandaag is het 30 dagen geleden dat ik mijn intakegesprek had met Dr. Jaquet. 30 dagen van wachten, de tijd doden met m’n medische foto’s opvragen en gefrustreerd raken vanwege het uitblijven van een update en vervolgens nog maar eens wat wachten. Ik log verder in op mijn VGZ omgeving om de volledige brief te kunnen lezen. De brief schrijft dat de aanvraag vandaag is gedaan. Dus maar liefst 30 (!!!) dagen tot mijn ziekenhuis het verzoek heeft gedaan. Ik snap heus dat het qua aanvragen en verzoeken een doorlopende stroom is van aanvragen en dat zoals al vaak benoemd “één van de secretaresses is opgestapt“. Maar als ik een kopie ontvang van de aanvraag dan kan ik niet anders dan verwonderen over hoe weinig er maar ingevuld is bij zo’n aanvraag.

En dat het vervolgens door VGZ in bijna evenveel klikjes is afgewezen…

Doorgaan met lezen “Afwijzing machtigingsaanvraag”

Intake & Aanvraag Armlift, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Geen update is ook een update

veel liefs, Renske

Het is inmiddels 2,5 week geleden dat ik een afspraak had voor de intake van een huidcorrigerende ingreep door dr. Jaquet. Een afspraak waar ik máánden op heb moeten wachten nadat ik voor m’n eerste afspraak (na vier maanden wachten), twee weken van tevoren werd opgebeld en deze noodgedwongen heb moeten herplannen omdat ik (nog) te zwaar was. Eerstvolgende mogelijkheid? Vijf maanden later.

Maarrrrr…. De intake is EIN-DE-LIJK gedaan, dus het grote wachten op antwoord van de zorgverzekeraar is begonnen. Iedere dag die verstrijkt tel ik af. Maar ja, is die aanvraag al een keer gedaan? Binnen de online community lees ik echt veel mensen die binnen enkele dagen een bericht van goedkeuring hebben. De zorgverzekeraars zitten er lekker bovenop zo aan het begin van het jaar waarvan ik ook echt dacht en vooral hoopte dat dat in m’n voordeel zou werken. Ik wil ook echt graag meer weten, maarja zijn we daar al binnen het proces? Het antwoord is simpel; nee.

Ik twijfelde eerst enorm, maar ik besloot vandaag dat ik eigenlijk ook gewoon wel lak heb aan wat ze van me vinden in het ziekenhuis. Ik wil het gewoon weten. Dus belde ik, met de vraag of ik in mijn dossier kan zien of de aanvraag richting de zorgverzekeraar al is gedaan. “Nee dat kan niet en mijn collega die erover gaat die werkt op vrijdag niet”. Maar goed inmiddels heb ik al twee keer eerder contact hierover gehad. De keer dat ik belde over de medische foto’s en op de dag dat ik ze ging ophalen. En toen konden ze er wel iets over zeggen.

Dus ik gaf aan dat ik aan de balie bij het ophalen van de medische foto’s wel had mogen vernemen dat de aanvraag nog niet was geplaatst. “Ik kan wel even kijken of ik iets zie staan, maar ik kan geen status inzien.” Na het invoeren van mn gegevens laat ze weten dat er nog niks weergegeven wordt, wat betekent dat de aanvraag nog altijd niet is gedaan. Waarbij uiteraard het bij mij inmiddels erg bekende riedeltje nog eens wordt opgesomd over de wachttijd van 6-8 weken. Dit is dag 17, nog maar een shitload aan dagen te gaan dus… 😩😩

Duimen jullie nog even mee?

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining

Ladies Night Out

veel liefs, Renske

Na de operatie en het verblijf in het ziekenhuis met de nodige pijnaanvallen, vind ik het best eng om naar huis te gaan. Wat als het dan gebeurt? Hoe ga ik er dan mee om? Maar dat is natuurlijk geen reden om in het ziekenhuis te blijven.

Eenmaal thuis word ik warm onthaald door m’n diertjes en m’n beste vriendin M. die op ze heeft gepast de afgelopen dagen. Het is wel gek om weer thuis te zijn, maar aan de andere kant ook ontspannend. Even geen gedoe meer aan m’n hoofd. Nadat M. Bella heeft uitgelaten en zeker weet dat mij niets tekort komt maakt ze aanstalten om weer richting huis te gaan. Ik ben blij dat ze er is, maar na de afgelopen dagen is het toch ook prima om even alleen te zijn. En na de lunch val ik in slaap op de bank.

Bella neemt het me nog wel een klein beetje kwalijk dat ik de afgelopen dagen weg was..

Na het avondeten neem ik wat fruit, het bakje krijg ik niet leeg en laat ik staan tot een later moment op de avond. Zo rond een uurtje of 8. Ik prik nog een stukje aardbei en mandarijn aan m’n vorkje en steek het in m’n mond. En bijna gelijk voel ik dat het niet goed is. Ik word misselijk en bijna direct voel ik een stekende pijn. Het is volgens mij niet in m’n maag, meer iets hoger tussen mijn borsten. De combinatie van de misselijkheid en pijn maakt dat ik het benauwd krijg. Ik ga naar de wc en probeer te spugen. Maar het wil niet. Wat ik ook probeer, het lukt niet. Alleen wordt de pijn wel erger en ik merk dat ik ga hyperventileren. Ik probeer de situatie het hoofd te bieden en al ijsberend probeer ik de pijn weg te puffen. Misschien is het gewoon het eten en moet het even zakken? Maar de pijn die voorkomt dat ik goed kan ademhalen. Na wat overleg met de buuf bel ik het ziekenhuis en leg de situatie uit. Ze moet overleggen en ik sta een tijdje in de wacht. “Hoe gaat het nu?” vraagt ze als ze mij uit de wacht haalt. Nouja kut. De chirurg wil dat ik naar de spoedeisende hulp kom, ze weten dat ik kom.

Doorgaan met lezen “Ladies Night Out”