“Met de diëtiste!” zegt A. vrolijk als ik de telefoon opneem. “Je bent vorige week geopereerd en hebt een gastric bypass gekregen. Vandaar dat ik even bel om te kijken hoe het met je gaat, met je eet- en drinkpatroon, hoe de wondjes genezen en hoe je de opname hebt ervaren”.
Dus ik vertel over mijn week. Hoe het eten mij vergaat, de hoofdhonger en de onzekerheid die daarbij komt kijken. Gelukkig weet ze mij enigszins gerust te stellen, dat iedereen anders is. Maar dat het echt niet verkeerd is en dat ik goed bezig ben met het volgen van het voorbeelden. Die bevestiging vind ik wel erg fijn.
Verder wil ze weten hoe mijn wondjes helen. Ik heb het idee dat dit wel goed gaat. Het hele rode gaat eraf en is alleen nog aan de randen. En het wondje waar de drain in heeft gezeten, zit een mooie flinke korst op. Dus dat lijkt goed te genezen.
Aangezien het vandaag inmiddels een week geleden is dat ik geopereerd ben, wordt het denk ik wel eens even tijd voor een update over mijn eerste week na de operatie.
Afgelopen zaterdag mocht ik, na een verblijf van 3 dagen in het ziekenhuis EINDELIJK, naar huis.. HOEZEE HOEZEE. Mijn moeder was al een aantal dagen in mijn huis om op m’n 3 harige kinderen te passen en zou nog blijven tot zondag. Mijn zusje die mij op kwam halen uit het ziekenhuis ging zaterdags weer richting huis. En op zondag kwam mijn beste vriendin voor 4 dagen de “dienst” overnemen van mijn moeder, zodat ik in ieder geval in de eerste week na de operatie verzekerd ben van goede zorg!
Maar ja, de vraag die ik echt onwijs vaak krijg (thanks iedereen die zo met mij mee leeft!!) is dus hoe het nu met me gaat.. En ik kan zeggen dat op lichamelijk gebied het eigenlijk dus best wel redelijk met me gaat.. Ik had sinds ik uit het ziekenhuis af en toe wat steekjes in m’n linkerzijde. Dat is nu meer een continue zeurderige “pijn”. Die dan af en toe wat oplaait als ik wat eet dat zwaar valt en de boel in werking gaat, of als ik een wandeling buiten maak wanneer Bella ook wordt uitgelaten. Of dat als ik een poging doe voorzichtig de vaatwasser uit te ruimen dat mijn energie gelijk op standje -10 komt te staan.
Het duurde even na de operatie.. Maar als ik eenmaal goed wakker ben merk ik dat ik best wat last heb van mijn middenrif en mijn rug. Dus ga ik mijzelf toch maar eens uit bed gooien en een rondje proberen te lopen op de afdeling. Samen met mijn goede vrienden van het infuus en de drain ga ik op pad.
Ik voel me eigenlijk best oké. Denk ik. Ja hoe moet je je nu voelen? Ik had me voorbereid op heftige pijn. Die heb ik op de uitslaapkamer ook zeker ervaren. De pijn in m’n rug is ook verschrikkelijk, maar ik heb ook HMS dus ik durf niet te zeggen of dat het gas is of gewoon het gevolg een beroerd bed. Maar buiten dat mag ik volgens mij echt niet klagen. Ja het is allemaal wat beurs en gevoelig. Maar meer dan dat is het niet.
Als ik terug ben van mijn wandeling zit ik daarom ook even op een stoel. Even wat anders dan dat bed. Een heuse verademing voor mijn rug. Ik kijk even de kamer rond welke ik inmiddels deel met 3 mannen. De vrouw die vanmorgen naast mij lag is inmiddels vertrokken. Daar is een man voor teruggekomen die nog compleet buiten westen is na zijn operatie. Gelukkig voor hem, want de wat oudere man schuin tegenover mij heeft lak aan iedereen. We mogen overal uitgebreid van meegenieten. Televisie, radio, telefoongesprekken. Gelukkig vertrekt hij gedurende de dag en wordt het een beetje rustiger op de zaal. De man tegenover mij ligt weinig in zijn bed en loopt al hele rondjes over de gangen. Hij voelt zich goed maar moet een extra nachtje in het ziekenhuis blijven vanwege zijn slaapapneu, aangezien er niemand op hem wacht thuis die hem in de gaten kan houden. Wat ben ik blij dat ik wel mensen thuis heb en dus lekker naar huis kan morgenavond.
Doordat ik redelijk wat gewandeld heb slaap ik veel. Dus valt de avond al snel. Ik merkte dat mijn hand wat stijver aanvoelde en als ik even een moment tv lig te kijken, werp ik een blik op mijn hand. HUH? Ik vraag aan mijn overbuurman of zijn hand ook wat dikker werd door het infuus. Op zijn advies belde ik de verpleegkundige.
Veel liefs, Renske 