De Ingreep, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

Armday!

Het is zover!! Nadat ik gister redelijk laat ben gaan slapen was ik al vroeg wakker.. 05.20, wat inmiddels na de start van mn nuchterbeleid was, dus eten was geen optie meer. Daarom bleef ik nog lekker even liggen tot het écht nodig was om op te staan. Daar heb ik de laatste foto’s en video’s nog gemaakt van m’n armen. Een laatste keer vastleggen hoe alles eruit ziet vóór m’n operatie.

Een uurtje van tevoren neem ik nog even 2x paracetamol (500mg) in en voor ik het weet is het al tijd op pad te gaan. Uiteraard kom ik veel te vroeg aan bij het ziekenhuis, maar laat of op het laatste moment pas ergens zijn zit gewoonweg niet in mijn aard. Na een korte vragenlijst word ik doorgestuurd richting opname. Ik mag naar de eerste verdieping, opname B.

Eenmaal bij de balie aangekomen blijkt dat ik net in de koffiepauze ben beland en zo’n 10 minuten nog moet wachten tot iemand me verder kan helpen. Gelukkig heb ik geen haast!

Doorgaan met lezen “Armday!”

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Ze moet maar even doorbijten

Okay.. Waar te beginnen? Ik ben altijd op tijd. Liever een half uur te vroeg, dan 5 minuten te laat. En nadat ik nog een pakketje had weggebracht was ik ruim op tijd in het ziekenhuis. Maar mijn bed was vrij en ik kon mij installeren. Ik stond rond 12:00 op de planning, dus met een boekje op bed kwam ik de tijd prima door.

Toen ik werd klaargemaakt voor OK was ik blij, maar ik merkte aan de rillingen van m’n lijf dat ik het toch wel een beetje spannend vond. De verkoudheid had m’n lichaam nog steeds niet helemaal verlaten en het hoesten was ook wat toegenomen deze ochtend. Stiekem was ik erg bang dat ik op de holding weer teruggefloten werd. Dat was wel zo, maar niet omdat ik niet voldeed. Alles werd gemeten, het infuus was gelukkig in 1x geprikt er werden nog wat discussies gevoerd over de piercings in mijn lijf, maar dat ik terug moest naar de afdeling was enkel omdat de operatie voor mij liep uit.

Nou het slechte nieuws is pas als je naar huis gestuurd wordt, dus dit valt mee” zegt de dame van de holding. Misschien probeerde ze mij op te beuren, maar dat naar huis gaan ook een mogelijkheid was had ik nog helemaal niet bij stil gestaan. Dus ik maakte me wel wat meer zorgen inmiddels. Ik wilde al dit gedoe niet nog een keer door. Dus hopen maar op het beste.

Doorgaan met lezen “Ze moet maar even doorbijten”

De Ingreep, Maagverkleining

D-DAY Part 2 – Melden & de Operatie

Na vanmorgen vroeg op te zijn gestaan, ben ik dan eindelijk in het ziekenhuis! Ik moet me om 07.00 melden, zeg ik tegen de broeder als ik aan de balie sta. “10 voor 7, dat is mooi op tijd” komt er op een wat sarcastische manier uit. Ik dacht he, slechts 10 min eerder?! Na het identificeren kijkt hij naar z’n collega en vraagt of een bepaald bed schoon is, waarop hij de reactie krijgt dat er niets schoon is. Hij print een bandje voor me en verzoekt mij mee te lopen. “Ja wij zijn nog van de nachtdienst, de dagdienst begint zo en na de overdracht komen ze je dan halen”. Het bandje krijg ik toch niet, die is verkeerd geprint.

Wachten.. wachten en nog eens wachten.. Mijn definitie van “zo” is wel iets anders, dus na 45 minuten ga ik poolshoogte nemen. “Ja we hebben nog even dagstart, we komen je zo halen”. Weer die zo. Maar vooruit. Nog meer tijd om na te denken en in mijn geval dan nu toch wel zenuwachtig te worden.

Uiteindelijk word ik gehaald en naar zaal 2 gebracht. Toch geen 19, maar zaal 2, bed 2. Terwijl de verpleegkundige dingen instelt en opschrijft pak ik mijn spullen uit en installeer ik mijzelf. Om 09.20 sta ik voor OK. “Maar we worden vaak al eerder gebeld”,

Doorgaan met lezen “D-DAY Part 2 – Melden & de Operatie”