Ik wist van tevoren dat ik niet zomaar door de trajecten zou huppelen die ik heb gekozen. Maar dat het op momenten zo ontzettend zwaar zou zijn, of zwaar zou vallen dat heb ik misschien wat onderschat.
Ik heb een goede baan, maar ook een die soms veel van me vraagt. Soms is dat in extra werk verrichten, soms heeft het te maken met frustratie of gewoon stressen om het een of ander. Het helpt dan niet echt als je altijd maar moe bent. Na een dag werken heb ik meestal ook weinig zin nog in sociale interactie, want dan ben ik gewoon klaar. Niet heel gezellig, maar de afgelopen periode met de lockdown was het ook niet per se dat je dan ook iets kan doen.
Inmiddels begin ik te merken dat de psychotherapie ook zijn werk begint te doen. Er wordt het een en ander opgerakeld, ontleed en geanalyseerd tijdens de sessies die ik heb en dat is vermoeiend. Het lastige daaraan is alleen dat als je niet zo veel energie hebt, dat er dan nog maar weinig over blijft. En dat is allemaal niet zo erg. Maar als je daar dan bovenop wat ‘tegenslagen’ hebt, dan valt dat soms extra zwaar.
