“Ik zet je ondertussen vast op de bespreeklijst, die heeft een wachtlijst van ongeveer drie weken. Maar we bespreken je pas als het verslag is teruggekomen van je eigen psychotherapeut. Omdat we dan pas écht een besluit kunnen maken. In de tussentijd kan je dan vast stijgen op de wachtlijst.” Dat kreeg ik mee op maandag 6 september tijdens mijn afspraak voor de uitslag van het Psychologisch onderzoek.
Eenmaal in de auto belde ik drs. O. direct. Net terug van vakantie is de werkdruk bij iedereen vaak wel wat hoger door afwezigheid, bij mijn psychotherapeut is dat niet anders. Toch heeft zij binnen een week het verslag digitaal aangeleverd, wetende hoeveel het voor mij betekent. En ik ben haar daar enorm dankbaar voor! De datum in mijn agenda is geprikt, 29 september. Dan zou ik uiterlijk aan de beurt moeten zijn voor bespreking binnen het team van specialisten. Enerzijds baalde ik, want mijn ‘case-manager’ zou mij eigenlijk bovenaan zetten en nu kwam ik toch weer onderaan terecht door deze nieuwe afspraak. Maar goed, ik wist ook niet hoelang drs. O. erover zou doen, dus ik klaagde niet.
29 september kwam dichterbij. Een bijzonder moment, mag ik alle extra dingen nu dan echt achter me laten en verder gaan met de laatste ‘normale’ onderdelen voor ik op de wachtlijst kom? Hoewel de zenuwen echt wel aanwezig zijn ga ik uit van positief nieuws, ik heb hard gewerkt en zowel de bewegingstherapeut en diëtiste zullen dat onderschrijven. Dus stiekem begin ik aan wat voorbereidingen om dit ‘heuglijke nieuws’ te kunnen delen met iedereen. Er moeten nog wat puntjes op de i, maarja daarvoor moet dan ook het nieuws natuurlijk daadwerkelijk goed zijn.
Veel liefs, Renske 