Het is inmiddels alweer zo’n zes maanden geleden sinds mijn jaarlijkse controle van het maagverkleiningstraject. Na de ingreep is er een traject van vijf jaar waar je na 1-2 jaar alleen nog jaarlijks een check-up hebt over hoe het met je gaat. En hoewel ik in juni pas 3 jaar PO (post-operatief) was, lopen m’n afspraken toch net een beetje anders.
Wel waren de bloedwaarden wat afwijkend vond ik. Het ziekenhuis was het hier deels mee eens, waardoor we hadden afgesproken dat ik nog wat meer zou doen op het vlak van vitamines. Toch zat mijn steeds verder dalende ferritine waarde mij niet zo lekker. Dus toen ik in juli de telefonische check-in kreeg over de uitslagen van mijn bloedwaarden kwam daar een discussie tot stand. Wat uiteindelijk heeft geresulteerd in dat ik ijzertabletten voorgeschreven heb gekregen.
Na mijn afspraak in maart voor mijn jaarlijkse Bariatrie controle was het tijd om weer bloed te prikken en dan samen te kijken naar de bloedwaarden. Afgelopen dinsdag zou ik gebeld worden, maar voordat ik goed en wel op kon nemen was er ook alweer opgehangen. Toen ik direct terug belde werd ik niet doorverbonden maar kiezen ze ervoor een terugbelverzoek te maken, die vervolgens niet wordt opgevolgd. Om vervolgens de dag erna dit te lezen in mijn account:
Ik belde direct om m’n beklag te doen. Niet noemenswaardig?!?!?! En een vervolgafspraak bij Daniëlle is dus pas bij m’n jaarlijkse controle over pak en beet 10 maanden! Maar ik moet een nieuwe telefonische afspraak maken, die is voor vandaag, drie dagen verder..
Anyway. We bespreken de vitamine D en foliumzuur, die zijn weer iets in de stijgende lijn. Maar de ferritine wordt wederom niet benoemd en dus kom ik daar zelf mee. De bariatrisch verpleegkundige doet een poging tot het afwimpelen ervan. Het ziekenhuis kijkt niet per se naar de ferritine waarde, terwijl deze inmiddels gezakt is naar 12 (!!!!) en de minimale referentiewaarde volgens hun eigen site 20 hoort te zijn.
Vandaag was de controle afspraak, die eigenlijk samen hoort te vallen met mijn twee jarig ‘kiwi-jubileum’. Maar door wat geschuif met data is dit ietsje vroeger gepland. Ik had een afspraak met A. vd S., ook een physcian assistent maar een andere dan normaal. Ik had nog best lang extra ondersteuning vanwege mijn struggles na het verwijderen van mijn galblaas, na deze afspraak word ik overgedragen naar de verpleegkundige.
Toen ik binnenkwam begreep ik dat A. naar huis was geroepen, dus dat ik bij een assistent-arts de afspraak had zodat de afspraak toch door kon gaan. Op zich geen ramp, toch merk ik dat ik onbekende gezichten die je historie niet kennen ietwat vervelend vind. En dat merk ik ook wel enigszins tijdens ons gesprek.
Zelf was ik door een uitgevallen trein 5 minuten te laat, maar heb vervolgens nog zeker 10 minuten wachten om vervolgens net 6 minuten binnen te zijn geweest. “Je bent nu ruim een jaar PO.. ohnee dat is de galblaas. Bijna twee jaar. Je bloedwaarden zien er netjes uit. Gaat alles goed met eten? Heb je pijn in je buik? Slik je je multi nog?”
Ik vertel haar dat het goed gaat en ze sluit af met of ik nog vragen heb. Die heb ik zeker. Ik zie dalende lijnen als het gaat om bepaalde bloedwaarden die me zorgen baren. Een enkele zit zelfs al onder de ondergrens. Maar volgens de arts-assistent is dat nergens voor nodig. Ik ben sceptisch, maar ja tegelijkertijd weet ik er zelf niet genoeg van om echt het gesprek aan te gaan.. Lastig, want hoe ga je daar dan mee om?
Ik laat het voor wat het is en vertel dat ik bij mijn vorige afspraak met M. heb afgesproken dat bij stabiliteit ik mijn verwijzing krijg voor de plastische chirurgie! “Oh ja hoor, ga ik voor je regelen”.
En dat was het weer, ik sta buiten. Kort maar krachtig, was er meer nodig? Dat weet ik niet zo goed, maar ik heb straks m’n verwijzing dus we gaan gewoon lekker door!
Veel liefs, Renske 