Just life, Let’s talk!, Lifestyle, Woordenbrij

Stress gerelateerd..

Nog maar een paar maanden geleden voelde ik me topfit, ik zat lekker in mn routine en was druk bezig met het ‘vereiste’ gewicht halen voor mijn intake met dr. Jaquet. Toen die afspraak achter de rug was viel er echt een last van mijn schouders waardoor ik plots even in een gat viel.

Mijn trainer had me al vaker gewaarschuwd dat ik veel van mezelf vraag, zeker omdat ik op zakelijk vlak momenteel tegen een aantal uitdagingen aanloop. Maar ik dacht dan “het gaat toch goed?” De moeheid sloeg toe en tijdens mijn jaarlijkse controle voor de Bariatrie werd ook duidelijk dat mijn bloedwaarden wat afweken, met name de vitamine D kwam weer duidelijk naar voren. Maar goed, daar had ik zelfs voor m’n maagverkleining al last van. Dus echt nieuw is het niet. Maar het werkt natuurlijk wel wat averechts als je 5 keer in de week actief bezig bent met boksen, dansen, hardlopen en krachttraining naast alle werkperikelen en een soms wat volgepland sociaal leven.

En toen kwam die ene nacht. BPPD. En vervolgens was er helemaal niks meer. Geen werk. Geen sport. Geen druk sociaal leven. maar duizelingen, hoofdpijn, misselijk en moe. Zo ontzettend moe.

Doorgaan met lezen “Stress gerelateerd..”

Curaçao, Lifestyle, Travel

It’s time!!

Okeee, nog niet helemaal maar wel bijna dan! Want ik heb zojuist m’n online incheck gedaan en over iets minder dan 30 uur stap ik in het vliegtuig naar Curaçao voor 15 dagen. En god wat vind ik het spannend. De laatste keer dat ik überhaupt heb gevlogen is in 2013 geweest. In april vloog ik destijds met wat klasgenoten naar Barcelona om ons laatste studiejaar af te sluiten. En in september vloog ik met een vriendin voor een paar dagen naar Londen. Europa, that’s it. Verder ben ik met mijn billen nog niet geweest. En nu ga ik naar freakin’ Curaçao, in m’n eentje.

En ja ik word daar opgewacht door een collega met mijn huurauto en ik moet daar ook werken en heb dus wel aanspraak, een soort van sociaal vangnet etc. Maar tot ik in het vliegtuig zit en alles is geboard etc., ofnee misschien wel tot ik de eerste dagen achter de rug heb van inchecken in m’n appartement en de weg naar kantoor vinden zal ik misschien toch nog wel een beetje zenuwen of misschien is het zelfs een beetje stress ervaren.

Ik ben écht wel het type persoon dat nieuwe dingen wil proberen, het gevoel van avontuur wil opzoeken. Maar het zijn dingen die ik niet zo vaak doe. Daarnaast ben ik een enorme controlfreak, wat maakt dat ik me extra druk maak over dat waar ik dus geen controle over heb. Dus ga ik dingen 100 keer over in m’n hoofd om er zeker van te zijn dat het gaat zoals ik denk dat het gaat. En hoop ik dat alles onderweg ook mee zit.

Dus ook vandaag ga ik nog een keer al m’n lijstjes af, pak ik vanavond de laatste dingen in mijn handbagage waaronder mijn laptop. Maak ik m’n handtas klaar, weeg ik mijn koffers nog een keertje en ga ik het echt proberen los te laten en genieten van de laatste avond voor ik vertrek (gelukkig is er afleiding aanwezig🥰🥰).

Willen jullie mee op avontuur? De komende twee weken zal ik proberen zoveel mogelijk te delen van mijn reis welke je kan volgen op mijn PolarSteps ‘Workation Curaçao’! Dus voor nu zeg ik doeeeeeiiiii, of zoals ze in Curaçao zouden zeggen ‘Ayo!’

Maagverkleining, Voortraject

Krukken, Klimaatbeheersing & Kak

Al “krukkend” stap ik het ziekenhuis binnen. De laatste keer dat ik hier was, had ik zóveel stress en zoveel pijn. De taxi chauffeur reed mij toen in een rolstoel naar binnen. Nu 5 weken verder sta ik hier, zelfstandig maar met krukken.

De hitte stroomt mij tegemoet. De tering joh. Ik had expres al geen dikke jas aan gedaan, maar zelfs in m’n Feyenoord jasje stik ik de moord van de hitte. Ohja en dan moet ik m’n mondkapje ook nog op! Klimaatbeheersing? Zeg maar gerust sauna 🥵

Maar goed, wat moet dat moet. De bloedafname zit direct naast de ingang. Althans zo dacht ik. Voordat ik bij de balie ben, moet ik nog een hele gang door en de hoek om. Ik heb echt spijt dat ik het vriendelijke aanbod van de shuttle-buschauffeur had afgewimpeld voor een rolstoel. Maar we bikkelen langzaam door en EIN-DE-LIJK kom ik bij de balie aan.

Daar ontfermt een vriendelijke verpleegkundige zich direct over mij. Ik maak m’n zakken leeg; brieven, formulieren én mijn potje kak 💩. “Ga maar vast in behandelkamer 3 zitten, scheelt weer wat heen en weer gedoe”.

Doorgaan met lezen “Krukken, Klimaatbeheersing & Kak”