Daar gaan we dan… Ongeveer zes maanden geleden besloot ik een intake te plannen voor mijn benen. Na het fijne resultaat met mijn armen wist ik eigenlijk meteen: dit wil ik ook voor mijn benen. De uitdaging zit ’m alleen in het feit dat mijn stabiele gewicht nog zo’n vijf kilo boven de BMI-grens van 35 ligt, wat een vereiste is om in aanmerking te komen voor vergoeding.
Bij mijn vorige intake heb ik in de weken ervoor, naast mijn vaste sportroutine, echt alles op alles gezet. Ik deed een maximale cut en bracht veel tijd door in de sauna. Daarmee kreeg ik bijna alle laatste kilo’s eraf, maar nét niet genoeg. De wanhoop sloeg toe en in de laatste dagen besloot ik bisacodyl te gebruiken. Geen gezonde keuze, dat weet ik, maar wel eentje die uiteindelijk werkte.
Dit jaar liep het anders. In november kreeg ik bronchitis. En hoewel ik echt mijn best deed om te blijven sporten, dansen en zelfs hardlopen, was ik simpelweg niet fit. Ik hoestte me de tandjes, voelde me mentaal niet mezelf en kreeg zelfs een inhaler tegen de benauwdheid. Dan is het oprecht lastig om die kilo’s die, volgens de kleine lettertjes, standaard iets te veel aan mijn lijf zitten er ook nog eens vanaf te krijgen. Met als resultaat dat ik na de kerstdagen zelfs iets zwaarder was dan mijn ‘normale’ gewicht. Dat zorgde voor flinke twijfel: verplaats ik mijn afspraak, of ga ik gewoon en zie ik wel waar het schip strandt?
Veel liefs, Renske 