Tag: pijn

Herstel, lasertherapie, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Lasers & AU

veel liefs, Renske

Vandaag mocht ik weer eens naar het Maasstad! Het is inmiddels drie maanden na mijn laatste controle en vandaag zal dr. Jaquet mijn littekens nagaan en bepalen of ze gelazerd gaan worden. Ik was al redelijk op tijd bij mijn afspraak want ervoor ben ik ook voor de laatste keer bij de huidtherapeut geweest voor behandeling van mijn armen. Vanaf nu zal mijn lichaam het laatste stukje herstel echt zelf moeten doen. Daarna moest ik nog even bloedprikken voor m’n bariatrie controle over 2 weken en als laatste ging ik door naar de poli Plastische Chirurgie. Die ik heel bewust als laatste had gedaan, want het loopt nog wel eens uit.

Eenmaal opgehaald mocht ik plaatsnemen in een hele andere ruimte dan normaal waar de apparatuur al klaar staat. Terwijl een nieuwe arts zich voorstelt klets ik met dr. Jaquet nog even over dr. Dujardin die inmiddels niet meer werkzaam is voor mijn ziekenhuis. En over onze gezamenlijke liefde, Feyenoord.

Dan bekijkt hij de littekens en is hij uiterst tevreden met hoe deze eruit zien. Als je beseft hoe deze eruit zagen net voor de operatie is het echt een enorm verschil. “Er zijn zelfs plekjes waar je het litteken helemaal al niet meer ziet” zegt dr. Jaquet.

Doorgaan met lezen “Lasers & AU”

Biker Girl, Lifestyle

Gevallen x2!

veel liefs, Renske

Man, man, man… Vorige week tijdens mijn motorrijles lag ik al een keer onderuit. Gelukkig niet heel hard. Mijn lesbuddy Koen en ik waren bezig met dezelfde oefening. Ik dacht dat hij alweer zou vertrekken, maar hij kreeg nog wat extra instructies. Daardoor kneep ik in een bocht toch mijn voorrem in, verloor de motor zijn balans en kukelde ik om.. Het voelde bijna komisch: alles ging in slow motion, terwijl ik nog zat te bedenken of ik de motor beter moest tegen te houden, maar ik ben met mijn 1.61 echt te klein om het verschil te kunnen maken. Voor ik het wist, werd mijn been gegrepen en ging ik als een stervende zwaan dramatisch naar de grond. Het meest vervelende vond ik nog wel dat de helm van mijn vriendin, die ik in bruikleen had omdat die beter aansluit dan die van de rijschool, iets beschadigd raakte.

En vandaag deed ik het dus nog eens dunnetjes over. Dat vallen dan. Ik was druk bezig met de oefening ‘wegrijden uit parkeervak‘ – waarbij je dus moet spelen met iets gas geven, je koppeling loslaten en vervolgens direct weg te rijden uit het parkeervak. Het lukte me wel, soort van dan.. Maar soepel? Niet bepaald. “Het is op zich wel goed zo, maar probeer sneller en scherper in te sturen” zegt mijn instructeur als ik mij klaarmaak voor een nieuwe poging. Ik doe wat hij zegt. Alleen laat ik de koppeling te snel los, staat het stuur te haaks, slaat de motor af en valt deze met zo’n vaart dat ik direct word meegesleurd. Met mijn elleboog vang ik niet alleen mijn eigen gewicht maar ook dat van de motor op.

Even moet ik slikken om de tranen terug te dringen. Als de instructeur mij overeind wil trekken, aan precies die arm, zeg ik dat hij me beter heel even kan laten. Ik moet even op adem komen en de pijn laten zakken. Toch dringt hij er na een paar minuten op aan weer op de motor te stappen, zodat ik niet bang word…

Samen zetten we m’n motor weer overeind en stap ik weer op. Hij blijft de eerste paar keer naast m’n motor, maar het lukt me niet om de oefening te volbrengen. Het zit in m’n hoofd en wil er even niet uit. Dus besluit de instructeur om maar andere oefeningen te doen, waaronder het ‘achtje’. Die gaat gelukkig een stuk betet. Maar toch kan ik het gevoel niet van mij afschudden. Zeker omdat het AVB examen nog maar een paar weken weg is. Bah.. Hopelijk volgende week beter!

Herstel, Plastische Chirurgie

Goodbyeeeee hechtpleisters

veel liefs, Renske

Vanmorgen heb ik de poli even gebeld om m’n verhaal uit te leggen en om advies te vragen. De dame aan de telefoon heeft een belafspraak gemaakt en zo’n 2 uurtjes later werd ik teruggebeld door de verpleegkundige.

M’n linkerarm waar ook kleine irritatie is ontstaan op de huid rondom het litteken

Nogmaals leg ik uit dat ik sinds vrijdag best wel last heb van irritatie bij m’n oksels. Over m’n hele arm zie je wel wat irritatie aan de uiteinden van de pleisters, maar in m’n oksels ontstonden echt helemaal rode bultjes. Wat natuurlijk niet heel gek is met deze temperaturen en dan ook nog m’n compressiemouwen. Ik vertel ook dat ik nu de huid enorm insmeer en eroverheen een gaasje doe en dan de huid al wel weer een stuk rustiger is. Maar dat doet natuurlijk niet zoveel meer qua ondersteuning.

“Nee dat klopt, maar je bent 22 mei geopereerd toch?” Dat bevestig ik en geef aan dat ik a.s. donderdag 6 weken PO ben. “De pleisters geven het litteken nog wel ietsje ondersteuning maar dat doen de mouwen ook. Dus het is niet per se meer nodig om de pleisters erop te houden, zeker niet als ze irritatie geven.”

En daarmee ronden we het gesprek af. Spannend vind ik het wel, zo zonder de pleisters. Maar ik denk dat het goed is voor m’n huid om even helemaal tot rust te kunnen komen. En het is echt een grote stap naar het “normale” leven.