Na een enerverend dagje, je wordt immers niet iedere dag geopereerd, blijf ik een nachtje in het ziekenhuis. Officieel is deze operatie een dagopname maar in combinatie met mijn slaapapneu had de anesthesioloog liever een verblijf. Dit omdat de narcose veel effect kan hebben op de slaapapneu en ze liever het zekere voor het onzekere willen nemen.
Ik had na het avondeten met zuurstof in al een dutje gedaan, maar tegen een uurtje of half 11 heb ik de verpleegkundige gevraagd me te helpen met het opzetten van het slaapmasker zodat ik kan gaan slapen.
Een redelijk nachtje wel, met wat toiletbezoekjes, pijn medicatie én snacks!
“De reden dat ik jou contact, is omdat wij een positie vrij hebben die wellicht interessant zou kunnen zijn voor jou. Ik heb geen idee of je openstaat voor nieuwe opportunities en wat jouw verdere ambities zijn, maar ik vind het de moeite waard om even bij je te polsen of het iets voor je is.” Ik ontvang de laatste tijd weer veel berichten via LinkedIN van recruiters. Vaak spreken zij over uitdagingen, die ik toch wat anders zie. En zeker na de teleurstelling van vorig jaar, ben ik nog altijd een beetje terughoudend. Toch heeft het specifieke berichtje en de bijgesloten vacature wel m’n aandacht, dus ik stuur een korte reactie terug.
Wat volgt is een intense week van gesprekken voeren met diverse mensen en een tijdverschil van zo’n 5 uur, omdat het hoofdkantoor van deze organisatie zich bevindt op de Nederlandse Antillen. Nachtelijke app-berichtjes en een ruim twee uur durend gesprek met de managing director op maandagochtend op het kantoor in Rotterdam. “Ja ik zeg het maar gelijk, want ik ben niet zo van het we houden je op de hoogte geneuzel. Maar ik ben enorm enthousiast en ik wil je graag toevoegen aan mijn team“. En dat uit de mond van een directeur. Ik ben enorm blij en excited, want dat gevoel is geheel wederzijds.
Na m’n operatie en de beslissing van de arts om mij nog niet naar huis te sturen, beleef ik eigenlijk een vrij rustige dag. De pijn verdwijnt niet, ook niet ondanks de ingenomen OxyCodon maar ik probeer zo goed en kwaad rustig te blijven, te dealen met de pijn en een boek te lezen. Rechtop, niet teveel liggend zodat er geen longontsteking kan ontstaan. De voeding komt mij her en der van eten en drinken voorzien. M’n lieve dinnie M., die thuis op mn diertjes past komt ook nog even langs en brengt wat spulletjes mee.
Dan komt de medicatie verpleegkundige om 16:00 met m’n pilletjes en een poedertje, met de mededeling dat ik dit allemaal pas om 17:00 mag innemen. Ook geen bekertje of roerstaafje voor het poeder, maar dat ontdek ik later pas. Om 20:00 gebeurt wederom hetzelfde. Ik mag het pas tussen 21:00 en 22:00 innemen. Hoewel ik prima in staat ben even een wekkertje te zetten voor medicatie vind ik het wel absurd. Ik lig in het ziekenhuis ziek te zijn en dan moet ik allerlei tijden in de gaten gaan houden om m’n pijnmedicatie in te nemen. Daar zijn zij toch voor?! En de eerste ronde kan ik ook nog zelf op zoek gaan naar een bekertje en een roerstaafje. Ronde twee merk ik op dat dit er niet bij zit en krijg ik dit wel alvast.
De rest van de avond zie ik niemand meer. Ik begrijp ook wel als ik niet bel dat er niet per se iemand komt. Ook omdat de rest van m’n kamer inmiddels naar huis is. Maar een verpleegafdeling waar het relatief rustig is door Hemelvaart, is dan toch ook af en toe een blik om de deur werpen om te zien of alles nog naar behoren gaat? Blijkbaar niet, ik hoor af en toe wat luid gelach uit de hoek van de verpleegkundigen komen en besluit mezelf klaar te maken voor de nacht. Ik sluit de gordijnen en doe het licht uit. Ik maak een redelijke nacht, maar ben al vrij vroeg wakker. Half 7. Doordat de pijn draaglijk is, verwacht ik vandaag wel naar huis te gaan. Ik begin dan al op tijd met me op te frissen. Mocht het dan toch mis gaan, dan weten we dat maar op tijd.
Veel liefs, Renske 