Just life, Lifestyle, None Scale Victory (NSV), Selflove

Don’t let society define your beauty

Oordelen en vooral veroordelen zijn we enorm goed in. Iedereen die afwijkt van de ‘norm’ wordt vaak als ‘niet mooi’ of ‘niet goed genoeg’ bestempeld. Maar wat is die norm eigenlijk? Society, wie zijn zij? Waarom bepalen zij wat ‘normaal’ of ‘goed genoeg’ is voor mij of voor jou? Kort gezegd, zij zijn helemaal niemand, of misschien wel iedereen. De waarheid is dat iedereen zijn eigen waarde bepaalt en niemand anders.

Hard heb ik gewerkt om die eigenwaarde weer te durven bepalen, om mezelf opnieuw te leren waarderen. En dat ging niet zonder struggles. Het was een reis van vallen en opstaan, kracht vinden op momenten dat ik dacht dat ik het niet meer zou kunnen. Die sprankeling in mijn ogen, het bewijs van mijn groei. Niet alleen het gewichtsverlies of het terugkrijgen van mijn gezondheid, maar de innerlijke kracht die ik opnieuw heb gevonden. Het mentale stukje, dat beetje geluk, tevreden zijn met wie je bent en waar je staat, dat is het mooiste cadeautje aan mijzelf..

Een boudoirshoot was een enorme stap buiten mijn comfortzone. Het idee om mezelf zo kwetsbaar te tonen, mij (bijna letterlijk) bloot te geven aan iemand die me ook nog eens tot in de details zou vastleggen, voelde ontzettend spannend. Maar ik realiseerde me dat dit een kans was om mezelf eindelijk te omarmen. Te laten zien dat ik trots ben op wie ik ben, zelfs op mijn kwetsbaarste momenten. Het was niet zomaar een fotoshoot, maar een moment van acceptatie en mezelf te laten zien in mijn puurste vorm.

Doorgaan met lezen “Don’t let society define your beauty”

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Psychotherapie, Woordenbrij, Working girl

Confessions @ work

Moe, dat was ik natuurlijk al een tijdje. Weer in gewicht aankomen is niet bevorderlijk voor je algemene functioneren en dan heb ik daar bovenop die slaapapneu die maakt dat ik niet goed slaap en dus niet voldoende uitrust. Maar sinds ik psychotherapie heb merk ik dat het beetje energie dat ik nog wel had inmiddels verdwenen is als sneeuw voor de zon.

Ik probeer iedere dag heel hard alle ballen hoog te houden. Het voorbereiden op het voortraject van de ingreep, zoals het slaaponderzoek of het longfunctie onderzoek. De psychotherapie. De drukte op werk, maar ook mijn groei en ontwikkeling. Als m’n werkdag voorbij is, ben ik regelmatig zó ontzettend moe. En dan maak ik het mezelf ook niet makkelijker met 2 vrijwilligersfuncties en niet te vergeten mijn sociale leven.

Op mijn werk weten, naast de HR-manager, al een aantal collega’s van mijn trajecten. Ik werk voor een niet al te groot bedrijf en met een aantal van mijn collega’s ga ik ook privé om of praten we regelmatig over privé zaken. Ik vond het niet meer dan logisch hen hierover te vertellen. Toch vond ik het wel lastig, zeker omdat er vaak de nodige emotie bij komt kijken. Maar gelukkig waren de reacties die ik kreeg waren erg lief en bemoedigend. Pre-Corona bracht ik minstens 40 uur door met mijn directe collega’s, sommigen zag ik meer dan mijn meest dierbare vrienden en/of familie. Zij weten hoe ik ben, de goede maar ook de bitchy momenten. En dat helpt. Dat is fijn als het even niet meer gaat.

Doorgaan met lezen “Confessions @ work”