Just life, Lifestyle

Dromerige verjaardag ❤️

Ik word wakker met een warm maar ook wat weemoedig gevoel. Ik droomde over Bella. Eentje waar ze kwam kroelen in bed, samen even knuffelen. De afgelopen weken vliegen voorbij dus ik sta er iets minder bij stil, daarom voel ik me nog meer overweldigd door deze droom. Want ondanks dat ik niet iedere dag erbij stil sta, mis ik Bella nog altijd vreselijk. Mijn lieve aanhankelijke meisje ❤️

De dagen verstrijken en de droom verdwijnt naar de achtergrond. Ineens besef ik me dat het de 21ste is, de winter is officieel van start maar tegelijkertijd zullen de dagen ook weer lichter worden. En ineens besef ik me dat het ook de 17e is geweest. Bella’s verjaardag. Ze zou 13 zijn geworden.

En ineens denk ik aan die droom van dinsdag. Dinsdag? Was het de 17e. En toen droomde ik over Bella. Het klinkt heel zweefteverig, maar ik denk dat Bella een bezoekje heeft gebracht zodat we even samen konden knuffelen op haar verjaardag.

Beter laat dan nooit, maar gefeliciteerd met je verjaardag meisje. Dankjewel dat je die even met me kwam vieren. 🫶🏻

Just life, Lifestyle

1001 regeldingen

Het is nog maar een week geleden dat Opa enorm achteruit ging en helder heeft aangegeven niet meer te willen, te kiezen voor optie drie. Een periode van afscheid nemen en waken brak aan.. Wat ontzettend moeilijk en bovenal verdrietig was. En toen werd ik gebeld op woensdag 25 oktober om 00:09 dat hij zo’n 14 minuten eerder was te komen overlijden. Oma’s verjaardag. Nu kunnen ze samen daarboven een dansje doen 💫

En dan begint het pas echt. Alle voorbereidingen om afscheid te nemen. Wat willen we nu eigenlijk? Datum? Tijd? De kist dragen of rijden? Muziek? Foto slideshow? Broodjes of cake? Wel condoleren vooraf of niet?

Daarnaast heb ik besloten om, net zoals bij Oma, ook iets voor te dragen aan Opa. Dus als ik “thuis” kom van een lange dag voorbereidingen treffen, sla ik toch het schrijfblok open en maak ik een begin met hier en daar een traan.

Hopelijk doe ik hem eer aan 🤍

Just life, Lifestyle

💫

M’n hart in m’n keel als ik wakker schrik van de beltoon van mijn telefoon. Ik hoef niet eens op mijn scherm te kijken, want ik weet het eigenlijk al.. Winterswijk geeft m’n telefoon weer. “Ik bel om te zeggen dat Meneer te L. is overleden”. M’n hart gaat tekeer en ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik ratel nietszeggende dingen, ik bedank haar voor haar belletje en hang op.

Mijn lieve Opaatje, eindelijk heb je rust 🤍 Uitgerekend vandaag, op Oma haar verjaardag mag je haar weer in je armen sluiten. Ik hou van je, van jullie allebei.

En ondanks mijn grote verdriet vind ik vrede in dat jullie eindelijk weer samen zijn. En zal ik jullie voor altijd bij mij dragen, in mijn herinneringen en in mijn hart ♥️