Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Here we go again

Waar ik vrijdag nog groen licht kreeg om weer terug te gaan naar m’n normale eetpatroon (op pittig eten na), is het vandaag toch wel weer een beetje mis.

Gister heb ik een verjaardag gehad en wat lekkere dingen gegeten. Klein stukje taart, paar kippenvleugeltjes en een pastei-flapje. Het viel allemaal goed, weinig last. Dus je kan je voorstellen dat ik erg blij was. Vanmorgen met wakker worden braaf m’n maagbeschermer en maagwandbeschermer ingenomen toen ik wakker werd. Echter had ik nog niet zoveel zin in eten. Tegen half 12 dacht ik dat het wel eens tijd werd om wat zinnigs te gaan doen. Dus ik had me klaar gemaakt om nog even de deur uit te gaan, liet Bella uit en bij thuiskomst nam ik opnieuw een maagwandbeschermer. Dit is een granulaat die je op moet lossen in water. Ik had een beetje veel water gebruikt en voelde gelijk dat deze wat zwaarder viel. Maar ik had er nog niet direct iets van gedacht dus ik zette koers naar de AH voor m’n “paaslunch”.

Terwijl ik besluiteloos door de appie loop begint m’n maag ineens te prikkelen. Ik schrok een beetje want dat had ik totaal niet verwacht. Ik ga snel afrekenen en terwijl ik in de lift sta voel ik de pijn erger worden. Thuis pak ik snel m’n bakje kwark en paracetamol. Na een hap kwark neem ik twee paracetamol in en probeer zo goed en kwaad als kan de pijn weg te puffen. Het is niet de ondraaglijke pijn, zoals de voorgaande keren. Maar het voelt alsof het wel wil opbouwen daarnaartoe. M’n ademhaling probeer ik bewust rustig te houden, maar het voelt niet verzadigend. Eerder benauwend. Liggen lukt ook niet omdat het voelt alsof alles dan omhoog “loopt”. Dus half over het voeteneind van m’n bed hangend wacht ik tot de paracetamol gaat werken en neem ik nog een hap kwark. Dat was niet slim. Ik word ontzettend misselijk en ik voel dat m’n lichaam zich klaarmaakt om over te geven.

Doorgaan met lezen “Here we go again”

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Voortraject, Woordenbrij

Lichtpuntjes ⭐️

De afgelopen paar weken waren erg zwaar. Een echte rollercoaster.. Enkele ups, maar vooral veel downs.. Het delen van mijn traject met een van mijn bazen, afspraken, interval wandelingen, tegenslagen, extreme moeheid, instortmomentjes. Het valt allemaal niet mee, eigenlijk durf ik wel te zeggen dat het best een beetje tegen valt.

Ik ben mij er oprecht van bewust dat ik dit doe voor een heel goed doel. Voor een betere, gezondere toekomst. Voor mijzelf. Renske 2.0 Maar dat maakt de momenten soms niet minder lastig.

Mijn 35ste verjaardag afgelopen woensdag was op zich wel een leuke dag. Met echt wat geniet momentjes. Maar doordat ik de hele dag op mijn benen had gestaan, achter kinderen had aangehold en heel veel weer moest ineens was ik echt HE-LE-MAAL kapot. Zo erg dat ik amper geslapen heb. Te moe om nog tot rust te kunnen komen. Daarnaast heb ik natuurlijk HMS, dus dat komt er dan ook nog bovenop. (Al moet ik bekennen dat de pijn minder erg was dan ik had verwacht!!).

Doorgaan met lezen “Lichtpuntjes ⭐️”

Here we go.., Let’s talk!, Lifestyle, Maagverkleining, Woordenbrij

Hiep hiep “hoera”

Vandaag is mijn 35ste verjaardag. “Hoera!” 35 alweer. Zo’n mijlpaal waar je niet meer vanaf komt. Voor mij is het toch ook wel een dag met een dubbele betekenis. Mijn hopelijk laatste verjaardag waarin ik mij opgesloten voel in mijn te zware, oververmoeide lichaam. Een lichaam die van mij is geworden, maar niet past bij wie ik ben en wie ik wil zijn. Tijd voor een nieuw begin, een gezondere toekomst.

Toch kreeg ik een leuke verrassing wat mijn dag ontzettend positief heeft beïnvloed. Vandaag is namelijk ook de finaledag van de Feyenoord Street League. Een bijzondere dag, want dit seizoen mogen we afsluiten op de mooiste grasmat van Nederland: namelijk in de Kuip! En hoewel mijn team geen kampioen is geworden, zijn we wel als 7e geëindigd! Wat mijn 35ste verjaardag toch wel enigszins speciaal maakte.

Teamleider bij de Feyenoord Street League is een van de vrijwillige functies die ik bekleed. Vrijwilligerswerk, dat doe ik al jaren. Wat begon als 12-jarig meisje in een wereldwinkel groeide tot een eigen stichting voor minima gezinnen in ‘s Hertogenbosch. Toen ik eenmaal naar Rotterdam verhuisde wilde ik mij weer nuttig maken en mij tegelijkertijd verbonden voelen met mijn stad. En dat lukte. Ik zette mij in voor de jaarlijkse KiKa & Make a Wish evenementen, als coördinerend activiteitenbegeleider bij een Autisten Soos én teamleider bij de Feyenoord Street League.

Doorgaan met lezen “Hiep hiep “hoera””