Zonder mouwen! Toen ik m’n sporttas aan het inpakken was twijfelde ik echt nog even. Wat als het nou niet lukt? Of dat het te hard trekt? Dus liep ik wederom naar m’n slaapkamer om toch nog een van mn compressiemouwen te pakken. Nu kan het nog, want ze staan inmiddels op Vinted en ik heb er dus al een verkocht!
Anyway. Ik ben dus officieel gewisseld naar de ‘sportschool’ van mijn trainer. Hij geeft namelijk naast personal training ook small group trainingen en op zaterdag zijn er mogelijkheden om vrij gebruik te maken van de sportruimte. Dat is wel even wennen, maar wel wat ik nu echt nodig heb. Niet alleen een stok achter de deur, omdat ik zo ontzettend veel moeite heb met terug te komen in mn routine nadat ik bijna 4 maanden uit de running was. Maar ook betere focus op hoe mijn training eruit ziet, efficiënter te werk gaan en kijken naar m’n techniek. Meer denken vanuit de spieren waar je mee traint.
Dus toen we van start gingen, vroeg hij hoe het met me ging. En ik vertel hem dat ik er voor heb gekozen de compressiemouwen ook niet meer te dragen bij het sporten. En dat ik het spannend vind. Hierdoor kan ik m’n zenuwen delen en weet ik dat hij voor mij let op hoe ik beweeg en dat ik niks forceer.
En dat is echt heel fijn. Zeker omdat ik naast m’n ingreep ook nog eens hypermobiel ben. En merk hoezeer mn lichaam in kracht en conditie achteruit is gegaan. Ik zie nog maar een fractie van mezelf terug. Renske van augustus 2024 was een goed geoliede machine. Tot de machine er geen zin meer in had. En nu voel ik me echt een oude verroeste kruiwagen die piepend met horten en stoten heel erg langzaamaan vooruit komt.
Maar we maken stappen..stapjes. Kleintjes die hopelijk straks leiden naar grote stappen en mij terug krijgen in het fitte zadel!
Veel liefs, Renske 