Fitgirl, Maagverkleining, No-Nonsense

No-Nonsense!

Is dat je nieuwe schoondochter?” wordt mijn (ex-)schoonmoeder gevraagd op de eerste familie verjaardag waar ik bij ben. Ze zitten aan de andere kant van de kamer. “Pfffft” zegt zij terwijl ze haar wenkbrauw ophaalt en het op haar beurt wegwuift. Ik was 18 een enorm sociaal dier, maar zo zelden dat ik mij zo ongemakkelijk voelde op een feestje. Het is in deze maatschappij heel erg lastig om dicht bij jezelf te blijven. Om vertrouwen te hebben in wie jij bent en daar om te geven. En zeker als je niet slank bent, krijg je door fatshaming zó’n stempel op je gedrukt.

Door de jaren heen heb ik ieder dieet bijna wel uitgeprobeerd. Sonja Bakker, Cambridge, Forever Clean 9, intermittent fasting en ga zo maar door. Ik heb het ook een tijd volgehouden met gezond eten (lees: mezelf niks meer gunnen en soms zelfs maar 1200 kcal binnenkrijgen). Aan het eind van de rit blijft er niet alleen een laag zelfbeeld over, je lichaam raakt ook verstoord door het gejojo. Zeker als je obesitas krijgt.

Tijdens mijn laatste poging in 2018 verloor ik maar liefst 32 kilo voordat het gewichtsverlies stagneerde. Ik ben een lijngerichte eter en doorstond maanden zonder mezelf ook maar iets lekkers te gunnen. Dan weet je gewoon dat als je niet meer beloond wordt en er geen gewichtsverlies meer is dat opgeven er langzaam in sluipt. Tot het moment dat alle kilo’s er weer aanzitten. Met nog een beetje extra.

Doorgaan met lezen “No-Nonsense!”

De Ingreep, Lifestyle, Maagverkleining, Wachtlijst & Afspraken, WLS Community

Er is weer hoop!

Wát een rollercoaster is het afgelopen jaar geweest. Mijn voortraject die maar liefst 12 maanden (+ 1 week) duurde en voor mijn gevoel steeds een nieuwe en bovenal onverwachte tegenslag kreeg. Of de keren dat mensen zeiden “komt goed, geduld is een schone zaak”. Goed bedoeld uiteraard, maar dat soorten woorden komen op een gegeven moment echt je strot uit.

Mijn ziekenhuis kiest ervoor om altijd een beetje vaag te doen. En zijn in mijn optiek tótaal niet transparant. Zo is de wachtlijst in ons ziekenhuis hét gesprek van de dag in de online community. Maar weigert het ziekenhuis er concrete uitspraken over te doen. Maar door de openheid van een aantal leden is het best aardig te doen qua schattingen maken over hoevaak ze nu helemaal opereren. Dus op een gegeven moment ben ik zelf maar een lijst bij gaan houden van wachtlijst data en operatie data. Nu is dat natuurlijk niet iedereen van de wachtlijst, maar het helpt wel inschattingen te maken. Zo zijn afgelopen week alle resterende patiënten van de maand oktober opgeroepen en hebben zij een operatiedatum gekregen voor de maand april.

Nu denk je misschien maar eh oktober dat is toch eigenlijk nog vét ver weg. Daar heb je helemaal gelijk in. Maaaaarrr in de tweede week van december hebben ze besloten om geen opnamegesprekken en groepsbijeenkomsten meer te organiseren, om te voorkomen dat de wachtlijst te ver uit verhouding zou lopen ten opzichte van de operaties. En opereren kon op dat moment helaas niet meer. Deze afspraken zijn op 1 februari pas weer hervat. Dat betekent dus een gat van bijna 2 maanden.

Dat betekent dat ik nog zo’n 9 weken aan patiënten voor me heb, die opgeroepen moeten worden. Als de lijn zo blijft stijgen wordt het steeds en steeds meer realistischer dat ik eind juni geopereerd ga worden. Wat ik echt ontzettend gaaf vind! En spannend, zou het dan nu eindelijk gaan gebeuren??

Duimen jullie met me mee?!

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Voortraject, Woordenbrij

Lichtpuntjes ⭐️

De afgelopen paar weken waren erg zwaar. Een echte rollercoaster.. Enkele ups, maar vooral veel downs.. Het delen van mijn traject met een van mijn bazen, afspraken, interval wandelingen, tegenslagen, extreme moeheid, instortmomentjes. Het valt allemaal niet mee, eigenlijk durf ik wel te zeggen dat het best een beetje tegen valt.

Ik ben mij er oprecht van bewust dat ik dit doe voor een heel goed doel. Voor een betere, gezondere toekomst. Voor mijzelf. Renske 2.0 Maar dat maakt de momenten soms niet minder lastig.

Mijn 35ste verjaardag afgelopen woensdag was op zich wel een leuke dag. Met echt wat geniet momentjes. Maar doordat ik de hele dag op mijn benen had gestaan, achter kinderen had aangehold en heel veel weer moest ineens was ik echt HE-LE-MAAL kapot. Zo erg dat ik amper geslapen heb. Te moe om nog tot rust te kunnen komen. Daarnaast heb ik natuurlijk HMS, dus dat komt er dan ook nog bovenop. (Al moet ik bekennen dat de pijn minder erg was dan ik had verwacht!!).

Doorgaan met lezen “Lichtpuntjes ⭐️”