Herstel, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Pijn & Pleisters

Na een niet zo’n geweldige nacht word ik wakker van de wekker. Ik ben vreselijk moe, omdat ik veel wakker ben geweest. Na mijn val van gister heb ik toch nog best wel wat last gekregen van m’n armen, ondanks de paracetamol die ik had ingenomen.

Omdat er eigenlijk ook nog gewerkt moet worden vandaag sleep ik mijzelf uit bed om te gaan douchen. En onder de douche haal ik m’n pleisters eraf. Ik merk dat tijdens het haren wassen (en dus het naar boven brengen van mn armen) ik wat steekjes voel in mn linkerarm bij het litteken. Het duurt nog 1,5 week voordat mijn controle afspraak is met dr. Jaquet en omdat het niet zo goed voelt, besluit ik na het douchen toch even het ziekenhuis te bellen.

Waarbij ik uitleg wat er gister is gebeurd en dat ik zelf vooral even wat geruststelling zoek. Dus mag ik via de ‘BeterDichtbij’ app een foto sturen van de plek waar ik de steekjes voel, zodat de verpleegkundige het even kan beoordelen.

Hoewel het aan de pijn in m’n armen helaas niet zoveel doet ben ik wel opgelucht. Ja het doet zeer, maar dat is natuurlijk een ongelukkig gevolg van de val van gister. En zeker na 5 weken niks met m’n armen te hebben gedaan en vervolgens een groot deel van m’n gewicht opvangen met diezelfde armen zal wel even een flinke klap zijn geweest.

Na het telefoontje ga ik daarom m’n littekens weer voorzien van een nieuw rondje pleisters. Voordat ik dat doe, smeer ik de huid rondom het litteken in met een klein beetje tallow van Rumiskin. Ik heb namelijk best wel wat huidirritatie van de hechtpleisters en hoewel de pleisters mogelijk iets minder goed plakken of sneller loslaten, neem ik dat voor nu maar eventjes voor lief! Zeker omdat ik ook zie dat m’n litteken echt bijna helemaal dicht is! Geen pus meer, maar wel een vrij rustig litteken met eromheen pleister/huid-irritatie.

Dus voor nu gewoon eventjes een beetje rustig aan en op naar week 6 post-operatief! En niet te vergeten m’n afspraak op 8 juli met dr. Jaquet!

Herstel, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Walk in the park

Het zou zo simpel moeten zijn. Sinds deze week probeer ik wat actiever te zijn, ter voorbereiding van m’n sportroutine die ik vanaf volgende week (wanneer ik 6 weken PO ben) weer oppakken mag. Het weer is inmiddels wat koeler, waardoor wandelen me beter af gaat.

Ik probeer nu iedere dag ergens tussen de 10.000 en 15.000 stappen te halen. En als dat niet lukt met m’n programma die dag, dan ga ik even naar het park en loop ik mijn “korte” hardlooproute van bijna 5 kilometer. En dan zijn die 10.000 stappen zo in de pocket!

Ik was inmiddels halverwege toen mijn luisterboek werd gepauzeerd omdat ik werd gebeld. Een kort telefoontje omdat ik even iets uit moest zoeken. Verdiept in mijn telefoon loop ik verder en zie een dik stuk tak over het hoofd. Ik stap erop en verlies mijn evenwicht. Ik smak tegen de grond. Ik blijf even zitten want het was zó onverwachts en best wel pijnlijk, dat ik even niet de moed heb direct op te staan.

Maar ik kan er moeilijk de rest van de avond blijven zitten, dus sta ik op en met wat minder goede moed neem ik mij voor toch mijn route af te maken. Onderweg kom ik langs het tennisveld en vraag de tennissers of ze wat water voor me hebben. Mijn hand is namelijk best wel bebloed en er zit wat vuil bij van het pad. De man giet er wat water over, “wil je dat ik het even schoonveeg voor je”? Ik knik, omdat ik daar nu zelf de moed niet voor heb. Dan is het in ieder geval een stukje schoner totdat ik straks thuis ben.

Als ik richting huis ga merk ik een wat overall gevoeligheid. Pas als iemand op social media mij geschrokken vraagt hoe het met m’n armen gaat, denk ik van oja shit! Dat had zomaar ook heel anders af kunnen lopen. Want behalve dat het wat stijfjes voelt, voel ik vooralsnog niet zoveel geks.

Morgen is het ook weer tijd voor een pleisterwissel, dus dan kan ik gelijk kijken of ik nog wat geks zie. En tot die tijd maar eventjes rustig aan!