Toen ik Bella kreeg was dat een impulsief besluit. Eigenlijk was ze een kadootje voor mijn moeder haar verjaardag, maar die wilde niet meer beginnen aan alles wat er komt kijken bij een pup. Dus na twee weken al helemaal verliefd op dit kleine diertje besloot ik haar toe te voegen aan mijn ‘pack’. Want ik had immers al twee katten. De afgelopen 12 jaar waren soms een beetje stressvol, Bella bleek namelijk nogal een brokkenpiloot te zijn. Maar dat weegt niet op tegen de onvoorwaardelijke liefde die Bella je gaf.
Ja sommige mensen vonden haar wellicht intens, omdat ze als een ware chihuahua vs. tekkel een echt keffertje is. Maar als je goed voor haar bent en ze leert je kennen, dan is ze enorm lief en wil ze niets liever dan met je kroelen of tegen je aan liggen. Helemaal als ze voelt dat je niet lekker in je vel zit of verdrietig bent.
De laatste paar jaren waren niet meer helemaal vanzelfsprekend. Drie jaar geleden kwam de dierenarts tot de conclusie dat naast de inmiddels geconstateerde artrose ze dicht tegen een hernia aan zat. Zes weken hokrust en iemand vertelde mij toen over glucosamine. Ze knapte helemaal op en behalve dat ze niet meer echt lange wandelingen kon maken, was het echt nog een energiek beestje. Sommigen dachten nog wel eens dat ze net pup af was, zoveel levenslust straalde ze uit.
Veel liefs, Renske 