Tag: Opa

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Psychotherapie, Voortraject, Working girl

Instort momentje

veel liefs, Renske

Ik wist van tevoren dat ik niet zomaar door de trajecten zou huppelen die ik heb gekozen. Maar dat het op momenten zo ontzettend zwaar zou zijn, of zwaar zou vallen dat heb ik misschien wat onderschat.

Ik heb een goede baan, maar ook een die soms veel van me vraagt. Soms is dat in extra werk verrichten, soms heeft het te maken met frustratie of gewoon stressen om het een of ander. Het helpt dan niet echt als je altijd maar moe bent. Na een dag werken heb ik meestal ook weinig zin nog in sociale interactie, want dan ben ik gewoon klaar. Niet heel gezellig, maar de afgelopen periode met de lockdown was het ook niet per se dat je dan ook iets kan doen.

Inmiddels begin ik te merken dat de psychotherapie ook zijn werk begint te doen. Er wordt het een en ander opgerakeld, ontleed en geanalyseerd tijdens de sessies die ik heb en dat is vermoeiend. Het lastige daaraan is alleen dat als je niet zo veel energie hebt, dat er dan nog maar weinig over blijft. En dat is allemaal niet zo erg. Maar als je daar dan bovenop wat ‘tegenslagen’ hebt, dan valt dat soms extra zwaar.

Doorgaan met lezen “Instort momentje”

Let’s talk!, Lifestyle, Woordenbrij

Toch maar even niet..

veel liefs, Renske

Wat was ik enthousiast gister toen ik doorhad dat ik eindelijk zou gaan starten met het voortraject. Ik stond als een blij ei te stuiteren. Zoveel dingen die door m’n hoofd gingen. Ik was echt allerlei boxjes aan het afvinken in mijn hoofd. Gek dat je zo bezig bent geweest met dingen voor elkaar te krijgen en te duimen dat je een GO krijgt en dat het dan EIN-DE-LIJK gaat beginnen. Maar toen kreeg ik ’s avonds laat een berichtje van mijn moeder “Ben je nog wakker? Opa ligt namelijk in het ziekenhuis, ik ben net thuis.”

Inmiddels hebben we te horen gekregen dat Opa positief getest is op corona en ook is overgeplaatst naar de speciale covid afdeling. Maar dan denk ik wel, wat is het leven soms toch ook ontzettend oneerlijk. Als je dan werkt en veel doet om dingen voor elkaar te krijgen, dat je daar niet even van genieten mag. Gelijk word je met beide voeten weer op de grond gezet en maakt het gevoel van vreugde plaats voor zorgen. Grote zorgen om mijn lieve Opa.

En we mogen eventueel op bezoek, volgens een aantal regels van het desbetreffende ziekenhuis. Je wordt dan voorzien van een schort, handschoenen, masker en bril. Maarja het is toch een risico. Hoe goed je ook beschermd bent, ziekenhuispersoneel wordt ook ziek. En dat ziek worden of nog erger, corona over brengen naar misschien mijn eigen ziekenhuis in Rotterdam is een risico die ik niet wil dragen. Mocht de situatie veranderen, dan is er natuurlijk geen twijfel mogelijk. Dan ga ik gewoon en schuif ik mijn afspraken op. Maar tot die tijd, wachten we maar af vanuit het verre Rotterdam.