lief – Veel liefs, Renske

Boefje, mijn eerste eigen huisdier. Ik was 23 en ik ging voor het eerst op mijzelf wonen. Het toeval wilde dat de poes van mijn toenmalige beste vriendin kittens kreeg. Op slag verliefd was ik op dat mooie kleine ventje; Boef.

Ik genoot zo ontzettend veel van dat kleine mannetje. Heerlijk vond hij het om lekker te kroelen. Toch had hij ook wel te kampen met wat gezondheidsklachten. En kreeg hij speciale brokjes om z’n blaasgruis onder controle te krijgen. Dat lukte, maar resulteerde wel in overgewicht waardoor dingen voor hem steeds een beetje minder gemakkelijk werden. Toen de afgelopen paar jaar hij wat gewicht begon te verliezen zag ik langzaam dat hij wat ouder werd, iets minder begon te eten en ook meer op zichzelf was. Nog steeds wel even lekker komen kroelen, maar op z’n eigen voorwaarden. Wat natuurlijk mag op je oude dag. Toen Bella er niet meer was, werd hij juist weer meer aanhankelijker. Ging zelfs in haar mandje liggen op momenten. En hoewel ze echt niet altijd goed met elkaar konden, besefte ik me weer des te meer wat voor een ‘pack’ we zijn geworden met z’n 4-tjes door de jaren heen. En het brak ook echt m’n hart wel een beetje om te zien hoe hij juist haar plekjes op zocht.

Doorgaan met lezen “Boef ✨”

Toen ik Bella kreeg was dat een impulsief besluit. Eigenlijk was ze een kadootje voor mijn moeder haar verjaardag, maar die wilde niet meer beginnen aan alles wat er komt kijken bij een pup. Dus na twee weken al helemaal verliefd op dit kleine diertje besloot ik haar toe te voegen aan mijn ‘pack’. Want ik had immers al twee katten. De afgelopen 12 jaar waren soms een beetje stressvol, Bella bleek namelijk nogal een brokkenpiloot te zijn. Maar dat weegt niet op tegen de onvoorwaardelijke liefde die Bella je gaf.

Ja sommige mensen vonden haar wellicht intens, omdat ze als een ware chihuahua vs. tekkel een echt keffertje is. Maar als je goed voor haar bent en ze leert je kennen, dan is ze enorm lief en wil ze niets liever dan met je kroelen of tegen je aan liggen. Helemaal als ze voelt dat je niet lekker in je vel zit of verdrietig bent.

De laatste paar jaren waren niet meer helemaal vanzelfsprekend. Drie jaar geleden kwam de dierenarts tot de conclusie dat naast de inmiddels geconstateerde artrose ze dicht tegen een hernia aan zat. Zes weken hokrust en iemand vertelde mij toen over glucosamine. Ze knapte helemaal op en behalve dat ze niet meer echt lange wandelingen kon maken, was het echt nog een energiek beestje. Sommigen dachten nog wel eens dat ze net pup af was, zoveel levenslust straalde ze uit.

Doorgaan met lezen “Loslaten”