Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Spoedeisende Hulp

Ik krimp ineen als ik word overvallen door een helse pijn in m’n buik. Stekend, samentrekkend of staat hij op knappen? Ik ga naar het toilet om proberen te spugen, wie weet helpt het.. Maar dat lukt niet. Ik probeer te zitten, te liggen maar de pijn is zo intens dat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Ik besluit de bariatrische spoedeisende hulp te bellen. Ze verbinden me door en ik mag godzijdank direct langs komen.

Terwijl ik m’n buurvrouw bel word ik overvallen door het feit dat ik moet spugen. Omdat ik sinds m’n maagverkleining alleen nog kan spugen als ik daar zelf veel moeite voor doe, overvalt me dat enorm. Er komt niet veel. Samen met J., de buurvrouw vertrek ik naar het ziekenhuis. Halverwege moet ik echt uitstappen. Zitten gaat gewoon niet meer. “Moet ik een ambulance bellen?” vraagt ze. M’n ziekenhuis is nog maar 5-10 minuten, maar ik weet gewoonweg niet hoe ik er komen moet. Ik kruip op de achterbank en liggend met de aanwijzigingen over m’n ademhaling van J. probeer ik de rit te doorstaan.

Ze zet me af bij de spoedeisende eerste hulp en gaat haar auto parkeren. Ik kruip nog net niet naar binnen als ik gehurkt bij de “in check balie” belandt. Het standaard riedeltje van gegevens moet doorgenomen worden. “Werkt de pijnstilling al?” Aan de telefoon was gezegd dat als ik zetpillen had dat ik die kon gebruiken. Maar ik had die niet in huis. Dus ik vertelde dat. “Ja, dat is niet handig hè. Die moet je altijd in huis hebben”.

De ergernis gaat door me heen. Maar de pijn behoedt dat ik haar een fikse reactie geef. In de wachtkamer ga ik op een bank liggen. Ik had een oude bh aan gedaan, maar het bandje drukt precies op de pijnlijke maag. En ik heb heet. Zo godvergeten heet. M’n trui en bh gaan uit. Ook al zit ik letterlijk midden in de wachtkamer, er is geen enkele gêne meer. De pijn en het ongemak overheerst. Ik leef alleen nog maar in een bubbel van helse pijn. J. is gearriveerd en vraagt aan de dame bij de “incheck” hoelang ik moet wachten. Vrij snel erna word ik al opgeroepen.

Doorgaan met lezen “Spoedeisende Hulp”

Maagverkleining, Voortraject

Gebeld door de internist!

Ik neem net een hap van mn brood als mijn telefoon afgaat. De naam van het ziekenhuis verschijnt op het scherm! Ik neem snel op terwijl ik ondertussen mijn brood probeer weg te krijgen. “Met A.T. , de internist! We zouden even bellen vandaag.” zegt ze vrolijk. Ze windt er geen doekjes om en valt direct met de deur in huis dat ze de uitslag heeft gezien van de cardioloog en dat het helemaal goed is. En ondanks dat ik dat eigenlijk allang wist voel ik echt zoveel zenuwen van me afglijden die plaats maken voor euforie. Ik ben zo zo zo ontzettend blij dat zij bevestigt dat ik lichamelijk er klaar genoeg voor ben om deze ingreep te ondergaan. Dit was de laatste “hindernis”. Dus…… Tijd voor de groepsbijeenkomst! Door de recente veranderingen zijn ze nu weer volop begonnen met plannen en daar word ik snel voor uitgenodigd.

Verder bespraken we de afgelopen weken. Ik had toch nog wel een beetje gezeten met hoe mijn verwachting was en de daadwerkelijke uitkomst qua tijd en afspraken en wilde mijn hart nog even luchten. Ze had er gelukkig veel begrip voor, dat laat de extra weken van wachten niet meer verdwijnen, maar het geeft wel rust zodat ik het achter me kan laten. Verder vroeg ze nog wel of ik wilde deelnemen aan een studie over cortisol. Geen idee wat dat precies inhoud, maar baat het niet dan schaadt het niet. Dus ik heb daarvoor toestemming gegeven en word er binnenkort over gebeld.

Uiteraard kon ik het niet laten om te vragen of ze nog iets wist van de huidige stand van zaken. Het is soms een beetje stil rondom de berichtgeving, niet zo lang geleden had ik bijvoorbeeld al gevraagd aan het ziekenhuis van hoe en wat. Toen vertelden ze dat de wachtlijst bestond uit 141 patiënten en dat ze in opstartfase bezig zijn met 4 operaties per week te plannen. De internist dacht dat ze nu inmiddels het dubbele wel plannen. Maar dat ze wel echt afhankelijk zijn van hoe COVID-19 zich ontwikkelt en alles wat daar uit voorkomt. Dat begrijp ik, maar er zit in ieder geval beweging in.

Blij ei - Uniq Coach en Care

En dat maakt dat ik de rest van de dag (of week!) rondstuiter als een klein blij ei!

Maagverkleining, Voortraject

Gesprek met de cardioloog

Wát een fijne afspraak! Ik had natuurlijk best heel veel zenuwen voor dit gesprek. De uitslag kan immers flink wat roet in het eten gooien. En afhankelijk hoe een arts daar mee omgaat, maakt natuurlijk of je je wel of niet op je gemak voelt. Maar dr. C. overtreft al mijn verwachtingen. Je merkt aan alles dat ze passie heeft voor haar vak, dat is erg prettig. En erg fijn ook, ik zat best wel een beetje gespannen te zijn in die wachtkamer.

Vanuit de bariatrie werd ik doorgestuurd naar cardiologie voor een aantal onderzoeken. Uit voorzorg, om uit te sluiten dat ik last heb van hartritmestoornissen. De onderzoeken die ik daarvoor nodig had waren een ECG en een holteronderzoek. De uitslag mocht ik vandaag bespreken met dr. C.

Doorgaan met lezen “Gesprek met de cardioloog”