Afgelopen vrijdag kreeg ik mijn buikecho. Met een zo goed mogelijke volle blaas ging ik naar het ziekenhuis. En deed de arts zijn echo onderzoek. Met de technologie van deze tijd stond diezelfde dag de uitslag al in mijn online dossier.
Conclusie: cholecystholithiasis. Oftewel galstenen. Maar nu dan? Ja nu wordt m’n ongeduld beloond met een goede dosis wachten. Tot m’n officiële afspraak met de physician assistent.
“Nou.. tóch weer klachten gekregen? In overleg heb je een echo laten maken van de buik en daar hebben we galstenen op gezien” valt M.R. met de deur in huis. Dat had ik natuurlijk ook al ontdekt, maar ik heb vragen. Veel vragen. Is dit dan de oorzaak en is er niks aan de hand met m’n maag? Of is het misschien toch allebei? Hoe kan dit überhaupt tot stand komen.
Met zoveel wat er is gebeurd de afgelopen weken, is het haast gek om voor iets “normaals” naar het ziekenhuis te gaan. Maar hoewel het geen bezoekje is aan de spoedeisende hulp (goddank!), is het wel belangrijk. Want ik krijg eindelijk m’n nieuwe polygrafie, ook wel slaaponderzoek genoemd!
In het voortraject van de Bariatrie heb ik een verplicht slaaponderzoek moeten doen omdat ik een verleden heb met slaapapneu door overgewicht. En waar ik van mezelf wist dat ik best wel snurkte, verwachtte ik ook wel dat de slaapapneu weer terug zou zijn na het wederom aankomen van een behoorlijk gewicht. Hoewel het eerste onderzoek destijds geen succes was en nog een tweede keer over moest, kwam er daarna een hele duidelijke uitslag. De slaapapneu was terug. De reden dat het noodzakelijk was om dit te ontdekken is zodat ik een CPAP apparaat zou krijgen, in verband met de operatie. Door de narcose kan het aantal ademstops in de eerste week beduidend toenemen. En ik wil graag blijven leven, dus was het van belang dat ik het apparaat zou hebben in die periode. Zo gezegd, zo gedaan. De eerste week na de operatie heb ik het apparaat trouw gebruikt maar daarna was ik het alweer snel beu. De slang die continue in de weg zat, het benauwde masker. En nu zit het apparaat in de bijgeleverde tas en staat deze in een hoek van m’n slaapkamer. Beetje zonde wel hè?
Dus ik stond natuurlijk te popelen om weer een afspraak te kunnen maken voor een nieuwe polygrafie. Ik vond -60,0 kilo een prima aanleiding. En na het nodige ‘gedoe’ was het vandaag ineens zover! Dus ging ik naar het ziekenhuis en werd ik door een OSAS verpleegkundige weer aangesloten op het kastje en alle kabels.
Veel liefs, Renske 