Oh my days. Ik weet niet eens waar te beginnen. Vorige week heb ik voor het eerst weer gesport, of een poging gedaan tot. Waarbij ik tot de conclusie kwam dat ik mijn sporttas die ik eigenlijk al half had ingepakt als ‘ziekenhuis-tas’ toch maar beter kon leeghalen. Het telefoontje met het opnamebureau was zo duidelijk, dat het voorlopig er toch niet in zit.
Vanmorgen dacht ik ook nog eventjes in te loggen, want misschien kon ik uit m’n dossier opmaken of er al wat beweging was. Dat leek niet het geval. Prima, ik leg me er maar bij neer en inmiddels had ik ook al een beetje plannen weer gemaakt. Dus ik houd mezelf voor ‘het komt wanneer het komt’.
Maar dan word ik gebeld door een onbekend nummer. ‘Spijkenisse’ staat er. Maar de enigen die me bellen vanuit daar is het ziekenhuis. “Het zal toch niet“, denk ik. Maar voordat ik die gedachte af kan maken hoor ik dat ik met iemand van de afdeling Opname spreek. “WTF.. HET ZAL TOCH WEL???” En ja, na de voor mij ellenlange intro over mijn operatie bij dr. Jaquet en de reserve lijst, krijg ik te horen dat er a.s. donderdag 22 mei een plekje is en of ik daar interesse in heb. Zonder aarzelen zeg ik ja. Mijn gedachten gaan alle kanten op, ik ben compleet overdonderd. Dus ik vraag of ik mag bellen als er nog zaken zijn die ik wil weten. En ze geeft aan dat dat goed is. En dat de informatie over mijn opname ook terug is te vinden in het online portaal.
En als ik inlog zie ik inderdaad terug dat er nu een datum bekend is. Oh wat ben ik blij, zo vreselijk blij! Later meer, maar nu moet ik het echt eventjes laten bezinken!
Veel liefs, Renske 