De afgelopen dagen heb ik nog veel in dubio gezeten over wat te doen: de compressiemouwen uit bij de 10 weken, of toch nog even doorgaan? Zelfs met de mouwen heel af en toe even uit vond ik het erg spannend, want m’n littekens begonnen vrij snel te trekken en m’n armen werden dan zo gevoelig dat ik toch snel weer de siliconenpleisters op mn littekens plakte en de mouwen weer aan trok.
En alsof het toeval zo wilde, kwam ik vandaag dr. Dujardin tegen bij een wedstrijd van Feyenoord. Ik was daar als vrijwilliger om mee te helpen bij een sfeeractie en sjaaltjes uit te delen. Hij heeft mij samen met dr. Jaquet geopereerd! Dat was wel even een mouwloos kiekje waard natuurlijk!
Tijd om naar huis te gaan. Twee weken Curaçao waren mega intens, het was een bijzonder avontuur maar ergens keek ik ook wel weer uit om naar huis te mogen gaan. Na de heenreis zag ik alleen wel een klein beetje op tegen de terugreis. Hoewel het mijn eerste keer was dat ik zolang in een vliegtuig zat, was het op zich een prima vlucht. Maar na een uur of 7 te hebben gezeten werd ik wel een beetje ongedurig. Je zit niet meer lekker, die jengelende kinderen om je heen ben je beu en echt even je benen strekken voor meer dan 5 minuten zit er niet in. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik op de terugreis best wel veel dutjes heb gedaan. Het is natuurlijk een nachtvlucht waardoor het een stuk rustiger is in het vliegtuig en je sneller in slaap valt. Maar waar ik wel regelmatig weer wakker werd van de stewardess die kwam met drinken of eten, of een jengelend kind die door mn achtergrondmuziek heen kwam. Ik dacht dat ik best wel redelijk uitgerust was, tot dat ik op het toilet in de spiegel keek en mijn ogen bloeddoorlopen rood waren. Oepsie.