Na een enerverend dagje, je wordt immers niet iedere dag geopereerd, blijf ik een nachtje in het ziekenhuis. Officieel is deze operatie een dagopname maar in combinatie met mijn slaapapneu had de anesthesioloog liever een verblijf. Dit omdat de narcose veel effect kan hebben op de slaapapneu en ze liever het zekere voor het onzekere willen nemen.
Ik had na het avondeten met zuurstof in al een dutje gedaan, maar tegen een uurtje of half 11 heb ik de verpleegkundige gevraagd me te helpen met het opzetten van het slaapmasker zodat ik kan gaan slapen.
Een redelijk nachtje wel, met wat toiletbezoekjes, pijn medicatie én snacks!
Na m’n operatie en de beslissing van de arts om mij nog niet naar huis te sturen, beleef ik eigenlijk een vrij rustige dag. De pijn verdwijnt niet, ook niet ondanks de ingenomen OxyCodon maar ik probeer zo goed en kwaad rustig te blijven, te dealen met de pijn en een boek te lezen. Rechtop, niet teveel liggend zodat er geen longontsteking kan ontstaan. De voeding komt mij her en der van eten en drinken voorzien. M’n lieve dinnie M., die thuis op mn diertjes past komt ook nog even langs en brengt wat spulletjes mee.
Dan komt de medicatie verpleegkundige om 16:00 met m’n pilletjes en een poedertje, met de mededeling dat ik dit allemaal pas om 17:00 mag innemen. Ook geen bekertje of roerstaafje voor het poeder, maar dat ontdek ik later pas. Om 20:00 gebeurt wederom hetzelfde. Ik mag het pas tussen 21:00 en 22:00 innemen. Hoewel ik prima in staat ben even een wekkertje te zetten voor medicatie vind ik het wel absurd. Ik lig in het ziekenhuis ziek te zijn en dan moet ik allerlei tijden in de gaten gaan houden om m’n pijnmedicatie in te nemen. Daar zijn zij toch voor?! En de eerste ronde kan ik ook nog zelf op zoek gaan naar een bekertje en een roerstaafje. Ronde twee merk ik op dat dit er niet bij zit en krijg ik dit wel alvast.
De rest van de avond zie ik niemand meer. Ik begrijp ook wel als ik niet bel dat er niet per se iemand komt. Ook omdat de rest van m’n kamer inmiddels naar huis is. Maar een verpleegafdeling waar het relatief rustig is door Hemelvaart, is dan toch ook af en toe een blik om de deur werpen om te zien of alles nog naar behoren gaat? Blijkbaar niet, ik hoor af en toe wat luid gelach uit de hoek van de verpleegkundigen komen en besluit mezelf klaar te maken voor de nacht. Ik sluit de gordijnen en doe het licht uit. Ik maak een redelijke nacht, maar ben al vrij vroeg wakker. Half 7. Doordat de pijn draaglijk is, verwacht ik vandaag wel naar huis te gaan. Ik begin dan al op tijd met me op te frissen. Mocht het dan toch mis gaan, dan weten we dat maar op tijd.
Aangezien het vandaag inmiddels een week geleden is dat ik geopereerd ben, wordt het denk ik wel eens even tijd voor een update over mijn eerste week na de operatie.
Afgelopen zaterdag mocht ik, na een verblijf van 3 dagen in het ziekenhuis EINDELIJK, naar huis.. HOEZEE HOEZEE. Mijn moeder was al een aantal dagen in mijn huis om op m’n 3 harige kinderen te passen en zou nog blijven tot zondag. Mijn zusje die mij op kwam halen uit het ziekenhuis ging zaterdags weer richting huis. En op zondag kwam mijn beste vriendin voor 4 dagen de “dienst” overnemen van mijn moeder, zodat ik in ieder geval in de eerste week na de operatie verzekerd ben van goede zorg!
Maar ja, de vraag die ik echt onwijs vaak krijg (thanks iedereen die zo met mij mee leeft!!) is dus hoe het nu met me gaat.. En ik kan zeggen dat op lichamelijk gebied het eigenlijk dus best wel redelijk met me gaat.. Ik had sinds ik uit het ziekenhuis af en toe wat steekjes in m’n linkerzijde. Dat is nu meer een continue zeurderige “pijn”. Die dan af en toe wat oplaait als ik wat eet dat zwaar valt en de boel in werking gaat, of als ik een wandeling buiten maak wanneer Bella ook wordt uitgelaten. Of dat als ik een poging doe voorzichtig de vaatwasser uit te ruimen dat mijn energie gelijk op standje -10 komt te staan.
Veel liefs, Renske 